Χρυσά νομίσματα διπλωματών
- ILIAS GAROUFALAKIS
- 2 hours ago
- 3 min read
Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 10.02.2026Σφάλμα! Η αναφορά της υπερ-σύνδεσης δεν είναι έγκυρη.
© RIA Novosti / Εικόνα δημιουργημένη από τεχνητή νοημοσύνη
Ο πρέσβης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στη Μεγάλη Βρετανία Αλεξάντερ Γιακοβένκο κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Λονδίνο. 13 Απριλίου 2018
Αλεξάντερ Γιακοβένκο
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η διπλωματία έχει κηδευτεί πολλές φορές. Αρχικά λόγω της μονοπολικότητας: ποια διπλωματία μπορεί να υπάρχει σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία με την ιεραρχία της να καταλήγει στην Ουάσιγκτον! Στη συνέχεια, εμφανίστηκε η περίφημη «τάξη που βασίζεται σε κανόνες», για την οποία έπρεπε κάθε φορά να απευθυνόμαστε στην ίδια διεύθυνση. Με λίγα λόγια, δεν υπήρχε καμία, ούτε η παραμικρή βάση για ισότιμη συζήτηση, όπως προϋποθέτει η διπλωματία.
Και τώρα, όταν κανείς δεν αρνείται πλέον το γεγονός της διαμόρφωσης μιας πολυπολικότητας (αλλιώς, γιατί να επιτίθενται στους BRICS σε κάθε ευκαιρία;), μας προωθούν την «ειρήνη μέσω της δύναμης». Η συνθήκη START-3 μόλις έληξε και, όπως δήλωσε ο Μάρκο Ρούμπιο, οι διαπραγματεύσεις για την ανανέωση του χαμένου ελέγχου των όπλων των ΗΠΑ θα διεξαχθούν από θέση ισχύος. Δηλαδή, θα πρέπει να περιμένουμε πολύ.
Ωστόσο, η διπλωματία συνεχίζει να επιδεικνύει την παρουσία της, είτε πρόκειται για τις ρωσοαμερικανικές επαφές, τις τριμερείς διαπραγματεύσεις για την ουκρανική διευθέτηση ή τις σχέσεις στο πλαίσιο των BRICS και της SCO, οι οποίες επεκτείνονται σταθερά. Όπως, άλλωστε, και το σύνολο των σχέσεων μεταξύ των χωρών του Παγκόσμιου Νότου και Ανατολής, όπου κανείς δεν υπαγορεύει και δεν πιέζει κανέναν, όπου μπορεί κανείς μόνο να διαπραγματεύεται, σεβόμενος τα συμφέροντα του άλλου και το δικαίωμα κάθε πλευράς να τα διατυπώνει ανεξάρτητα. Αυτό μπορεί να φαίνεται παλιομοδίτικο, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από τη διπλωματία και τους βασικούς κανόνες και διαδικασίες της, και, όπως φαίνεται, δεν θα υπάρξει.
Αλλά ακόμη και οι χώρες της Δύσης, που προτιμούν να ενεργούν μέσω της άσκησης πίεσης — κυρίως μέσω κυρώσεων και όχι μέσω διπλωματίας — δεν διακόπτουν τις διπλωματικές σχέσεις με τη Μόσχα και δεν μας κηρύσσουν πόλεμο (αυτό υπενθύμισε ο Βέλγος πρωθυπουργός, όταν η ΕΕ προσπάθησε να κατασχέσει τα ρωσικά συναλλαγματικά αποθέματα). Είναι κατανοητό ότι δεν είναι έτοιμοι να πολεμήσουν και αναγκάζονται να ασφαλιστούν σε περίπτωση ανεπιτυχούς έκβασης της ουκρανικής περιπέτειας. Αντισταθμίζουν αυτή την ηθικά μειωμένη θέση με τη δαιμονοποίηση της Ρωσίας και το κλείσιμο του μέσου ενημέρωσης και του πληροφοριακού τους χώρου από «εχθρικές» αφηγήσεις και ανεπιθύμητα γεγονότα. Και ταυτόχρονα αρχίζουν σιγά-σιγά να μιλάνε για διπλωματία.
Αυτή η, ας πούμε, πολιτική ενημέρωσης σπάει όλα τα ρεκόρ του αγγλικού «τζινγκουϊσμού» της εποχής του Κριμαϊκού Πολέμου και της προπαγάνδας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Γερμανοί παρουσιάζονταν ως συλλογικοί Ούννοι. Όλα αυτά όμως συνέβαιναν στο πλαίσιο του πολέμου, αν και τότε εμπόδιζαν τη διαπραγμάτευση, ενώ τώρα ο Δυτικός κόσμος δεν βρίσκεται τυπικά σε πόλεμο μαζί μας, αλλά επιτρέπει στον εαυτό του προσβολές που, ας πούμε, τον 18ο αιώνα θα ήταν αρκετές για να κηρυχθεί πόλεμος. Με άλλα λόγια, σχεδόν όπως ο Τρότσκι στο Μπρεστ-Λιτόφσκ, «ούτε ειρήνη ούτε πόλεμος», αλλά άφθονη εχθρική και από χρόνο σε χρόνο όλο και πιο φτωχή προπαγάνδα.
Ο Τραμπ θα ήθελε να ενεργήσει στο δυτικό ημισφαίριο, παρά τη διπλωματία, μέσω συμφωνιών με τους δικούς του όρους, αλλά και αυτό δεν είναι εφικτό — ακόμη και στο περιβάλλον των συμμάχων, οι οποίοι κάνουν διάκριση μεταξύ της αναγνώρισης της «αμερικανικής ηγεμονίας» και της δικής τους κυριαρχίας. Αυτό το «ταμπάκο χώρια» σημαίνει μόνο ένα πράγμα: η κυριαρχία της Δύσης στα παγκόσμια θέματα έχει φθαρεί, και ο τομέας της παραδοσιακής (ή κλασικής) διπλωματίας θα συνεχίσει να επεκτείνεται, καθώς η τέχνη του εφικτού θα έχει όλο και λιγότερες ορθολογικές εναλλακτικές λύσεις.
Έτσι, η χρυσή εποχή της διπλωματίας δεν είναι μακριά. Νωρίτερα παρά αργότερα, η Δύση θα πρέπει να ενταχθεί στον διπλωματικό σύλλογο της παγκόσμιας πλειοψηφίας — οι δυτικές πρωτεύουσες απλά δεν θα έχουν άλλο τρόπο να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Ήδη έχουν αρχίσει να συχνάζουν στο Νέο Δελχί και το Πεκίνο. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν!
Comments