Ο νέος Ναπολέων: Η Γαλλία απειλείται από πυρηνική επανάσταση
Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 11.11.2026
© RIA Novosti / Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη
Σεργκέι Σαβτσούκ
Πράγματι, η Ρωσία δεν χρειάζεται να πολεμήσει τους δυτικούς αντιπάλους της, αρκεί απλώς να παραμείνει αμέτοχη — και αυτοί οι θαυμάσιοι άνθρωποι θα τα κάνουν όλα μόνοι τους. Τον Απρίλιο θα διεξαχθούν στη Γαλλία εκλογές για έναν σίγουρα νέο πρόεδρο, και για το λόγο αυτό ξεκίνησε στη χώρα η επίσημη προεκλογική εκστρατεία. Οι υποψήφιοι αποφάσισαν να μην αναβάλλουν τα πράγματα για αργότερα και ξεκίνησαν αμέσως δυναμικά την εκστρατεία τους. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, τον οποίο αποκαλούν δεύτερο κύριο υποψήφιο για την προεδρία, δήλωσε σε συνάντηση με ψηφοφόρους στο Λε-Μπουρζέ: μόλις αυτός και η ομάδα του αναλάβουν την εξουσία, το πρώτο πράγμα που θα κάνουν θα είναι να καταργήσουν το πρόγραμμα ανάπτυξης του πυρηνικού τομέα της Γαλλίας που έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση Μακρόν. Ο υποψήφιος, εν μέσω θερμών επευφημιών, εξήγησε ότι οι πυρηνικοί σταθμοί είναι επικίνδυνοι, εξαιρετικά δαπανηροί και, γενικά, αποτελεί απόλυτη απερισκεψία το να βασιζόμαστε σε μηχανήματα, τη λειτουργικότητα των οποίων κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί. Τα πόρους που θα απελευθερωθούν, σύμφωνα με το προεκλογικό πρόγραμμα, πρέπει να διοχετευθούν στην ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ιδίως των γεωθερμικών και παλιρροιακών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Τα θερμά χειροκροτήματα έμοιαζαν με μια «συμφωνία του παραλόγου», καθώς ακόμη και όσοι έχουν ελάχιστη γνώση του θέματος θυμούνται ότι μέχρι πρόσφατα η Γαλλία ήταν η χώρα με τον ισχυρότερο πυρηνικό κλάδο στην Ευρώπη, δεύτερη στον κόσμο ως προς τον αριθμό των λειτουργούντων αντιδραστήρων και πρώτη ως προς το μερίδιο της πυρηνικής ηλεκτρικής ενέργειας στο εθνικό ενεργειακό ισοζύγιο. Ο Μελανσόν, ο οποίος υπήρξε κατά καιρούς υπουργός αρμόδιος για την εκπαίδευση, δεν μπορεί να μην το γνωρίζει αυτό, αλλά, προφανώς, ο πολιτικός λαϊκισμός υπαγορεύει τους δικούς του κανόνες.
Μπορούμε να πούμε χωρίς καμία υπερβολή ότι, κατά τη δεκαετία του ’70 και του ’80 του περασμένου αιώνα, η Γαλλία πραγματοποίησε μια άνευ προηγουμένου επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο, ξεκινώντας να κατασκευάζει πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας κυριολεκτικά με τη μέθοδο της γραμμής παραγωγής. Χάρη σε αυτό, η γαλλική ενεργειακή αγορά εισήλθε στη δεύτερη χιλιετία με ποσοστό πυρηνικής παραγωγής 70 τοις εκατό, γεγονός που την κατέστησε την πιο «πράσινη» χώρα στον κόσμο, ενώ η επακόλουθη θέση σε λειτουργία υδροηλεκτρικών μονάδων, ηλιακών και αιολικών εγκαταστάσεων ανέβασε το ποσοστό αυτό στο 95 τοις εκατό. Παράλληλα, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν μια σειρά από προβλήματα που δεν έχουν ακόμη επιλυθεί, γεγονός που αυξάνει ακόμη περισσότερο την αξία των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής. Και είναι πραγματικά άβολο να υπενθυμίσουμε ότι το 2021 η πυρηνική ενέργεια αναγνωρίστηκε επίσημα, με απόφαση του ΟΗΕ, ως πηγή ενέργειας με χαμηλές εκπομπές άνθρακα, καθαρή και ως το σημαντικότερο εργαλείο για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, ενώ η Ευρωπαϊκή Οικονομική Επιτροπή το καλοκαίρι του ίδιου έτους ενέκρινε έγγραφο στο οποίο αναφέρεται ρητά ότι η επίτευξη των παγκόσμιων στόχων αποκαρβονισμού και ουδέτερου ισοζυγίου άνθρακα είναι αδύνατη χωρίς την επέκταση της πυρηνικής συνιστώσας.
