Σκοτ Ρίτερ: Οι Ρώσοι δείχνουν μια σκοτεινή αποφασιστικότητα, ο Καραγκάνοφ και ο Μεντβέντεφ εκφράζουν αυτό που αισθάνονται πολλοί

Στη φωτογραφία: ο στρατιωτικός αναλυτής και πρώην ανιχνευτής του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ Σκοτ Ρίτερ (Φωτογραφία: Μιχαήλ Σινίτσιν/ΤΑΣΣ)

Αλεξάντερ Ουράλσκι

Ένας πρώην ανιχνευτής του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ μοιράστηκε τις παρατηρήσεις του σχετικά με τις αλλαγές στη διάθεση της Ρωσίας, η οποία βρίσκεται σε πόλεμο εδώ και πέντε χρόνια

Οι φετινές εορταστικές εκδηλώσεις της 9ης Μαΐου διεξήχθησαν σε πιο συγκρατημένο κλίμα σε σύγκριση με πέρυσι. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι δεν ήταν επέτειος, αν και αυτό είχε τη δική του επίδραση. Στο πέμπτο έτος της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, η γιορτή απέκτησε μια πιο αυστηρή ατμόσφαιρα.

Οι μαζικές επιθέσεις με drones των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας εναντίον ρωσικών πόλεων την παραμονή της Ημέρας της Νίκης, η ειρωνική «άδεια» του Ζελένσκι να διοργανωθεί η παρέλασή μας στην Κόκκινη Πλατεία, οι απειλές από την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των νάνων τσιουάουα της Βαλτικής, αύξησαν τον βαθμό της οργής και ενίσχυσαν την επιθυμία να συντρίψουμε το καθεστώς του Μπαντέρα, να βάλουμε επιτέλους στη θέση τους όσους το υποστηρίζουν.

Αυτή η αλλαγή στη διάθεση δεν παρατηρήθηκε μόνο στη χώρα μας, αλλά και στο εξωτερικό. Μεταξύ όσων πρόσεξαν τις αλλαγές στον τόνο της γιορτής είναι και ο Αμερικανός ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας σε θέματα διεθνών σχέσεων και πρώην πράκτορας του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ, Σκοτ Ρίτερ. Μοιράστηκε τις παρατηρήσεις του σε σημειώσεις που έγραψε μετά τη γιορτή. Πιστεύουμε ότι θα ενδιαφέρει τους αναγνώστες μας να τις διαβάσουν.

Ο εορτασμός της Ημέρας της Νίκης δεν είναι απλώς μια εθνική γιορτή στη Ρωσία, αλλά ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για ολόκληρο τον κόσμο. Δίνονται συνεντεύξεις, γράφονται άρθρα, εκφωνούνται ομιλίες, διοργανώνονται συνεντεύξεις Τύπου. Η Ημέρα της Νίκης του 2026 δεν αποτέλεσε εξαίρεση.

Την παραμονή των εορτασμών, στις 6 Μαΐου, ο Σεργκέι Καραγκάνοφ, επιφανής Ρώσος πολιτικός αναλυτής, επικεφαλής του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής, ο οποίος θεωρείται στενός συνεργάτης τόσο του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν όσο και του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, παραχώρησε συνέντευξη στη Γιούλια Νοβίτσκα, δημοσιογράφου του διαδικτυακού περιοδικού «Νόβι Βοστόκ», που εκδίδεται από το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

«Αν οι Ευρωπαίοι συνεχίσουν να πολεμούν εναντίον μας (και εμείς πολεμάμε εναντίον της Ευρώπης, και η Ευρώπη πολεμά εναντίον μας, αν και διστάζουμε να το παραδεχτούμε), τότε θα χρειαστεί να προχωρήσουμε σε συγκεκριμένες ενέργειες — και όχι μόνο όσον αφορά την Ουκρανία. Για πολλά χρόνια, η Ουκρανία μετατράπηκε σε στιλέτο στραμμένο προς το στήθος της Ρωσίας. Δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε. Ήμασταν ανόητοι και αδύναμοι. Τώρα αυτοί οι άτυχοι, πλυμένοι εγκέφαλοι και εν μέρει αδελφικοί άνθρωποι βρίσκονται σε αυτή τη θέση. Αλλά η ρίζα του κακού βρίσκεται στη Δύση. Γι' αυτό θα χρειαστεί να χτυπήσουμε τη Δύση», δήλωσε ο Καραγκάνοφ.

