Όλες οι αποχρώσεις του αντισημιτισμού. Η Ευρώπη ζήτησε διαζύγιο από το Ισραήλ

Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - ΡΙΑ Νόβοστι, 1920, 24.04.2026

© ΡΙΑ Νόβοστι / Η εικόνα δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη

Ντμίτρι Μπαβίριν

Αν κοιτάξει κανείς την Ευρώπη με τα μάτια του Ισραήλ, η ήπειρος έχει βυθιστεί στον αντισημιτισμό, αφού σήμερα εκεί συνηθίζεται να αποκαλείται αντισημιτισμός κάθε κριτική προς το εβραϊκό κράτος. Πριν από 15 χρόνια ακόμη, οι Ισραηλινοί δίσταζαν να αντιδρούν με τέτοια σφοδρότητα, αλλά και είχαν πολύ λιγότερους λόγους να το κάνουν.

Πλέον το Ισραήλ δεν διστάζει σχεδόν για τίποτα. Για παράδειγμα, σε ενάμιση μήνα όχι μόνο κατέλαβε το 10% του Λιβάνου, εκδιώκοντας 1,2 εκατομμύρια ανθρώπους από τα σπίτια τους, αλλά και κατέστρεψε αυτά τα σπίτια, ώστε να μην μπορούν να επιστρέψουν. Με αυτό ως φόντο, ο αντισημιτισμός (τα εισαγωγικά υπονοούνται) έγινε ολοκληρωτικός. Κατακλύζων.

Παράλληλα, η ΕΕ και το Ισραήλ διατηρούν επίσημες σχέσεις με δεσμεύσεις. Ο έρωτας έφυγε, αλλά ο γάμος παρέμεινε. Και τώρα, επιτέλους, οι Ευρωπαίοι πρότειναν να ζήσουν χωριστά: μια ομάδα χωρών τάχθηκε υπέρ της αναστολής της συμφωνίας σύνδεσης με το εβραϊκό κράτος, για χάρη της οποίας οι Ουκρανοί το 2014 διχάζουν τη χώρα τους.

«Όσο το Ισραήλ ακολουθεί τον δρόμο του ατέρμονου πολέμου, δεν θα μπορούμε να ζούμε όπως πριν», δηλώνει ο Χοσέ Μανουέλ Αλβάρες, υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας και σκληρός αντισημίτης. Με την έννοια ότι η Μαδρίτη είναι αυτή τη στιγμή ο πιο σφοδρός επικριτής των κυβερνήσεων του Μπενιαμίν Νετανιάχου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κατάσταση έφτασε στο σημείο που το Υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν χαρακτήρισε την Ισπανία «μη εχθρικό κράτος» και επέτρεψε στα πλοία της να διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ, ενώ το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ χαρακτήρισε την ισπανική κυβέρνηση «ντροπή».

Σε αυτό, βέβαια, δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο, είναι μάλιστα κλασικό. Κανονικά, η Ευρώπη είναι διχασμένη στο ζήτημα των Εβραίων μεταξύ αριστερών και δεξιών. Στα χρόνια που ακολούθησαν τη δημιουργία του Ισραήλ, το προστάτευαν οι δυτικοευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ, ενώ οι χώρες του σοβιετικού μπλοκ υποστήριζαν τους Άραβες. Στον 21ο αιώνα η γεωγραφία άλλαξε: οι δεξιοί παρέμειναν υπέρ, ενώ οι αριστεροί κατά των εβραϊκών μεθόδων, αλλά οι Άραβες έβρισκαν συχνότερα τη συμπάθεια των φιλελεύθερων κυβερνήσεων της Δύσης, ενώ η πιο συντηρητική Ανατολική Ευρώπη επαναπροσανατολίστηκε προς το Ισραήλ.

Το 2026, η Ισπανία έχει την πιο αριστερή κυβέρνηση στην ΕΕ. Μερικές φορές ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεζ προσποιείται ότι είναι κόκκινος σαν τους Χμερ, σαν ντομάτα και σαν σωσίβιο. Και αν μόνο η Μαδρίτη ήταν αντισημιτική, το Ισραήλ δεν θα είχε λόγους να ανησυχεί: θα έλεγε κανείς, ένα σφάλμα στο σύστημα. Όμως, σχεδόν όλοι είναι αντισημίτες και πλέον χωρίς διαχωρισμό σε δεξιά και αριστερά.

Η Ισπανία έλαβε αμέσως την υποστήριξη της Ιρλανδίας, όπου στην εξουσία βρίσκεται το «Φιάνα Φέιλ» — ένα δεξιό-φιλελεύθερο, συστημικό και μετριοπαθές κόμμα. Αν αποφάσιζε το κόμμα «Σιν Φέιν» — οι θρυλικοί αγωνιστές για την ανεξαρτησία — το Δουβλίνο θα καταδίκαζε τους Εβραίους πιο έντονα από τη Μαδρίτη. Με άλλα λόγια, δεν έχει πλέον ιδιαίτερη σημασία ποιος βρίσκεται στην εξουσία στην Ιρλανδία — εκεί είναι όλοι αντισημίτες.

