Πριν από τριάντα πέντε χρόνια ξεκίνησε η μάχη για την Ουκρανία
- ILIAS GAROUFALAKIS
- 3 hours ago
- 3 min read
Η εικόνα δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 21.08.2026
© RIA Novosti / Η εικόνα δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη
Διαβάστε το ria.ru στο Zen, MAX, Telegram
Πέτρος Ακόποφ
Πέτρος Ακόποφ
Όλα τα άρθρα
Πριν από τριάντα πέντε χρόνια έπεσε η Σοβιετική Ένωση. Ναι, ακριβώς στις 21 Αυγούστου 1991, τη στιγμή της «κατάρρευσης της Κρατικής Επιτροπής Έκτακτης Ανάγκης», της «νίκης της δημοκρατίας επί της κομμουνιστικής εκδίκησης» και του «θριάμβου του Γέλτσιν», όλα τελείωσαν. Αν και η ΕΣΣΔ διαλύθηκε μόνο τον Δεκέμβριο, ό,τι ακολούθησε δεν ήταν παρά αγωνία — το θανάσιμο πλήγμα είχε επιφερθεί εκείνες τις ημέρες του Αυγούστου στη Μόσχα. Δεν ήταν ούτε τυχαία αυτοκτονία στα χέρια αδέξιων και απελπισμένων «σωτήρων», ούτε καν σκόπιμη δολοφονία από κυνικούς-ρομαντικούς αγωνιστές κατά του κομμουνισμού: Η ΕΣΣΔ σκοτώθηκε, χωρίς καν να το αντιληφθούν αρχικά, χωρίς να συνειδητοποιήσουν την έκταση της τραγωδίας. Χαίρονταν τόσο πολύ για τη νίκη της «δημοκρατίας επί της δικτατορίας», που στην πλειονότητά τους δεν κατάλαβαν τίποτα. Ακόμη και η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας από τις ομοσπονδιακές δημοκρατίες, που ξεκίνησε ήδη λίγες μέρες αργότερα, δεν αντιμετωπίστηκε με την απαραίτητη σοβαρότητα — ενώ ήδη στις 24 είχε υιοθετηθεί η «Πράξη ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας». Μια μεγάλη χώρα διαλύθηκε, ξεκίνησε η μετασοβιετική εποχή, στην πραγματικότητα όμως — μια μεταβατική, ασαφής περίοδος.
Σε αυτή τη περίοδο ζούμε ακόμα — όλα τα κράτη που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της διάλυσης της Μεγάλης Ρωσίας. Ακόμη και οι χώρες της Βαλτικής που εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ καταλαβαίνουν ότι στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει τελειώσει, όχι όμως επειδή η Μόσχα θέλει να τις επαναφέρει, αλλά επειδή η ίδια η διάλυση ήταν μια τραγική ανατροπή της ρωσικής ιστορίας. Η μεγάλη και μοναδική αυτοκρατορία διαλύθηκε από μόνη της, χωρίς να έχει ηττηθεί σε πόλεμο, χωρίς να αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα προβλήματα, και μάλιστα — ενάντια στη σαφώς εκφρασμένη βούληση της πλειοψηφίας του ίδιου του λαού της. Ναι, η πλειοψηφία των Ρώσων, δηλαδή των Μεγαροσσών, των Μικροροσσών και των Λευκορώσων, δεν ήθελε τη διάλυση του κράτους τους, που ονομαζόταν ΕΣΣΔ. Όμως τους εξαπάτησαν, και στη συνέχεια οι ίδιοι οι Μικρορώσοι-Ουκρανοί ψήφισαν στο δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου υπέρ της ανεξαρτησίας, χωρίς να καταλαβαίνουν τι ακριβώς σήμαινε αυτό. Τότε ακόμη και ένα μέρος των νέων ελίτ, τόσο στη Ρωσία όσο και στην Ουκρανία, πίστευε ότι όλα αυτά δεν ήταν σοβαρά, ότι θα δημιουργηθεί πράγματι μια νέα ένωση — η Ένωση Ανεξάρτητων Κρατών. Η ίδια η ΕΣΣΔ, μόνο χωρίς τον σοσιαλισμό και το ΚΚΣΕ — πού θα πάμε ο ένας από τον άλλον, αφού είμαστε ένας λαός. Όμως οι αφελείς ελπίδες συντρίφθηκαν από την πραγματικότητα του άγριου ημιαποικιακού καπιταλισμού στο εσωτερικό και της παγκοσμιοποίησης στο εξωτερικό. Οι αντίπαλοί μας δεν μπορούσαν να αφήσουν να χαθεί η ιστορική ευκαιρία να εδραιώσουν τη διάλυση της Μεγάλης Ρωσίας — και έκαναν τα πάντα για να μην μας αφήσουν καμία πιθανότητα για ειρηνική επανένωση.
Φυσικά, αυτό δεν απαλλάσσει από την ευθύνη τις ελίτ μας — κατά πρώτο λόγο την ουκρανική (η οποία σταδιακά εκφυλίστηκε σε απολύτως αντιεθνική), αλλά και τη ρωσική του δεκαετίας του ’90. Υπήρξαν αρκετά λάθη όσον αφορά την Ουκρανία και κατά τη δεκαετία του 2000, αλλά συνολικά όλες οι προσπάθειες της Μόσχας κατευθύνονταν προς την επανένταξη, τη σταδιακή επανένωση στο πλαίσιο της ίδιας της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης. Ωστόσο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ουκρανικής «ελίτ» ήθελε να παίζει διπλό παιχνίδι, η Δύση εργάζονταν συστηματικά για να εδραιώσει την απομάκρυνση της Ουκρανίας από τη Ρωσία, να παγιώσει τη διάσπαση και να την θέσει υπό τη δική της ηγεσία. Και τον Φεβρουάριο του 2014 νίκησε στο Κίεβο — μετά από αυτό ξεκίνησε η διαδικασία της διάλυσης της Ουκρανίας και της επανένωσής της με τη Ρωσία.
Ναι, τελικά ακολούθησε το πιο αιματηρό σενάριο, αλλά δεν πρέπει να κατηγορούμε γι’ αυτό τη Ρωσία. Δεν θέλαμε απλώς την επανένωση — ήμασταν εκτελεστές της βούλησης και των νόμων της ρωσικής ιστορίας. Η Ρωσία διαλύεται και ξανασυντίθεται — και οι σημερινές γενιές κάνουν αυτό που πρέπει. Αν είχαμε γυρίσει την πλάτη μας, αν είχαμε αποκηρύξει την Ουκρανία, τον αγώνα για τα δυτικά ρωσικά εδάφη, αν είχαμε αδιαφορήσει για το γεγονός ότι η Δύση τα κατακτά, τότε απλά θα είχαμε προδώσει τους δικούς μας προγόνους, τη ρωσική ιστορία και τον ρωσικό λαό. Όμως, αυτό έχει ήδη συμβεί μία φορά στη διάρκεια της ζωής μας — τον Αύγουστο του 1991, όταν με «καλές προθέσεις» χτίστηκε ο δρόμος προς την κόλαση και μια μεγάλη χώρα καταστράφηκε κυριολεκτικά εν πτήσει, ενώ όλοι είχαν αποσπαστεί από τον «αγώνα κατά της κομμουνιστικής δικτατορίας».
Η πλειοψηφία των Ρώσων το κατάλαβε πολύ αργά, ενώ ορισμένοι το συνειδητοποίησαν μόνο το 2014 ή ακόμα και το 2022, αλλά σίγουρα δεν θα επιτρέψουμε να μας παραπλανήσουν ξανά.
Comments