Ο νέο ατλαντισμός του Μάρκο Ρούμπιο

Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 16.02.2026

© RIA Novosti / Εικόνα δημιουργημένη από τεχνητή νοημοσύνη

Φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν

Η ομιλία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio, στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου στις 14 Φεβρουαρίου 2026 διέφερε σημαντικά από την αντίστοιχη ομιλία του αντιπροέδρου Jay D. Vance, την οποία είχε εκφωνήσει ένα χρόνο νωρίτερα στην ίδια διάσκεψη.

Η περσινή ομιλία του Βανς ήταν, στην ουσία, ένας θρίαμβος του MAGA, της ιδεολογίας υπό την οποία ο Ντόναλντ Τραμπ ανέβηκε στην εξουσία, κερδίζοντας ξανά τις προεδρικές εκλογές. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ δικαιολόγησε ενώπιον των Ευρωπαίων (οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν παγκοσμιοποιητές) τη νέα πορεία που έχει χαράξει η Ουάσιγκτον για την ενίσχυση των Ηνωμένων Πολιτειών ως πλήρως κυρίαρχου πόλου σε ένα πολυπολικό κόσμο, καθώς και το τέλος της εποχής του παγκοσμιοποιητισμού. Ο Βανς δεν έκρυψε την περιφρόνησή του προς τους Ευρωπαίους και επέκρινε σκληρά την αριστερή φιλελεύθερη ιδεολογία τους. Η απουσία υστερικών ρωσοφοβικών εκκλήσεων και κατάρων στην ομιλία του εκλήφθη από την ευρω-παγκοσμιοποιημένη ελίτ σχεδόν ως «φιλορωσική στάση». Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο ατλαντισμός κατέρρευσε και η συλλογική Δύση χωρίστηκε σε δύο ανεξάρτητα συστήματα: τον αμερικανικό εθνικισμό (America First) και το απομεινάρι της αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης υπό την μορφή της ΕΕ.

Αυτή τη φορά στο Μόναχο μίλησε ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο — και η ομιλία του αντανακλούσε τις μεταβολές που υπέστη η πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης κατά το παρελθόν διάστημα. Είναι σημαντικό ότι ο ίδιος ο Ρούμπιο είναι νεοσυντηρητικός, επικεντρώνεται στην ενίσχυση της ατλαντικής αλληλεγγύης, στη συνέχιση και ακόμη και στην ενίσχυση της ηγεμονικής πολιτικής στη Λατινική Αμερική (ο Ρούμπιο ήταν αυτός που προώθησε την εισβολή στη Βενεζουέλα, την ανατροπή του Μαδούρο, καθώς και την επέμβαση και την αλλαγή του καθεστώτος στην Κούβα), την κλιμάκωση των εντάσεων με τη Ρωσία. Ωστόσο, ο Μάρκο Ρούμπιο προσπαθεί να ταιριάξει με τη συντηρητική ρητορική του Τραμπ και επικρίνει (αν και πολύ πιο ήπια από το MAGA και συγκεκριμένα τον Βανς) την αριστερή φιλελεύθερη ατζέντα.

Πρώτα απ' όλα, ο Ρούμπιο καθησύχασε τους ηγέτες της ΕΕ σχετικά με τη διατήρηση της ατλαντικής αλληλεγγύης. Σύμφωνα με τα λόγια του, «σε μια εποχή που οι τίτλοι των εφημερίδων προαναγγέλλουν το τέλος της διατλαντικής εποχής, ας είναι γνωστό και σαφές σε όλους ότι αυτό δεν είναι ούτε ο στόχος μας ούτε η επιθυμία μας, διότι για εμάς, τους Αμερικανούς, το σπίτι μας μπορεί να βρίσκεται στο δυτικό ημισφαίριο, αλλά θα είμαστε πάντα παιδιά της Ευρώπης». Και συνέχισε: «Η Ευρώπη και η Αμερική ανήκουν η μία στην άλλη».

