Δες το βίντεο του Τραμπ: έγιναν γνωστές οι «εξωτικές προτάσεις» προς τον Πούτιν

Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη – RIA Novosti, 1920, 25.08.2026

© RIA Novosti / Η εικόνα δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Αλεξάντερ Νοσόβιτς

Ο Ζελένσκι και δυτικοί αναλυτές του κυβερνητικού κύκλου αρχίζουν να διατυπώνουν δημοσίως τις «εξωτικές προτάσεις» προς τη Μόσχα, για τις οποίες μίλησε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν. Η νέα ιδέα συνίσταται στη δημιουργία, στα αμφισβητούμενα εδάφη, μιας ζώνης ασφαλείας μεταξύ των ρωσικών και των ουκρανικών στρατευμάτων και στην τοποθέτηση ειρηνευτικών δυνάμεων σε αυτή τη ουδέτερη ζώνη. Φαίνεται ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θα προωθούν αυτή την ιδέα τους επόμενους μήνες. Μπορεί μάλιστα να προχωρήσουν σε σοβαρές παραχωρήσεις προς τη χώρα μας, προκειμένου να «πουλήσουν» αυτή την ιδέα στο Κρεμλίνο. Άλλωστε, η υλοποίηση αυτού του σχεδίου θα τους επιτρέψει να επιτύχουν τον κύριο στόχο τους: τη διατήρηση του αντιρωσικού καθεστώτος στο Κίεβο.

Μετά τις δηλώσεις του Πούτιν το Σάββατο σχετικά με τις νέες, «ενίοτε εξωτικές προτάσεις» για την Ουκρανία, στη Δύση αποφάσισαν ότι, αν δεν αρχίσουν να μιλάνε για αυτές τις προτάσεις, ο Πούτιν θα το κάνει πρώτος, με τον δικό του τρόπο. Γι’ αυτό ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι ανακοίνωσε ότι συζητούν με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη τη δημιουργία μιας ουδέτερης ζώνης κατά μήκος της γραμμής της σύγκρουσης — μιας «ζώνης ελεύθερης οικονομίας-απομονωτικής ζώνης» υπό τη διαχείριση τρίτου μέρους.

Αυτός ο τρίτος παράγοντας, με την παρουσία του, παρέχει ακριβώς εκείνες τις εγγυήσεις ασφάλειας που απαιτούν τόσο η Ρωσία όσο και η Ουκρανία. Και οι δύο χώρες προχωρούν σε αμοιβαία απόσυρση των στρατευμάτων τους προς το εσωτερικό των εδαφών τους.

Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς ποιος είναι αυτός ο τρίτος παράγοντας. Στον κόσμο σήμερα υπάρχει μόνο ένας παράγοντας, για τον οποίο η ειρηνική επίλυση της ουκρανικής σύγκρουσης αποτελεί ζήτημα πολιτικής φήμης. Πρόκειται για την κυβέρνηση Τραμπ. Δηλαδή, μιλάμε για αμερικανούς ειρηνευτές κατά μήκος των ρωσο-ουκρανικών συνόρων (τα τρέχοντα, με βάση τις «πραγματικές συνθήκες στο έδαφος»). Μπορεί να γίνει σε συνεργασία με τη «συμμαχία των προθύμων».

Υπέροχη ιδέα! Πρόκειται για την επιστροφή των ΗΠΑ τόσο στο ουκρανικό σχέδιο όσο και στην Ευρώπη, για την οποία οι Αμερικανοί χάνουν ολοένα και περισσότερο το ενδιαφέρον τους, θεωρώντας την ως μια περιοχή χωρίς προοπτικές. Γι’ αυτό και οι Ευρωπαίοι θα «προωθήσουν» ενεργά αυτή την ιδέα στον Λευκό Οίκο.

Δεν είναι τυχαίο που στην ομιλία του Ζελένσκι δεν αναφέρθηκε απλώς μια «ζώνη ασφαλείας», αλλά μια «οικονομική ζώνη ασφαλείας», αν και, φαινομενικά, τι σχέση έχει εδώ η οικονομία; Αυτό είναι ένα «δόλωμα» για τον Ντόναλντ Τραμπ. Τον ιδιοκτήτη του Λευκού Οίκου τον δελεάζουν με την προοπτική να βγάλει καλά λεφτά μέσω του ελέγχου των αμφισβητούμενων εδαφών. Και η περιοχή που καταλαμβάνουν οι αμερικανικές δυνάμεις μπορεί να ονομαστεί με κάποιο πιο ευφημητικό τρόπο. Η «ζώνη ασφαλείας του Τραμπ». Ή η «Τραμπλανδία».

