Μια κατάσταση χωρίς κίνδυνο για τη Ρωσία: οι ΗΠΑ ισορροπούν στο χείλος του γκρεμού

Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη – RIA Novosti, 1920, 25.08.2026

© Φωτογραφία: Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη

Ντμίτρι Μπαβίριν

«Αν εμείς, οι Ρεπουμπλικανοί, χάσουμε στις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο, θα μου κινήσουν διαδικασία μομφής. Οι Δημοκρατικοί σκοπεύουν να μου κινήσουν διαδικασία μομφής. Και δεν ξέρουν καν για ποιο λόγο», παραπονέθηκε πρόσφατα στον λαό ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Στην πρόβλεψή του έχει δίκιο: οι Δημοκρατικοί σίγουρα θα προσπαθήσουν να τον απομακρύνουν από το αξίωμά του. Ωστόσο, το «δεν ξέρουν για ποιο λόγο» είναι μια λανθασμένη εξήγηση. Μάλλον, δεν μπορούν να αποφασίσουν. «Όλα είναι τόσο νόστιμα».

Το πιο ύπουλο και σχεδόν επαναστατικό πρόσχημα — η «υπόθεση Έπσταϊν». Υπό την πίεση της κοινής γνώμης, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ αποκάλυψε τελικά το λεγόμενο «φάκελο» του σωματέμπορα της αγγλοσαξονικής αριστοκρατίας, αλλά με πολυάριθμες παραλείψεις. Από εδώ δεν απέχει πολύ η διατύπωση του τύπου «συνωμοσία με σκοπό την παρεμπόδιση της δικαιοσύνης», με την οποία σκόπευαν να προχωρήσουν σε μομφή εναντίον του Νίξον (ο οποίος, τυπικά, παραιτήθηκε ο ίδιος).

Είναι κάπως ύπουλο το γεγονός ότι στη συνωμοσία συμμετείχαν η ηγεσία και των δύο κομμάτων και όλοι οι πρόεδροι των ΗΠΑ του XXI αιώνα. Όλοι θεώρησαν καλύτερο να μην δημοσιοποιηθούν τα επαίσχυντα βίντεο, καθώς αυτά θα έπλητταν ευρέως — ένα ευρύ φάσμα ελίτ. Κατά συνέπεια, μια ακόμη προσπάθεια να «αποκαλυφθούν τα μυστικά» θα σημαίνει ότι οι ελίτ έχουν αποφασίσει να θυσιαστούν. Αυτό είναι, με τον δικό του τρόπο, επαναστατικό, ακόμα κι αν πολλοί από τους εμπλεκόμενους έχουν χάσει την παλιά τους επιρροή λόγω της ηλικίας τους και της απώλειας των θέσεών τους.

Ένα πιο επίκαιρο, καυτό και ζωντανό, αλλά προβληματικό πρόσχημα είναι ο πόλεμος με το Ιράν. Τον αποκαλούν τον πιο αντιδημοφιλή στην ιστορία της χώρας και θεωρούν, δικαιολογημένα, ότι το τρέχον πληθωριστικό σοκ είναι συνέπεια του. Δηλαδή, στην αμερικανική κοινωνία, που έχει κουραστεί από τις δαπανηρές εξωτερικές επεμβάσεις, μια τέτοια προσέγγιση για την άσκηση μομφής θα βρει κατανόηση, ενώ η νομική τεκμηρίωση φαίνεται προφανής: με την επανέναρξη των εκτεταμένων πολεμικών ενεργειών, ο Τραμπ παραβίασε το ψήφισμα του Κογκρέσου που τις απαγόρευε.

Ωστόσο, οποιαδήποτε απόπειρα να περιοριστεί το δικαίωμα του προέδρου να πολεμά όποτε και όπου θέλει, θα προκαλέσει την αντίδραση των «γερακιών» και των εκπροσώπων των πολυεθνικών εταιρειών εντός του Δημοκρατικού Κόμματος. Άλλο πράγμα είναι όταν τα αμαρτήματα που αποδίδονται στον Τραμπ παραμένουν μεμονωμένα περιστατικά, και εντελώς διαφορετικό όταν η αποκάλυψή τους βλάπτει τα στρατηγικά συμφέροντα του στρατιωτικο-ενεργειακού-βιομηχανικού συμπλέγματος. Δεν έχουν ακόμα χορτάσει τον πόλεμο εκεί.

Ο λιγότερο προφανής για το ευρύ κοινό, αλλά ο πιο πιθανός λόγος για την άσκηση διαδικασίας μομφής: η πραγματοποίηση χρηματιστηριακών συναλλαγών απευθείας από τον Λευκό Οίκο, με τη συμμετοχή του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με σκοπό το κέρδος. Με άλλα λόγια, ο Τραμπ κατηγορείται ότι ο ίδιος και το περιβάλλον του κερδίζουν από την αγορά και πώληση μετοχών, γνωρίζοντας πώς θα αντιδράσει η αγορά σε μια συγκεκριμένη απόφαση του προέδρου.