Τα θεμέλια που τέθηκαν πριν από μισό αιώνα έδωσαν μια τόσο ισχυρή ώθηση, ώστε η σύγχρονη Γαλλία να συνεισφέρει ήδη στο βελγικό πυρηνικό έργο, κατασκεύασε τον πυρηνικό σταθμό «Ολκιλόουτο-3» στη Φινλανδία, αλλά το αποκορύφωμα, φυσικά, ήταν το πρόγραμμα στην Κίνα, όπου η EDF και η Framatome συμμετείχαν στην κατασκευή των πυρηνικών σταθμών «Ντάγια-Μπέι», «Λινιάο» και «Ταϊσάν». Στον τελευταίο, παρεμπιπτόντως, εγκαταστάθηκαν και συνδέθηκαν στο δίκτυο αμέσως δύο γαλλικοί αντιδραστήρες EPR.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά και πολλά άλλα, το πυρηνικό πρόγραμμα του Εμμανουέλ Μακρόν, όποια και αν είναι η πολιτική άποψη για τον ίδιο, ήταν εξαιρετικά λογικό και ρεαλιστικό. Η ίδια η πρωτοβουλία ξεκίνησε στα τέλη του 2021 και στις αρχές του 2022, όταν ο Γάλλος ηγέτης αγωνιζόταν σθεναρά για την επανεκλογή του σε δεύτερη θητεία. Το πρόγραμμα ονομάστηκε «Πυρηνική Αναγέννηση», κάτι που αποδείχθηκε πολύ επιτυχημένη κίνηση, καθώς συνάδει με τη νέα ονομασία του προεδρικού κόμματος — «Αναγέννηση».
Η «Πυρηνική Αναγέννηση» προέβλεπε τη θέση σε λειτουργία 14 νέων ενεργειακών μονάδων, των οποίων η καρδιά παραγωγής ενέργειας επρόκειτο να αποτελέσουν οι γαλλικοί υδρο-υδρογενικοί αντιδραστήρες EPR της γενιάς III+. Σύμφωνα με το σχέδιο, αυτό θα επέτρεπε την περαιτέρω αύξηση του μεριδίου της πυρηνικής παραγωγής, καθώς και την αποσυμφόρηση των «παλαιών» μονάδων του κλάδου, ώστε να πραγματοποιηθούν με ηρεμία οι εργασίες επισκευής τους και η παράταση της διάρκειας λειτουργίας τους. Από πολιτική άποψη, είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ο κεντρώος Μακρόν έλαβε τότε την υποστήριξη της γαλλικής δεξιάς, η οποία χαρακτήρισε τον πυρηνικό εκσυγχρονισμό ως εγγύηση της ενεργειακής κυριαρχίας.