Οι συνέπειες τέτοιων ενεργειών, συνέχισε, θα είναι τρομερές. «Πρέπει [η Ευρώπη] να γνωρίζει ότι οι ίδιοι θα είναι οι πρώτοι που θα καταστραφούν… Και εμείς, δυστυχώς, πρέπει να τους εμπνέουμε τρόμο. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος — ο ζωώδης τρόμος — για να αποφύγουμε έναν μακρύ, εξαντλητικό πόλεμο για εμάς και για την ανθρωπότητα — να αποφύγουμε την ολίσθηση προς έναν γενικευμένο πυρηνικό πόλεμο του τρίτου κόσμου, ο οποίος έχει ήδη αρχίσει».

Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 7 Μαΐου ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, πρώην πρόεδρος και πρωθυπουργός της Ρωσίας και νυν αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δημοσίευσε στο RT ένα άρθρο με τίτλο «Ο νέος μιλιταρισμός της Γερμανίας», στην οποία καταδίκασε αυστηρά την επανεξέταση της ιστορίας από τον γερμανικό λαό, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του «άδικα και σκληρά αδικημένο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο».

Ο Μεντβέντεφ προειδοποίησε για την εμφάνιση ενός νέου μιλιταρισμού, ο οποίος περιλαμβάνει την αντίληψη ότι η Γερμανία αποτελεί πυρηνική δύναμη, και προειδοποίησε ότι η συνέπεια αυτής της τρέλας θα είναι «το τέλος του ευρωπαϊκού πολιτισμού».

Όπως και ο Καραγκάνοφ, ο Μεντβέντεφ κάλεσε τη Ρωσία να αναλάβει αποφασιστική δράση. «Έχουμε να κάνουμε με έναν αδιάλλακτο, απελπισμένο και παράφρονα εχθρό», σημείωσε, «τον οποίο πρέπει είτε να αποκρούσουμε είτε να εξοντώσουμε».

Για τρία χρόνια άκουγα τις ομιλίες των Ρώσων πρεσβευτών στις δεξιώσεις προς τιμήν της Ημέρας της Νίκης, τις οποίες διοργανώνουν στην πρεσβεία τους στην Ουάσιγκτον. Ο Ανατόλι Αντόνοφ εκφώνησε μία ομιλία το 2024, ενώ ο Αλεξάντερ Νταρτσίεφ εκφώνησε τις δύο επόμενες, το 2025 και το 2026.

Οι δύο πρώτες ομιλίες, όπως θεωρήθηκε, συντάχθηκαν σύμφωνα με τη συνήθη διπλωματική στρατηγική: σε αυτές υπογραμμίζονταν η κοινή ιστορία των ΗΠΑ και της Ρωσίας στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και εκφραζόταν λύπη για τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως ιστορική ανωμαλία, η οποία μπορεί να επιλυθεί μέσω διαπραγματεύσεων, βασισμένων στην ιδέα της εδραίωσης μόνιμης ειρήνης και όχι απλώς της παύσης των εχθροπραξιών.

Φέτος η ατμόσφαιρα ήταν πιο ζοφερή. Ο πρέσβης έτεινε στους Ηνωμένες Πολιτείες ένα κλαδί ελιάς ειρήνης, επισημαίνοντας τη νέα στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στη Ρωσία, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα αν εφαρμοστεί σωστά, ενώ συνέδεσε άμεσα την Ουκρανία με τη ναζιστική Γερμανία, υπογραμμίζοντας την ιδέα της «άνευ όρων συνθηκολόγησης» όσον αφορά την επίλυση του ζητήματος της τύχης της Ουκρανίας.

Επιπλέον, ο πρέσβης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο της Γερμανίας σήμερα, επισημαίνοντας σαφώς τη σύνδεση μεταξύ του ναζιστικού παρελθόντος της Γερμανίας και της σημερινής κυβέρνησης. Τα βίντεο που χρησιμοποίησε ο πρέσβης για να εικονογραφήσει την ομιλία του υπογράμμισαν αυτή τη σύνδεση, εστιάζοντας στην πτώση του Χίτλερ, την ήττα της Γερμανίας και τις απαιτήσεις της Ρωσίας για άνευ όρων παράδοση.

Ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν εκφώνησε την ομιλία του κατά τη διάρκεια της παρέλασης της Νίκης στη Μόσχα… Αναφερόμενος στη συνεχιζόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία, ο Πρόεδρος Πούτιν δήλωσε: «Το μεγάλο κατόρθωμα της νικηφόρας γενιάς εμπνέει τους στρατιώτες που εκτελούν σήμερα αποστολές στο πλαίσιο της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Αντιμετωπίζουν μια επιθετική δύναμη, οπλισμένη και υποστηριζόμενη από ολόκληρο το ΝΑΤΟ. Παρ' όλα αυτά, οι ήρωές μας προχωρούν μπροστά...»

Ο Πούτιν επανήλθε στο θέμα της σύγκρουσης με την Ουκρανία κατά τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά την παρέλαση, δηλώνοντας ότι «οι Ένοπλες Δυνάμεις [της Ρωσίας] πρέπει να επικεντρωθούν στην αποφασιστική ήττα του εχθρού στο πλαίσιο της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης».

Αναφερόμενος στις χώρες που στήριξαν την Ουκρανία στον αγώνα της εναντίον της Ρωσίας, ο Πούτιν δήλωσε ότι «όλοι περίμεναν την ταχεία κατάρρευση της Ρωσίας».

«Κατά τη γνώμη τους, μέσα σε έξι μήνες όλα θα είχαν καταρρεύσει: οι επιχειρήσεις θα είχαν σταματήσει να λειτουργούν, το τραπεζικό σύστημα θα είχε χρεοκοπήσει και εκατομμύρια άνθρωποι θα είχαν χάσει τα μέσα διαβίωσής τους».

Αυτό δεν συνέβη. Παρά την αποτυχία αυτού του στόχου, ο Πούτιν συνέχισε να αφήνει ανοιχτή την πόρτα για ειρηνικές σχέσεις με την Ευρώπη. «Πάντα προσπαθούσαμε να χτίζουμε σχέσεις με την Ευρώπη», είπε ο Πούτιν, «με βάση τον αμοιβαίο σεβασμό και τη συνεκτίμηση των συμφερόντων του άλλου. Δεν είναι απλά διπλωματικά κλισέ — ακριβώς έτσι χτίζαμε τις σχέσεις μας. Ακόμα και τώρα δεν μιλάνε όλοι έτσι στην Ευρώπη, αλλά εμείς πάντα μιλούσαμε έτσι. Και όμως, προφανώς, αυτό αποδείχθηκε ανεπαρκές».

Σε αντίθεση με τον Καραγκάνοφ και τον Μεντβέντεφ, ο Πούτιν ολοκλήρωσε την ομιλία του με μια σχετικά θετική νότα, δηλώνοντας: «Ελπίζω ότι οι σχέσεις με πολλές χώρες θα αποκατασταθούν τελικά».

Όμως, δεν ήταν όλα τόσο ρόδινα. Ο εορτασμός της Ημέρας της Νίκης το 2026 διεξήχθη σε κλίμα απειλών από ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Σε απάντηση, η Ρωσία προειδοποίησε για πρώτη φορά την ουκρανική κυβέρνηση ότι οποιαδήποτε επίθεση εναντίον της Μόσχας κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Ημέρας της Νίκης θα οδηγήσει σε μαζικό πυραυλικό βομβαρδισμό του Κιέβου, με στόχο τα λεγόμενα «κέντρα λήψης αποφάσεων» της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του κοινοβουλίου και των κυβερνητικών κτιρίων, μεταξύ των οποίων και τα κτίρια της Προεδρικής Διοίκησης στην οδό Μπανκόβα.

Ήταν η πρώτη φορά που η Ρωσία προέβη σε μια τόσο άμεση απειλή, γεγονός που μαρτυρούσε την αυξανόμενη δυσαρέσκεια για τις ενέργειες στο μέτωπο…

Μια μικρή παρένθεση. Όταν παρακολουθούσα την εκπαίδευση για αξιωματικό πληροφοριών, μας δίδασκαν διάφορες πηγές και μεθόδους συλλογής πληροφοριών, με στόχο την απάντηση σε διάφορα πολιτικά και επιχειρησιακά ζητήματα, και αναφερόμασταν στον ρόλο του γραφείου του στρατιωτικού ακόλουθου.