Ο ίδιος ο Τραμπ έδωσε αφορμή για υποψίες — και όχι μόνο μία. Για παράδειγμα, δηλώνοντας ότι για την χρηματιστηριακή αγορά «η απόλυτη μορφή παρέμβασης είναι ο στρατός», υποσχέθηκε να τον χρησιμοποιήσει, αν χρειαστεί. Επιπλέον, το προσωπικό του κοινωνικό δίκτυο (το οποίο ονομάζεται όπως και η εφημερίδα του ΚΚΣΕ — «Πράβδα») πουλάει τη δυνατότητα πρόωρης πρόσβασης στις αναρτήσεις του ηγέτη έναντι 100 χιλιάδων δολαρίων το μήνα. Το ύψος της πληρωμής, παρά τον περιορισμό των λειτουργιών, υποδηλώνει το κοινό-στόχο: τους μεγάλους χρηματιστηριακούς κερδοσκόπους.

Η τέταρτη πιθανή δικαιολογία — ο εξαναγκασμός της υπηρεσίας μετανάστευσης (ICE) σε ενέργειες που είναι εκ των προτέρων παράνομες. Η πέμπτη — η δημιουργία αντισυνταγματικών δομών (εννοείται τοDOGEτου Έλον Μάσκ). Η έκτη — η διεξαγωγή τιμολογιακού πολέμου. Υπάρχουν χιλιάδες τέτοιες περιπτώσεις, και σχεδόν πάντα πρόκειται για πολιτικοποιημένες κατηγορίες, όπου η ετυμηγορία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την προσωπική στάση του καθενός. Μπορεί κανείς να φωνάξει «πώς τόλμησε!», αλλά μπορεί και να πει «όλοι το έκαναν αυτό!»

Συνεπώς, η απόφαση για το αν θα προχωρήσει η διαδικασία μομφής εναντίον του προέδρου θα ληφθεί ανεξάρτητα από το αν ο Τραμπ είναι πράγματι ένοχος, αλλά για πολιτικούς λόγους. Παράλληλα, πολλά θα εξαρτηθούν από εκείνους που ο πρόεδρος των ΗΠΑ αποκαλεί «κομμουνιστές». Δηλαδή από τη νέα γενιά των Δημοκρατικών.

Λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη της σύγκρουσης με το Ιράν, ελάχιστοι αμφέβαλαν ότι οι Ρεπουμπλικάνοι θα έχαναν, τουλάχιστον, τις εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ωστόσο, το αποτέλεσμα αυτής της επέμβασης επηρέασε και τους Δημοκρατικούς: προβλήθηκαν οι ριζοσπαστικοί αντίπαλοί της, με ακροαριστερές απόψεις και εχθρική στάση απέναντι στο Ισραήλ. Κατά τη διάρκεια των προκριματικών εκλογών, στέρησαν τις πιθανότητες επανεκλογής από πολλούς βετεράνους του Κογκρέσου, οι οποίοι υποστήριζαν μια πιο παραδοσιακή για τις ΗΠΑ πολιτική.

Αυτοί οι υποψήφιοι δεν είναι ακριβώς κομμουνιστές, αλλά παλαιότερα θεωρούνταν ριζοσπάστες, ενώ τώρα αποτελούν την επικρατούσα τάση στα ΜΜΕ και στους δρόμους, αντλώντας δύναμη από το κόστος ζωής και το μίσος προς τις ελίτ. Ωστόσο, οι προκριματικές εκλογές για τους ακτιβιστές είναι ένα πράγμα, ενώ ο μέσος ψηφοφόρος — ο βαθύς αμερικανικός λαός — μπορεί να τρομάξει από μια απότομη στροφή και τελικά να ψηφίσει τους Ρεπουμπλικάνους με βάση την αρχή «καλύτερα καμία αλλαγή παρά τέτοιες». Για παράδειγμα, υποψήφιος των Δημοκρατικών για τη Γερουσία από το Μίσιγκαν έγινε ο Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ. Σε αυτή την πολιτεία, σχεδόν οποιοσδήποτε Δημοκρατικός θα κέρδιζε σε αυτές τις εκλογές, αλλά η εκλογή του πρώτου μουσουλμάνου στην ιστορία της Γερουσίας για τις ΗΠΑ, ως ισλαμοφοβική χώρα, αποτελεί σημαντικό γεγονός, οπότε μπορεί να αναβληθεί λόγω της αντίδρασης του περιβάλλοντος.

