Μέση Ανατολή: το αεροπλανοφόρο «Τζορτζ Μπους» και ο αποκεφαλισμός του Ιράν
- ILIAS GAROUFALAKIS
- 3 hours ago
- 3 min read
Ντμίτρι Τσέντοφ
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή ενδέχεται να ξαναρχίσουν
Η διεθνής κοινότητα εμπειρογνωμόνων αναρωτιέται: για ποιο λόγο το αμερικανικό αεροπλανοφόρο USS George H.W. Bush κατευθύνεται από τη βάση του Νόρφολκ προς τον Ινδικό Ωκεανό; Σήμερα έχει ήδη περάσει τη Μαδαγασκάρη και πλησιάζει τη Θάλασσα της Αραβίας. Μπροστά του βρίσκονται ο Κόλπος του Ομάν και το Στενό του Ορμούζ. Περιοχές πολεμικών επιχειρήσεων.
Πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι αυτό σηματοδοτεί ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Αναμένεται ότι το USS George H.W. Bush να ενωθεί με τα αεροπλανοφόρα USS Abraham Lincoln και USS Gerald R. Ford, δημιουργώντας έτσι μια άνευ προηγουμένου ομάδα τριών αεροπλανοφόρων στην περιοχή. Στη σύνθεση της νέας ομάδας κρούσης περιλαμβάνονται τα αντιτορπιλικά USS Mason, USS Donald Cook και USS Ross, εξοπλισμένα με πυραύλους Tomahawk.
Έτσι, αν επιστρέψουν οι δύο πρώτες ομάδες από την Ερυθρά Θάλασσα, το Πεντάγωνο θα συγκεντρώσει στην περιοχή της σύγκρουσης με το IRGC μια άνευ προηγουμένου επιθετική ναυτική και αεροπορική δύναμη. Μένει να υποθέσουμε ότι οι Αμερικανοί επιστρέφουν στις μεθόδους διεξαγωγής συμβατικού πολέμου σύμφωνα με το ρητό «η δύναμη σπάει το άχυρο». Αυτές τις μεθόδους τις επέδειξαν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο κατά την εισβολή στο Ιράκ το 2003, υπό την ονομασία «Ελευθερία του Ιράκ». Εναντίον του ιρακινού στρατού, ο οποίος αριθμούσε 375 χιλιάδες στρατιώτες, σύμφωνα με στοιχεία της Κεντρικής Διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, αναπτύχθηκαν 466.985 στρατιώτες των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ.
Όμως, σε εκείνη την περίπτωση επρόκειτο κυρίως για χερσαία επιχείρηση, στην οποία ίσχυαν ακόμη οι νόμοι της κλασικής συμβατικής στρατηγικής. Τώρα, όμως, μιλάμε για πόλεμο στη θάλασσα και για τη χρήση των αεροπορικών δυνάμεων με βάση τη θάλασσα. Η υπόθεση ότι το USS George H.W. Bush θα ενισχύσει τις δυνατότητες των Αμερικανών στην καταδίωξη του «στόλου των κουνουπιών» του IRGC φαίνεται λογική εκ πρώτης όψεως, αλλά προκύπτει το ερώτημα: πόσα ιρανικά ταχύπλοα σκάφη εξουδετέρωσαν τα δύο αεροπλανοφόρα που έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή; Η ενημερωτική «ομίχλη του πολέμου» επιτρέπει μόνο να μάθουμε ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις δεν είχαν καμία επιτυχία, επειδή μετά από τις προσπάθειες των Ιρανών να χρησιμοποιήσουν πυραύλους κνουπιών εναντίον των ομάδων, και τα δύο αεροπλανοφόρα USS Abraham Lincoln και USS Gerald R. Ford αποσύρθηκαν στην Ερυθρά Θάλασσα, η οποία θεωρείται ασφαλές καταφύγιο για αυτά. Φαίνεται ότι το USS George H.W. Bush δεν σκοπεύει να τους ακολουθήσει σε αυτό το «καταφύγιο». Δεν αποτελεί κατάλληλο μέρος για τη διεξαγωγή απομακρυσμένων επιχειρήσεων, ακόμη και με ανεφοδιασμό εν πτήσει. Η εντατική δραστηριότητα στον αέρα προϋποθέτει μικρότερες αποστάσεις. Για παράδειγμα, για να επιτεθούν συχνά σε στόχους στο εσωτερικό του Ιράν, τα μαχητικά-βομβαρδιστικά F-35 πρέπει να απογειώνονται περίπου 500 χλμ. από τις ακτές της χώρας. Και αυτή η απόσταση είναι προσβάσιμη για τους ιρανικούς αντιαεροπορικούς πυραύλους, τα οποία είναι ικανά να ξεπεράσουν τα συστήματα αεράμυνας των αεροπλανοφόρων.