Η διατλαντική εποχή, επομένως, συνεχίζεται. Ταυτόχρονα, ο Ρούμπιο, στο πνεύμα των κλασικών νεοσυντηρητικών, τόνισε ακριβώς τη στρατηγική διάσταση της Ευρώπης. Έτσι, είπε: «Θέλουμε η Ευρώπη να είναι ισχυρή. <...> Το πεπρωμένο μας ήταν και θα είναι πάντα συνυφασμένο με το δικό σας. Γιατί η τύχη της Ευρώπης δεν θα είναι ποτέ αδιάφορη για εμάς». Ο υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωσε επίσης ότι δεν υπάρχει καμία απειλή για το ΝΑΤΟ. «Δεν θέλουμε να απομακρυνθούμε από την Ευρώπη, αλλά θέλουμε να αναζωογονήσουμε τη συμμαχία».

Ο Ρούμπιο εξέφρασε κριτική στάση απέναντι στο αριστερόφιλο σύστημα αξιών, ωστόσο εξήγησε μάλλον την εσφαλμένη φύση των ψευδών ελπίδων των φιλελεύθερων δημοκρατών, την ηρεμία και την αυτοπεποίθησή τους για την εξασφαλισμένη παγκόσμια κυριαρχία μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Ο Ρούμπιο είπε: «Η ευφορία από αυτή τη νίκη μας οδήγησε σε μια επικίνδυνη πλάνη, ότι τώρα κάθε έθνος θα γίνει φιλελεύθερη δημοκρατία, ότι οι σχέσεις που διαμορφώνονται αποκλειστικά από το εμπόριο και τις συναλλαγές θα αντικαταστήσουν την εθνική ταυτότητα, ότι η βασισμένη σε κανόνες παγκόσμια τάξη θα αντικαταστήσει τα εθνικά συμφέροντα και ότι θα ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα, όπου ο καθένας θα γίνει πολίτης του κόσμου. <...> Η ιδέα να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα ήταν μια ανόητη ιδέα».

Αν και ο Ρούμπιο δεν αναφέρθηκε άμεσα στη Ρωσία στην ομιλία του, στο περιθώριο της επίσκεψής του παραπονέθηκε για τους «φρικτούς πολέμους», δηλώνοντας ότι «δεν γνωρίζουμε αν οι Ρώσοι είναι σοβαροί όσον αφορά τον τερματισμό του πολέμου» και ότι «θα συνεχίσουμε να το ελέγχουμε», καθώς και ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να ασκούν πίεση στη Ρωσία με οικονομικές κυρώσεις και με την προμήθεια όπλων στην Ευρώπη, τα οποία τελικά θα καταλήξουν στην Ουκρανία. Και σε αυτό το θέμα ο Ρούμπιο τάχθηκε μάλλον στο πλευρό της Γηραιάς Ηπείρου: «...εμείς με την Ευρώπη συνεχίζουμε να λαμβάνουμε μέτρα για να ασκήσουμε πίεση στη Ρωσία, ώστε να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων».

Ωστόσο, ο Ρούμπιο δεν πήγε στη συνάντηση των Ευρωπαίων ηγετών με τον Ζελένσκι για την Ουκρανία, που έγινε στο περιθώριο του φόρουμ, και πήγε στη συνάντηση με τον Όρμπαν — και αυτό μόνο προκάλεσε κριτική από τους ευρωπαγκοσμιοποιητές, που θεώρησαν αυτή τη συμπεριφορά «πρόκληση».

Ο Ρούμπιο ολοκλήρωσε την ομιλία του στη διάσκεψη με αισιοδοξία, υπονοώντας ότι ο «νέος σερίφης» Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι τόσο τρομερός όσο τον θεωρούν και ότι στην πραγματικότητα η διεθνής ατζέντα του δεν διαφέρει πολύ από τα σχέδια των παγκοσμιοποιητών, αν και σε μια ιδιαίτερη, εξωφρενική συσκευασία. Η ίδια η φιγούρα του νεοσυντηρητικού και παγκοσμιοποιητή Ρούμπιο κλήθηκε να επιβεβαιώσει αυτή τη θέση. Ολοκλήρωσε με τα λόγια: «Η Αμερική χαράζει το δρόμο προς μια νέα εποχή ευημερίας και θέλουμε να το κάνουμε μαζί με εσάς, τους αγαπητούς μας συμμάχους και παλιούς φίλους».