Αν όμως οι Αμερικανοί, εν μέσω των αξιώσεών τους προς την εξουσία, δεν φοβηθούν τους κομμουνιστές, τους μουσουλμάνους και τους ριζοσπάστες, και οι Δημοκρατικοί κερδίσουν την πλειοψηφία και στα δύο σώματα του Κογκρέσου, η διαδικασία μομφής, τουλάχιστον στη Βουλή των Αντιπροσώπων, είναι αναπόφευκτη. Οι αριστεροί θέλουν να χύσουν το αίμα του Τραμπ αμέσως, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις συνέπειες. Οι παραδοσιακοί κεντρώοι Δημοκρατικοί, αν και κυνικοί, σκέφτονται περισσότερο τις συνέπειες. Και η συνέπεια μιας πλήρους διαδικασίας μομφής είναι προφανής: η μόνιμη μετακόμιση στον Λευκό Οίκο (τουλάχιστον μέχρι την άνοιξη του 2029) του σημερινού αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς. Για την ελίτ των Δημοκρατικών, αυτός είναι ακόμη χειρότερος από τον Τραμπ, καθώς αποτελεί έναν ακόμη πιο πεπεισμένο αντίπαλο της πολιτικής τους — από τον παγκοσμιοποίηση μέχρι τον πόλεμο με τη Ρωσία μέσω της Ουκρανίας.

Ο πόλεμος στο Ιράν δεν αρέσει ούτε στον Βανς, όπως και στην πλειοψηφία του πληθυσμού. Υπέκυψε στον Τραμπ, αλλά, όταν θα αναλάβει τα ηνία, σίγουρα θα αναθεωρήσει την πολιτική στη Μέση Ανατολή, κάτι που φοβούνται και οι ισραηλινοί λομπίστες, οι οποίοι αντιμάχονται τους αριστερούς εντός του Δημοκρατικού Κόμματος. Και συνολικά, φαίνεται ότι είναι πιο συμφέρον για τους Δημοκρατικούς να συμβιβαστούν με τον Τραμπ και να περιμένουν τον θρίαμβο στις προεδρικές εκλογές του 2028, παρά να δώσουν στον «απαράδεκτο» Βενς την ευκαιρία να διορθώσει την κατάσταση και να επαναφέρει τον «τραμπισμό» σε ειρηνική τροχιά.

Για την οριστική απομάκρυνση του προέδρου από το αξίωμά του απαιτείται όχι μόνο πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά και 67 από τις 100 ψήφους στη Γερουσία. Για τους Δημοκρατικούς — τους υποστηρικτές της διαδικασίας απομάκρυνσης — αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κερδίσουν με άνεση και να προσελκύσουν στο πλευρό τους στη Γερουσία ακόμη 12-15 Ρεπουμπλικάνους από τους εχθρούς του Τραμπ και όσους αποφασίσουν να προδώσουν πρώτοι. Είναι δύσκολο να προβλεφθεί πόσοι θα είναι αυτοί μετά από όλα όσα συνέβησαν τους τελευταίους μήνες, αλλά, σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες προσπάθειες, υπάρχουν πιθανότητες για επιτυχή διαδικασία απομάκρυνσης.

Επομένως, η κατάσταση είναι κερδοφόρα σε κάθε περίπτωση. Αν ο Τραμπ αντέξει, η Ρωσία δεν θα βγει ζημιωμένη: ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου αρνείται να χρηματοδοτήσει την Ουκρανία, συγκρατεί τις ρωσοφοβικές τάσεις των ελίτ και δαπανά τους πυραύλους αναχαίτισης —που είναι τόσο απαραίτητοι για το Κίεβο— στη Μέση Ανατολή. Αν δεν αντέξει, τις ΗΠΑ θα αναλάβει ο Βανς, και οι λόγοι για να περιμένουμε από αυτόν υποστήριξη προς τις Ενόπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας είναι ακόμη λιγότεροι απ’ ό,τι στην περίπτωση του Τραμπ.

Στην ιδανική περίπτωση, όλες οι πλευρές της εσωτερικής πολιτικής σύγκρουσης στις ΗΠΑ, εμπλέκοντας σε αυτήν τα ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, θα οδηγήσουν την κατάσταση σε σημείο που η Καλιφόρνια και η Νέα Υόρκη να ανακηρυχθούν σοβιετικές δημοκρατίες, ενώ το Τέξας και η Φλόριντα — ανεξάρτητα εθνικά κράτη. Μπορεί να γίνει ταυτόχρονα, μπορεί να γίνει διαδοχικά· σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι το τζάκποτ.

https://ria.ru/20260825/ssha-2112972929.html