Ωστόσο, και για την Ιρλανδία μπορεί να ειπωθεί ότι αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση: στην ΕΕ διατηρεί μια απόσταση, όπως κάποτε η Βρετανία: αρνήθηκε να υιοθετήσει το ευρώ και εφαρμόζει μια πιο αυστηρή μεταναστευτική πολιτική. Αλλά ακόμα και αν θεωρήσουμε τη Μαδρίτη και το Δουβλίνο ως ένα ζευγάρι αποστάτων, βρήκαν γρήγορα έναν τρίτο — τη Σλοβενία, το πιο ανεπτυγμένο κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας και πρωτοπόρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Στις πρόσφατες εκλογές κέρδισε το κόμμα του πρωθυπουργού Ρόμπερτ Γκόλομπ — ενός κεντρώου, απολύτως φιλοευρωπαϊκού πολιτικού. Όμως ο ίδιος κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι εργάζεται για τη Μοσάντ. Σε αντίθεση με τον Σάντσεζ, ο Σλοβένος είναι πάντα υπέρ των Βρυξελλών, αλλά στο εβραϊκό ζήτημα συμπεριφέρεται σαν αριστερός.

Ο πρωθυπουργός της Βελγίου, Μπαρτ Ντε Βίβερ, είναι ένας γνωστός ευρωσκεπτικιστής, του οποίου οι δεξιές απόψεις δεν αμφισβητούνται (παρεμπιπτόντως, χάρη ακριβώς στις δικές του προσπάθειες, η Ούρσουλα και η παρέα της δεν έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να κλέψουν τα δεσμευμένα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας). Οι Ευρωπαίοι με παρόμοιες απόψεις παρέμεναν η τελευταία (για να μην πούμε η πέμπτη) φάλαγγα του Ισραήλ στην ΕΕ, στην οποία μπορούσε κανείς να στηριχθεί. Τώρα αυτό δεν είναι πλέον δυνατό, καθώς ο αντισημιτισμός δεν χαρίζει κανέναν: η Βέλγιο αποδείχθηκε η τέταρτη χώρα που υποστήριξε το διαζύγιο.

Και η πέμπτη θα ήταν εκείνη που επί χρόνια μπλοκάριζε όλες τις αντι-ισραηλινές πρωτοβουλίες: η Ουγγαρία. Η μεταβίβαση της εξουσίας από τον Βίκτορ Όρμπαν στον Πίτερ Μάδιαρ δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, αλλά ο μελλοντικός πρωθυπουργός έχει ήδη υποσχεθεί να συλλάβει τον Νετανιάχου, αν αυτός βρεθεί ξαφνικά ανάμεσα στους Μαγιάρους. Αυτή η δήλωση έχει διπλή σημασία, καθώς καταρρίπτει ένα ακόμη ευρωπαϊκό ταμπού: οι χώρες που συμμετείχαν ενεργά στο Ολοκαύτωμα θεωρούσαν καθήκον τους να δικαιολογούν το Ισραήλ, έστω και με δυσκολία. Οι Ούγγροι ξεχώρισαν ιδιαίτερα: εντάχθηκαν στο ναζιστικό σχέδιο γενοκτονίας τελευταίοι — το 1944, όταν η έκβαση του πολέμου ήταν ήδη προφανής σε όλους. Αλλά ούτε και αυτοί πιστεύουν πλέον ότι το Ισραήλ μπορεί να κάνει τα πάντα.

Μια ακόμη διαφορά του Μαδιάρ από τον Όρμπαν είναι η πίστη του στην ευρωγραφιοκρατία: ο νέος επικεφαλής της Ουγγαρίας την υποστηρίζει περισσότερο. Με βάση αυτό, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει λανθασμένα ότι η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν τον έβαλε να επιτεθεί στο Ισραήλ. Στην πραγματικότητα, είναι από τους τελευταίους στην ΕΕ που καταπολεμά τον αντισημιτισμό, χωρίς να λυπάται τον εαυτό της (και ταυτόχρονα καλλιεργώντας τη ρωσοφοβία), οπότε ο Μαδιάρ στρέφεται προς τους αντισημίτες για να εκνευρίσει τις Βρυξέλλες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ισραήλ έχουν πλέον πολλά κοινά — ελάχιστοι τους αγαπούν στην Ευρώπη.