Αν αφήσουμε κατά μέρος τα συναισθήματα, η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Ευρώπη για τη Διάσκεψη του Μονάχου σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή στην πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης σε σύγκριση με πέρυσι. Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας δήλωσε ότι από εδώ και στο εξής οι ΗΠΑ θα επικεντρωθούν στο «Δυτικό Ημισφαίριο», κάτι που ερμηνεύτηκε ως επιστροφή στο δόγμα του Μονρόε (η Αμερική για τους Αμερικανούς) και ρήξη με τον Παλαιό Κόσμο. Ο Ρούμπιο ξεκαθάρισε ότι δεν είναι έτσι και ότι όλες οι ατλαντικές δομές διατηρούνται.

Έτσι, μπορούμε να πούμε με κάποια σιγουριά ότι η πολιτική των ΗΠΑ τον τελευταίο χρόνο έχει απομακρυνθεί πολύ από τα επαναστατικά σχέδια του MAGA και πλησιάζει τη ριζοσπαστική εκδοχή των νεοσυντηρητικών και των ατλαντιστών ρεαλιστών.

Με τις θέσεις από τις οποίες ο Τραμπ ξεκίνησε τη δεύτερη προεδρική θητεία του, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν προοπτικές να συμφωνήσουν για νέες βάσεις της παγκόσμιας τάξης. Ειδικά αφού τόσο εμείς, όσο και ο Βανς, ο ίδιος ο Τραμπ και ο Ρούμπιο συμφωνούμε ότι η παλιά φιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη τάξη, βασισμένη σε «κανόνες», δεν υπάρχει πια. Δεν θα είχαμε ιδιαίτερη αντίρρηση στην ενίσχυση των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο, και ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε την ευκαιρία να συζητήσει με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών στο Άνκοριτζ το παγκόσμιο όραμά του. Το πρόβλημα της Ουκρανίας δύσκολα θα είχε επιλυθεί, αλλά η Ουάσιγκτον θα μπορούσε κάλλιστα να βγει από αυτόν τον πόλεμο και να επικεντρωθεί στα δικά της προβλήματα. Η επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ ήταν επίσης προς όφελός μας, ενώ η επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες συνέπιπτε απόλυτα με τη δική μας πατριωτική και συντηρητική ιδεολογία. Με το MAGA είχαμε όλες τις πιθανότητες να βρούμε κοινό έδαφος.

Αλλά από κάποια στιγμή ο ίδιος ο Τραμπ άρχισε να απομακρύνεται από το MAGA και να προσεγγίζει τους νεοσυντηρητικούς. Παράλληλα, αυξανόταν ο ρόλος του Μάρκο Ρούμπιο στο πολιτικό σύστημα. Οι διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία, που ήταν εξ αρχής προβληματικές και ακόμη και αμφίβολες, σταδιακά έφτασαν σχεδόν σε αδιέξοδο.

Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό δεν αφορούσε μόνο τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις. Η αμερικανική κυβέρνηση στράφηκε προς νεοσυντηρητικές στρατηγικές (ουσιαστικά, προς την προσπάθεια να σώσει την ηγεμονία της Δύσης και τον μονοπολικό κόσμο) και σε όλους τους άλλους τομείς: πίεση προς τις χώρες του BRICS, επιθέσεις κατά του Ιράν, απαγωγή του Μαδούρο, ενίσχυση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Και τώρα ο Μάρκο Ρούμπιο, στη Διάσκεψη του Μονάχου, ανακοινώνει το πρόγραμμα του νέου ατλαντισμού, λιγότερο φιλελεύθερο και πιο ρεαλιστικό, αλλά παρόλα αυτά  πρόκειται  για τον ίδιο μονοπολικό κόσμο — και σε καμία περίπτωση για μια νέα παγκόσμια τάξη των μεγάλων δυνάμεων.

Οι δρόμοι του Ρωσικού  πολιτισμού και του δυτικού πολιτισμού απομακρύνονται όλο και περισσότερο (αν και αυτή η διαδικασία ξεκίνησε πριν από πολλούς αιώνες). Και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για αυτό.

https://ria.ru/20260216/rubio-2074557041.html