Ωστόσο, όπως συνήθως, όλα φαίνονταν ομαλά στα πολιτικά έγγραφα, αλλά στην πραγματικότητα αμέσως εμφανίστηκαν εμπόδια. Η Électricité de France, στην οποία ανατέθηκε η τιμή της αναγέννησης του κλάδου, δήλωσε αμέσως ότι, λόγω του συσσωρευμένου χρέους και της πολλαπλάσιας αύξησης του κόστους των έργων των πυρηνικών σταθμών «Φλαμανβίλ» στη Γαλλία, «Χίνκλι-Πόιντ» στη Μεγάλη Βρετανία και «Ολκιλότο» στη Φινλανδία, δεν θα ήταν δυνατό να οδεύσουμε αμέσως προς ένα λαμπρό μέλλον. Στο πλαίσιο αυτό, ο Μακρόν μείωσε αργότερα τις φιλοδοξίες του σε έξι μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, με δυνατότητα επέκτασης σε οκτώ. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτή την περιορισμένη εκδοχή, το πρόγραμμα επέτρεπε την επίτευξη μηδενικού αποτυπώματος άνθρακα έως το 2050, ειδικά δεδομένου ότι η κυβέρνηση Μακρόν δεν εγκατέλειψε την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Στις διαδικασίες που περιγράφονται υπάρχει μια εξαιρετικά σημαντική πτυχή: η πυρηνική ενέργεια είναι ένας μοναδικός βιομηχανικός τομέας, ο οποίος απαιτεί συνεχή εμπλοκή, διατήρηση της επιστημονικής έρευνας, καθώς και διατήρηση και ανάπτυξη της τεχνικής σχολής. Μόλις μια χώρα σταματήσει να κατασκευάζει αντιδραστήρες, να εμπλουτίζει καύσιμα και να εκτελεί χιλιάδες συναφείς εργασίες, ο πυρηνικός της κλάδος αρχίζει να επιβραδύνεται, και αυτή η διαδικασία σε κάποιο σημείο οδηγεί σε καθυστέρηση, ή ακόμη και σε πλήρη απώλεια των ικανοτήτων της.
Αυτή η εξάρτηση γίνεται ιδιαίτερα εμφανής όταν συγκρίνουμε τη Γαλλία με την Κίνα. Η Γαλλία κατασκεύασε τον προτελευταίο πυρηνικό της σταθμό το 1999, όταν τέθηκε σε λειτουργία ο σταθμός «Σίβο-3» με τον αντιδραστήρα N4, μετά από αυτό ο κλάδος, για 25 χρόνια, αγωνίστηκε να ολοκληρώσει τον «Φλαμανβίλ-3». Ο σταθμός αυτός συνδέθηκε στο δίκτυο μόλις το χειμώνα του 2024. Αντίθετα, η Κίνα το 1999 διέθετε τρεις λειτουργούντες αντιδραστήρες: έναν στο εργοστάσιο «Τσινσάν» και δύο στο «Νταϊγιά-Μπέι». Σήμερα, όμως, η Κίνα διαθέτει 56 (ο αριθμός αυτός αξίζει να τονιστεί — 56!) λειτουργούντες αντιδραστήρες — ακριβώς τόσους όσους και η Γαλλία. Σύμφωνα με αυτόν τον δείκτη, υστερούν μόνο έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά όλοι οι κινεζικοί πυρηνικοί σταθμοί είναι νέοι, ενώ οι γαλλικοί και οι αμερικανικοί έχουν μέση ηλικία άνω των 40 ετών και δεν υπάρχουν νέοι ούτε καν σε φάση σχεδιασμού.
Και σε αυτή τη δύσκολη, αλλά όχι καταστροφική για τη γαλλική πυρηνική ενέργεια κατάσταση, η Αριστερά υπό την ηγεσία του Μελανσόν απαιτεί την οριστική κατάργησή της.
Η Ρωσία κατασκευάζει ενεργά πυρηνικούς σταθμούς στο εξωτερικό, έχοντας στο χαρτοφυλάκιό της παραγγελίες για αντιδραστήρες μικρής και μέσης ισχύος, ενώ, σύμφωνα με το Γενικό Σχέδιο Τοποθέτησης Εγκαταστάσεων Ηλεκτροπαραγωγής, ξεκινά την κατασκευή μιας ολόκληρης σειράς νέων πυρηνικών σταθμών. Στο πλαίσιο αυτό, θα θέλαμε να ευχηθούμε στους Γάλλους υποψηφίους να έχουν περισσότερες ιδέες εξίσου ευφυείς με αυτές του κ. Μελανσόν — και να τις υλοποιήσουν οπωσδήποτε μετά την άνοδό τους στην εξουσία.
Comments