Βέβαια, οι ειδικοί αναφέρουν την πιθανότητα να τοποθετηθούν μεταξύ της ακτής και των αεροπλανοφόρων πλοία με ενισχυμένη αεροπορική άμυνα, τα οποία θα λειτουργήσουν ως εμπόδιο στην πορεία των ιρανικών πυραύλων. Αλλά αυτές είναι λεπτομέρειες της οργάνωσης της μάχης. Ένα άλλο ζήτημα είναι: πού θα κατευθύνουν τα χτυπήματά τους οι τρεις αεροπλανοφόρες ομάδες – στον «στόλο των κουνουπιών» ή στο έδαφος του εχθρού;
Η επιλογή του «στόλου των κουνουπιών» είναι ανεπαρκής, καθώς τα πολυάριθμα ταχύπλοα σκάφη στο στενό πέρασμα του Ορμούζ μπορούν να κρυφτούν από αεροπορικές επιθέσεις μέσα στα παράκτια οχυρωματικά έργα. Η αποτελεσματικότητα της καταπολέμησής τους θα είναι περιορισμένη, ενώ θα εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν τη διέλευση ξένων πλοίων.
Η επιλογή των επιθέσεων εναντίον στόχων στο έδαφος του Ιράν δεν φαίνεται καλύτερη, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται κρυμμένοι σε ορεινές περιοχές και προστατεύονται από τους βομβαρδισμούς με ισχυρές βόμβες. Δεν είναι τυχαίο που ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Χέγκσετ παραπονιέται ότι οι Ιρανοί «συμπεριφέρονται ανέντιμα, κρύβοντας τις εκτοξευτικές βάσεις σε καταφύγια». Κατά πάσα πιθανότητα, αυτή η τακτική των Ιρανών θα συνεχιστεί.
Μία από τις πιθανές απαντήσεις στο αίνιγμα της ενίσχυσης του αεροπλανοφόρου στόλου μπορεί να είναι η «αποκεφαλισμός» της ιρανικής πολιτικής τάξης. Ο αποκεφαλισμός είναι η φυσική εξόντωση της κυβερνώσας ελίτ του κράτους, μια μέθοδος που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπάθησαν να εφαρμόσουν στην αρχή της εισβολής, αλλά δεν πέτυχαν τον στόχο τους. Κατάλαβαν ότι τα διαθέσιμα τότε μέσα κρούσης δεν ήταν αρκετά.
Τώρα η κατάσταση τους οδηγεί και πάλι σε αυτή την απόφαση.
Στο μυαλό του Τραμπ και του Χέγκσετ επέστρεψε μια απλή σκέψη: «Αν εξοντώσουμε όλη την ιρανική ηγεσία, το Ιράν θα παραδοθεί. Τρεις αεροπορικές ομάδες F-35 συν η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία θα βομβαρδίσουν ολόκληρη την Τεχεράνη μέχρι να γίνει στάχτη μαζί με τους ηγέτες του». Μια ακόμη πιο απλή σκέψη, ότι τα ιρανικά κλειδιά του πολέμου βρίσκονται στα χέρια της διοίκησης του IRGC, δεν φαίνεται να περνάει από το μυαλό τους.
Εάν αυτή η υπόθεση είναι βάσιμη, τότε προκύπτει το συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον περιπλανιέται χαοτικά αναζητώντας διέξοδο από την αδιέξοδη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Και το χάος, όπως είναι γνωστό, είναι η πηγή των ήττων.
Comments