Τα πιόνια του ντόμινο θα συνέχιζαν να πέφτουν το ένα μετά το άλλο, ενώ και άλλες κυβερνήσεις της ΕΕ τάσσονταν υπέρ της ρήξης με το Ισραήλ, αλλά τη διαδικασία την ανέκοψαν το Βερολίνο και η Ρώμη, δηλώνοντας ότι δεν θα υπογράψουν· κατά συνέπεια, δεν θα υπάρξει συναίνεση και ο μισητός γάμος θα επιβιώσει. Στην περίπτωσή τους, η αρχή της ιστορικής ευθύνης εξακολουθεί να ισχύει, αλλά αυτό, όπως φαίνεται, δεν θα διαρκέσει για πολύ.

Η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζορτζία Μελόνη ήταν η τελευταία υποστηρίκτρια του Ντόναλντ Τραμπ στην ΕΕ, μέχρι που αυτός πρόσβαλε τον σημαντικότερο άνδρα της ζωής της — τον Πάπα. Και το Ισραήλ βρίσκεται δύο βήματα πριν από μια μεγάλη σύγκρουση με το Βατικανό. Πρώτον, ο Λέων XIV δεν συμπαθεί καθόλου τη σφαγή στη Μέση Ανατολή. Δεύτερον, οι κάτοικοι του χωριού Ντιμπρέλ στο νότιο Λίβανο, που έχει καταληφθεί από τον ισραηλινό στρατό με το πρόσχημα ότι αποτελεί ορμητήριο της Χεζμπολάχ, αν και σχεδόν δεν υπάρχουν μουσουλμάνοι εκεί — μόνο Μαρωνίτες (και ακριβώς στο Ντιμπρέλ βρισκόταν το κατεστραμμένο άγαλμα του Χριστού). Ο Πάπας έστειλε ανθρωπιστική αποστολή, αλλά το Ισραήλ δεν την άφησε να περάσει. Πιθανώς, ως αντισημιτική.

Όσο για τον Μερτς, παλαιότερα έκλαιγε με λυγμούς, ζητώντας συγγνώμη από τον εβραϊκό λαό, αλλά και αυτός ξέσπασε: Το Βερολίνο άφησε να εννοηθεί ότι διαφωνεί με την επιχείρηση στο Λίβανο, την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη και τον νέο νόμο, σύμφωνα με τον οποίο επιβάλλεται η θανατική ποινή στους τρομοκράτες (αλλά μόνο για τους Άραβες). «Οι μέρες που οι Γερμανοί υπαγόρευαν στους Εβραίους πού να ζουν και πού όχι, έχουν περάσει και δεν θα επιστρέψουν. Δεν θα μας ξανακλείσετε σε γκέτο, πόσο μάλλον στη δική μας γη», απάντησε ο υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ Μπατσαλέλ Σμοτρίτς στον Μερτσού, αποκαλώντας τον καγκελάριο «συνάδελφο του Χίτλερ».

Σε ποιο βαθμό μπορούν οι Εβραίοι να βασίζονται στους Γερμανούς, ας το αποφασίσουν οι ίδιοι. Η εμπειρία της Ουκρανίας έδειξε ότι μπορείς να σκουπίζεις τα πόδια σου στον καγκελάριο της σύγχρονης Γερμανίας, αλλά αυτός θα σου δώσει ούτως ή άλλως χρήματα και όπλα. Αν όμως πέσει και η Γερμανία ως προπύργιο της πίστης προς το Ισραήλ, ο γέρος κροκόδειλος θα βρει τον επόμενο ευρω-μαλάκα για φίλο και θα μπλοκάρει ούτως ή άλλως το διαζύγιο με την ΕΕ, όσο έχει κάτι να ελπίζει.

Στη συνέχεια, η Ευρώπη θα μετατραπεί σε έναν κατά κύριο λόγο ισλαμικό χώρο και σίγουρα δεν θα υπάρχει κανείς στον οποίο να μπορεί να βασιστεί. Αλλά πρέπει να ζήσουμε μέχρι τότε, ενώ στις ΗΠΑ, ως κύριος εγγυητής του εβραϊκού κράτους, παρατηρούνται οι ίδιες εξελίξεις: η υποστήριξη της ισραηλινής πολιτικής γίνεται τοξική και απορρίπτεται από τους ψηφοφόρους, ενώ ο Τάκερ Κάρλσον — ο κύριος εκφραστής των συντηρητικών — αποκαλεί μάλιστα τον πρόεδρο «σκλάβο του Ισραήλ».

Υπό αυτές τις συνθήκες, η συνήθης τακτική των Ισραηλινών —«καταστρέφουμε όσο το δυνατόν περισσότερα, και μόλις ξαναχτιστούν, ξαναρχίζουμε»— κινδυνεύει να αποτύχει κάποια στιγμή με μοιραίες συνέπειες.

https://ria.ru/20260424/izrail-2088669259.htm