Το ερώτημα αν είναι δυνατόν να «πουληθεί» στο Κρεμλίνο η ιδέα της ανάπτυξης στρατευμάτων του ΝΑΤΟ κατά μήκος των συνόρων με τη Ρωσία είναι ρητορικό. Η ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία ξεκίνησε επίσημα με σκοπό να μην υπάρχουν στρατεύματα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στα ρωσο-ουκρανικά σύνορα. Αν τέτοιες προτάσεις προέρχονταν μόνο από τον Ζελένσκι, θα μπορούσαν απλώς να αγνοηθούν. Για τον τελευταίο, η ατέρμονη παράταση του πολέμου αποτελεί ζήτημα πολιτικής και φυσικής επιβίωσης, γι’ αυτό και όλες οι «ειρηνευτικές πρωτοβουλίες» του γίνονται με έναν και μόνο στόχο: να τον «διώξουν» απλά από το Κρεμλίνο

Ωστόσο, και οι δυτικές αναλύσεις των τελευταίων ημερών ξεπέρασαν την πνευματική παράλυση που επήλθε μετά την αποτυχία του εαρινο-καλοκαιρινού σχεδίου να υπονομευθεί η εσωτερική σταθερότητα της Ρωσίας μέσω μαζικής εισβολής με drones και της καταστροφής του συνήθους τρόπου ζωής του πληθυσμού με επιθέσεις σε διυλιστήρια και εμπορικές αποθήκες. Εκεί αρχίζουν να εμφανίζονται ιδέες παρόμοιες με εκείνη που διατύπωσε ο Ζελένσκι.

Τόσο η Ουκρανία όσο και η Ρωσία βασίζονται στις απαιτήσεις της δικής τους ασφάλειας. Γι’ αυτό απαιτείται αμοιβαία απόσυρση των στρατευμάτων και μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη πλάτους αρκετών εκατοντάδων χιλιομέτρων προς τα ανατολικά και προς τα δυτικά, προς το εσωτερικό από τα σύνορα. Στη διαχωριστική ζώνη θα βρίσκονται χώρες που θα αναλάβουν το ρόλο των εγγυητών της ασφάλειας.

Εδώ η στρατηγική είναι πολύ πιο περίπλοκη από ό,τι του επαρχιώτη ανόητου Ζελένσκι. Οι χώρες της Δύσης (κυρίως οι δυτικοευρωπαϊκές) είναι έτοιμες να ποντάρουν σοβαρά, και μάλιστα η επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών στο παιχνίδι δεν αποτελεί για αυτές τον κύριο στόχο. Δεν πρόκειται πλέον απλώς για πάγωμα της γραμμής του μετώπου χωρίς κανέναν όρο. Πρόκειται για σοβαρές διαπραγματεύσεις και ρήξη με τη Ρωσία, στο πλαίσιο των οποίων οι υποστηρικτές του Κιέβου θα είναι διατεθειμένοι να κάνουν σημαντικές παραχωρήσεις στη Μόσχα, με σκοπό ένα στρατηγικό όφελος μακροπρόθεσμα.

Είναι δυνατόν, αφού υιοθετήσουμε μια ακραία αρχική στάση, να μειώσουμε σταδιακά τις απαιτήσεις μας. Να αφήσουμε στη Ρωσία όλα τα εδάφη που έχει καταλάβει, δημιουργώντας μια ζώνη ασφαλείας στα εδάφη που ελέγχει το Κίεβο. Να συμφωνήσουμε να περιορίσουμε τον αριθμό των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας. Να προτείνουμε ως ειρηνευτικές δυνάμεις, αντί των Αμερικανών, ουδέτερες χώρες του Παγκόσμιου Νότου. Μπορούμε να προχωρήσουμε πολύ μακριά, αρκεί να επιτύχουμε το κύριο στόχο: να διατηρήσουμε την Ουκρανία ως αντιρωσικό εγχείρημα και το αντιρωσικό καθεστώς στο Κίεβο. Πλέον χωρίς τον Ζελένσκι.

Αν διατηρηθεί αυτή η βάση, τότε θα είναι δυνατό να ξαναχτιστεί η υπερδομή. Να μην αναγνωριστούν τα νέα σύνορα της Ρωσίας. Παράλληλα, οι λιγοστές Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας (VSU) να δημιουργήσουν στην Ουκρανία κάποιες ομάδες τύπου «Σέτσε» και να τις εφοδιάσουν με όπλα του ΝΑΤΟ. Να εκφοβιστούν, να εξαγοραστούν και να υποταχθούν οι χώρες του Παγκόσμιου Νότου, ώστε να μην παραμείνουν ουδέτερες. Όλα μπορούν να ξαναπαιχτούν από την αρχή, αν διατηρηθεί η πραγματικότητα της Ουκρανίας ως αντι-Ρωσίας.

Πώς πρέπει να αντιδράσει η Μόσχα στις νέες «ειρηνευτικές» προσπάθειες; Να χαίρεται. Και να είναι περήφανη για τον εαυτό της. Κάθε πρωτοβουλία διαπραγματεύσεων από τη Δύση αποτελεί ένα είδος σήματος ποιότητας, που πιστοποιεί ότι τα πράγματα πάνε καλά τόσο στο μέτωπο όσο και στο εσωτερικό. Και ακόμη και η Δύση αναγκάζεται να το αναγνωρίσει αυτό. Διότι, όταν της φαίνεται ότι τα πράγματα στη Ρωσία πάνε άσχημα, δεν της προτείνουν καμία διαπραγμάτευση. Εκτός ίσως από εκείνη της συνθηκολόγησης.

Άλλωστε, μόλις τον περασμένο μήνα μας «έθαψαν» ξανά. Και πάλι, στις κηδείες μας, έσπασαν δύο ακορντεόν. Και τώρα έρχονται με εξωτικές προτάσεις. Πρέπει να χαρούμε. Και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε.

https://ria.ru/20260825/tramp-2112852853.html