Υπερκέρδη από τον πόλεμο: στα ανοιχτά του Ιράν επικρατεί τρέλα

Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 02.10.2026

© RIA Novosti / Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη

Διαβάστε το ria.ru στο

Zen

MAKS

Telegram

Όλγα Σαμοφάλοβα

Όλγα Σαμοφάλοβα

Όλα τα άρθρα

Στην παγκόσμια αγορά θαλάσσιων μεταφορών πετρελαίου προέκυψε μια απροσδόκητη ανωμαλία: τα μεταχειρισμένα δεξαμενόπλοια άρχισαν να κοστίζουν περισσότερο από τα καινούργια. Ήδη από τα τέλη της άνοιξης, τα πενταετή δεξαμενόπλοια ξεπέρασαν σε τιμή τα καινούργια, ενώ τώρα η ίδια κατάσταση παρατηρείται και με τα εντελώς παλιά — τα δεκαπενταετή. Είναι σαν τα αυτοκίνητα του 2011 να κοστίζουν τώρα περισσότερο από αυτά που θα κατασκευαστούν το 2026. Επιπλέον, οι ιδιοκτήτες των πλοίων είναι πρόθυμοι να πληρώσουν όχι συμβολικά ψιλά, αλλά δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ένα μεταχειρισμένο δεξαμενόπλοιο.

Πρόκειται για υπερδεξαμενόπλοια, τα οποία μπορούν να μεταφέρουν έως και δύο εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου. Μόνο την περασμένη εβδομάδα πωλήθηκαν αρκετά τέτοια πλοία, τα οποία είχαν ναυπηγηθεί πριν από το 2016, έναντι 150 εκατομμυρίων δολαρίων το καθένα. Ενώ ένα καινούργιο κοστίζει 135 εκατομμύρια δολάρια.

Το κύριο μειονέκτημα των νέων δεξαμενόπλοιων αποδείχθηκε ότι είναι ο χρόνος που απαιτείται για την κατασκευή τους. Τα υπερδεξαμενόπλοια που παραγγέλθηκαν το πρώτο εξάμηνο θα παραδοθούν στους πελάτες μόνο σε δύο με τρία χρόνια. Οι πλοιοκτήτες, όμως, χρειάζονται πλοία για τη μεταφορά πετρελαίου εδώ και τώρα. Γιατί;

Επειδή θέλουν να αποκομίσουν υπερκέρδη, κάτι που είναι εφικτό μόνο αυτή τη στιγμή, καθώς οι τιμές ναύλωσης έχουν ανέλθει σε ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα. Για παράδειγμα, στις 23 Σεπτεμβρίου μια εταιρεία πλήρωσε 1,27 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα για τη μεταφορά πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο στην Κίνα. Μια τέτοια τιμή είναι απλά τρέλα.

Για να καταλάβετε: μόλις πριν από ένα χρόνο — πριν από την τρέχουσα κρίση στη Μέση Ανατολή — η μεταφορά πετρελαίου με υπερδεξαμενόπλοια κόστιζε λιγότερο από 40 χιλιάδες δολάρια την ημέρα. Επομένως, η τιμή των 1,27 εκατομμυρίων δολαρίων είναι ένα αστρονομικό ποσό. Βέβαια, πρέπει να διευκρινιστεί ότι αυτό το μοναδικό ναύλο οφείλεται στο γεγονός ότι αυτό ήταν το τελευταίο διαθέσιμο πλοίο σε αυτή τη διαδρομή.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, οι τιμές του περασμένου έτους έχουν πια εξαφανιστεί. Πλέον, το ναύλο ενός υπερδεξαμενόπλοιου κοστίζει κατά μέσο όρο περίπου 160 χιλιάδες δολάρια την ημέρα, δηλαδή τέσσερις φορές περισσότερο από ό,τι πέρυσι. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της IRTTEC, τα κέρδη των πλοιοκτητών πέραν του ορίου κάλυψης των εξόδων αυξήθηκαν 13 φορές — από δέκα σε 133 χιλιάδες δολάρια την ημέρα.

Ωστόσο, αυτή η μοναδική κατάσταση δεν θα διαρκέσει για πάντα. Έχει δημιουργηθεί, καθώς το Στενό του Ορμούζ εξακολουθεί να είναι, κατά κάποιον τρόπο, κλειστό, αλλά παράλληλα ορισμένα πλοία το διασχίζουν, με δική τους ευθύνη και κίνδυνο, και μεταφέρουν πετρέλαιο από τη Μέση Ανατολή στην Ασία.

Ένα δεξαμενόπλοιο που διέρχεται από το Ορμούζ μπορεί να δεχτεί επίθεση από το Ιράν ή να προσκρούσει σε θαλάσσια νάρκη. Όμως, η ζήτηση γεννά την προσφορά. Υπάρχουν πολλοί που επιθυμούν να προμηθευτούν πετρέλαιο από τη Μέση Ανατολή και είναι πρόθυμοι να πληρώσουν καλά για αυτό. Συνεπώς, στην αγορά εμφανίστηκαν εκείνοι που είναι πρόθυμοι να οργανώσουν τη μεταφορά.