Βέβαια, ήμασταν πολύ νέοι για να καταλάβουμε τον σημαντικό ρόλο του λεγόμενου «κύκλου των κοκτέιλ» (των φαινομενικά ατελείωτων δεξιώσεων και εκδηλώσεων που διοργανώνουν οι διάφορες πρεσβείες στις πρωτεύουσες των χωρών) στη συλλογή των πληροφοριών που μας ενδιέφεραν. Αγνοούσαμε την αξία των φαινομενικά τυχαίων συζητήσεων που γίνονται σε τέτοιες εκδηλώσεις…

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, έχω αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τους Ρώσους υπαλλήλους του γραφείου του στρατιωτικού ακόλουθου στην πρεσβεία της Ρωσίας στην Ουάσινγκτον. Παρακολουθώ διάφορες εκδηλώσεις όπου συναντιόμαστε, ως ιδιώτης, και συμπεριφέρομαι ανάλογα.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις που έκανα κατά τη διάρκεια των τελευταίων εορτασμών της Ημέρας της Νίκης αφορούσε την ενεργή συμμετοχή των Κινέζων στρατιωτικών ακόλουθων στις εκδηλώσεις μετά τις ομιλίες — τη στιγμή που οι αξιωματικοί μαζεύονται σε κύκλο και γιορτάζουν μεταξύ τους, ανταλλάσσοντας ιστορίες και συζητήσεις, που διανθίζονται με προπόσεις με βότκα.

Κινέζοι αξιωματικοί ήταν πάντα παρόντες και στο παρελθόν, αλλά πάντα έφευγαν μόλις τελείωνε το επίσημο μέρος της τελετής. Φέτος παρέμειναν για τις ανεπίσημες εορταστικές εκδηλώσεις και ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους Ρώσους αξιωματικούς για προπόσεις και φιλική συναναστροφή.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, η αναφορά στα θύματα του σοβιετικού λαού από τους Ναζί τέθηκε στο ίδιο επίπεδο με τα θύματα του κινεζικού λαού από την αυτοκρατορική Ιαπωνία (27 εκατομμύρια και 40 εκατομμύρια αντίστοιχα). Η Ημέρα της Νίκης, τουλάχιστον με τη μορφή που γιορτάστηκε εκείνο το βράδυ, επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει την κινεζική εμπειρία, και έγιναν προπόσεις προς τιμήν της κοινής τους ιστορίας.

Ως αναλυτής, προσπαθώ να αποφεύγω τις περιττές ερμηνείες λέξεων και γεγονότων χωρίς να έχω πρώτα διαπιστώσει μια σαφή σύνδεση, η οποία επιτρέπει τη διενέργεια τεκμηριωμένων και ολοκληρωμένων αξιολογήσεων.

Είναι πολύ νωρίς για να κάνουμε άμεση παράλληλη σύγκριση μεταξύ της απειλητικής στάσης του Σεργκέι Καραγκάνοφ και των προποτών για τη σινορωσική φιλία, ή να συνδέσουμε τις ανησυχητικές δημοσιεύσεις του Ντμίτρι Μεντβέντεφ με τα λόγια του προέδρου Πούτιν. Μπορώ όμως να πω το εξής: ο εορτασμός της Ημέρας της Νίκης φέτος δεν έμοιαζε με κανέναν από όσους είχα δει στο παρελθόν.

Ο τόνος και το περιεχόμενό του ήταν πιο απαισιόδοξα και μαρτυρούσαν μεγαλύτερη προσήλωση στην πλήρη νίκη επί των εχθρών της Ρωσίας, σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, όταν στις συζητήσεις κυριαρχούσε η πιθανότητα μιας διπλωματικής λύσης. Πιστεύω ότι μας περιμένει ένα καλοκαίρι γεμάτο αποφασιστικές ενέργειες, με στόχο την ολοκλήρωση της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία, με τρόπο αποδεκτό για τη Ρωσία.

https://svpressa.ru/politic/article/515344/?hta=1