Ως αποτέλεσμα, έχει τεθεί σε λειτουργία ένα σύστημα μεταφορών τύπου «πινγκ-πονγκ». Πώς λειτουργεί;

Το αραβικό πετρέλαιο αποστέλλεται στο Ομάν με ένα συνηθισμένο δεξαμενόπλοιο, όπου μεταφορτώνεται σε ένα υπερδεξαμενόπλοιο. Αυτό, παρά όλους τους υπάρχοντες στρατιωτικούς κινδύνους, μεταφέρει το πολύτιμο φορτίο μέσω του επικίνδυνου στενού του Ορμούζ. Στη συνέχεια, το υπερδεξαμενόπλοιο μεταφορτώνει ξανά το πετρέλαιο σε συνηθισμένα δεξαμενόπλοια, τα οποία το μεταφέρουν στον τελικό αγοραστή. Το ίδιο το υπερδεξαμενόπλοιο-«πυγμάχος» επιστρέφει πίσω — για να παραλάβει νέα παρτίδα πετρελαίου. Έτσι πηγαινοέρχονται διαρκώς μέσω του Ορμούζ. Όπως φαίνεται, χάρη στην οργάνωση αυτής της δραστηριότητας μεταφοράς με «πινγκ-πονγκ», η Σαουδική Αραβία αύξησε τον τελευταίο μήνα τις εξαγωγές πετρελαίου, παρά τη βλάβη και την επισκευή του αγωγού της.

Ακριβώς για αυτή την επικίνδυνη μεταφορά μέσω του Ορμούζ πληρώνονται μεγάλα χρήματα. Γι’ αυτό χρειάστηκε να αγοραστεί ένας στόλος υπερδεξαμενόπλοιων εδώ και τώρα.

Όμως, μόλις επιλυθεί η σύγκρουση και το στενό του Ορμούζ λειτουργήσει σε πλήρη ισχύ, όλο αυτό το υπερκερδοφόρο σχέδιο, φυσικά, θα καταρρεύσει. Οπότε, αν θέλετε να κερδίσετε, πρέπει να το κάνετε τώρα. Γι’ αυτό δεν έχει σημασία η ηλικία του δεξαμενόπλοιου, το σημαντικό είναι η ίδια η ύπαρξή του και η ταχύτητα με την οποία μπορεί να τεθεί σε δρομολόγιο.

Ωστόσο, όλη αυτή η κατάσταση υποδηλώνει μια ακόμη τάση. Η αγορά προφανώς δεν πιστεύει σε ταχεία επίλυση της αντιπαράθεσης μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν και υπολογίζει ότι θα λειτουργήσει, τουλάχιστον για μερικούς ακόμη μήνες, σε ένα τέτοιο επικίνδυνο, αλλά εξαιρετικά κερδοφόρο για τους πλοιοκτήτες καθεστώς.

Ωστόσο, ακόμη και μια ειρηνική συμφωνία δεν σημαίνει την κατάρρευση του κλάδου των θαλάσσιων μεταφορών πετρελαίου. Τα ναύλα των πλοίων σίγουρα δεν θα επιστρέψουν στα προ της κρίσης επίπεδα. Τουλάχιστον μέχρι το 2028-2029, αυτή η αγορά θα παραμείνει υψηλής απόδοσης, αποφέροντας εξαιρετικά έσοδα στους πλοιοκτήτες. Μόνο σε μερικά χρόνια θα αρχίσουν να βγαίνουν από τα ναυπηγεία μεγάλοι αριθμοί νέων δεξαμενόπλοιων.

Επιπλέον, τα υπερδεξαμενόπλοια που σήμερα διακινδυνεύουν να περάσουν από το Ορμούζ θα μπορούν να πωληθούν ανά πάσα στιγμή. Πρόκειται για απολύτως ρευστά περιουσιακά στοιχεία, τα οποία δεν υπόκεινται σε κυρώσεις όπως τα πλοία που μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο.

Για τη Ρωσία, όμως, όλη αυτή η ιστορία δεν είναι και πολύ συμφέρουσα. Πρώτον, το κόστος των υπηρεσιών ναύλωσης αυξάνεται και για τη χώρα μας. Τα έξοδα μεταφοράς πετρελαίου επίσης ανεβαίνουν. Δεύτερον, μέσω του στενού του Ορμούζ αρχίζει να διέρχεται περισσότερο πετρέλαιο, κάτι που μειώνει το έλλειμμα στην παγκόσμια αγορά και αναγκάζει τις τιμές να πέφτουν. Φυσικά, το ακριβό πετρέλαιο μας συμφέρει: οι υψηλότερες τιμές του συμβάλλουν στην ενίσχυση του προϋπολογισμού μας με υπερπρόσθετα έσοδα. Αν και αν το Ιράν αρχίσει να επιτίθεται περισσότερο, ο αριθμός των πλοίων που διέρχονται από το Ορμούζ θα μειωθεί σαφώς. Προς το παρόν, όμως, αυτό το μοντέλο, όπως φαίνεται, λειτουργεί αρκετά καλά και επιβεβαιώνει μια απλή αλήθεια: αυτό που είναι κρίση για τον έναν, είναι σημείο ανάπτυξης για τον άλλον.

https://ria.ru/20261002/voyna-2121506904.html