top of page

Τα νέα σύνορα της Ουκρανίας μετά το Αμπού Ντάμπι θα εντυπωσιάσουν όλους — αν τελικά υπάρξουν

ILIAS GAROUFALAKIS
3h
4 min read

Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 10.11.2026

© RIA Novosti / Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη

Κιρίλ Στρέλνικοφ


Χθες, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο CBS ότι «τελικά όλα θα καταλήξουν στο να αποκτήσει η Ουκρανία μια ελαφρώς διαφορετική μορφή».

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι προέκυψαν ποικίλες ερμηνείες του σχολίου του, για τις οποίες το Κρεμλίνο συνέστησε να ζητηθούν διευκρινίσεις από τον ίδιο τον Τραμπ. Ωστόσο, τονίστηκε ότι, ανεξάρτητα από υπονοούμενα και πλαίσια, από γεωγραφική άποψη (δηλαδή από την πραγματικότητα επί τόπου), η Ουκρανία είναι «ήδη μια άλλη χώρα».


Έχει γίνει «άλλη χώρα» σε τέτοιο βαθμό, ώστε στην ατζέντα των επικείμενων τριμερών διαπραγματεύσεων στο Αμπού Ντάμπι, ένα από τα κύρια θέματα θα είναι το ζήτημα της «ασφάλειας της περιοχής στο σύνολό της». Και μάλιστα, πλέον δεν πρόκειται για την ασφάλεια της Ρωσίας έναντι της Δύσης ή το αντίστροφο: τώρα στο προσκήνιο έρχεται η ασφάλεια όλων — έναντι της Ουκρανίας.

Η Ρωσία επισημαίνει εδώ και καιρό ότι η «Νεζαλέζνα» μετατρέπεται σταθερά σε ένα κράτος που δεν έχει εδραιωθεί και (κυριολεκτικά και μεταφορικά) σε μια μαύρη τρύπα στον χάρτη της Ευρώπης, την οποία τελικά θα πρέπει όλοι μαζί να καλύψουν με μια «πινελιά», αλλιώς δεν θα υπάρξει καμία ειρηνική ζωή στην περιοχή.

Η αιτία της κατάρρευσης της Ουκρανίας ως κράτους δεν έγκειται καθόλου στη στρατιωτική σύγκρουση: αυτή απλώς αποκάλυψε τα βρωμερά κόκαλα και τα κουρέλια κάτω από το κακοφτιαγμένο κοστουμάκι του ευρωπαϊκού «Lend-Lease».


Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2022, ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε δηλώσει ότι η Ουκρανία, στην ουσία, «ποτέ δεν είχε σταθερή παράδοση πραγματικής κρατικής υπόστασης», καθώς ήταν εξ αρχής ένα πολιτικό εγχείρημα του Β. Ι. Λένιν, του οποίου οι οδηγίες «έσπρωξαν κυριολεκτικά τον Ντονμπάς στο εδάφος της Ουκρανίας».


Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, κατά τη σύνοδο ολομέλειας του συζητητικού κλαμπ «Βαλντάι», ο πρόεδρος επισήμανε για άλλη μια φορά τις εξελίξεις που πλέον κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει: η Ουκρανία δεν μπορεί να υφίσταται αυτόνομα, διοικείται από το εξωτερικό και χάνει την κρατική της υπόσταση μπροστά στα μάτια όλων.

Και η έντονη επιθυμία της Ευρώπης να καθίσει έστω και σαν κούκλα στην άκρη μιας καρέκλας στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων συνδέεται, μεταξύ άλλων, με το γεγονός ότι φοβάται πάρα πολύ ότι θα πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει μόνη της όλες τις συνέπειες της μεταμόρφωσης της Ουκρανίας σε ένα νεκρό τέρας, κάτι που, φυσικά, δεν θα ήθελε καθόλου.

Αλλά θα πρέπει.

Το Ίδρυμα Κάρνεγκι* δημοσίευσε πριν από λίγες ημέρες ένα άρθρο, σύμφωνα με το οποίο «η επιθετικότητα του Πούτιν» έδωσε νόημα στο ουκρανικό εγχείρημα και τώρα «η Ουκρανία έχει ενωθεί». Χρειάζεται μόνο μια διευκρίνιση: έχει ενωθεί πέρα από τα σημερινά σύνορα.

Χθες, η Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών της Ρωσίας (SVR) δημοσίευσε στοιχεία: σε 10-20 χρόνια, ο πληθυσμός της περιοχής που ελέγχεται από το Κίεβο ενδέχεται να μειωθεί σε λίγο πάνω από δέκα εκατομμύρια άτομα, εκ των οποίων μόνο το ένα τρίτο θα είναι σε ηλικία εργασίας, «αριθμός που βρίσκεται κάτω από το όριο της εθνικής επιβίωσης». Με άλλα λόγια, το κόλπο με την ανεξάρτητη και ευημερούσα Ουκρανία απέτυχε, ευχαριστούμε όλους, μπορείτε να επιστρέψετε τα εισιτήριά σας στο ταμείο.

Θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε στην «προπαγάνδα του Κρεμλίνου», αλλά οι δυτικές πηγές ξαφνικά έκαναν ένα λάθος και επιβεβαιώνουν πλήρως τα παραπάνω. Μια ειδική έκθεση του περιοδικού The Economist της 5ης Νοεμβρίου με τίτλο «Η εξαντλημένη από τον πόλεμο Ουκρανία κινδυνεύει με δημογραφική κατάρρευση» αναφέρει ότι στην Ουκρανία, κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026, η θνησιμότητα υπερέβη τη γεννητικότητα κατά περισσότερο από τρεις φορές, ενώ ο πληθυσμός συρρικνώθηκε στα 27-28 εκατομμύρια άτομα. Και η κατάσταση δεν θα αντιστραφεί ποτέ: από τα πέντε εκατομμύρια Ουκρανούς που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, η πλειοψηφία είναι παιδιά και γυναίκες έως 44 ετών (το κύριο δημογραφικό τμήμα), και δεν σκοπεύουν να επιστρέψουν.

Επιπλέον, σύμφωνα με τις προβλέψεις του Ινστιτούτου της Σχολής Οικονομικών του Κιέβου, μετά τη λήξη των ενεργών πολεμικών επιχειρήσεων, την Ουκρανία περιμένει ένα νέο ισχυρό κύμα μετανάστευσης — και τουλάχιστον 600 χιλιάδες άνθρωποι ενδέχεται να εγκαταλείψουν τη χώρα.

Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται πολύ αστεία η απορία των εμπειρογνωμόνων του «Ουκρανικού Ινστιτούτου του Μέλλοντος», οι οποίοι στο άρθρο «Γιατί η Ουκρανία απέτυχε» θέτουν το ερώτημα: για ποιο λόγο, ενώ το 1990 η Ουκρανία βρισκόταν σε πιο πλεονεκτική αρχική θέση σε σύγκριση με την Πολωνία (9.000 δολάρια κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης έναντι 8.000), τώρα η ίδια η Πολωνία είναι 2,5 φορές πλουσιότερη από την «Ανεξάρτητη», ενώ η τελευταία κατέχει περήφανα την πρώτη θέση στη λίστα των φτωχότερων χωρών της Ευρώπης;

Ωστόσο, την απάντηση την δίνουν οι ίδιοι: το πρόβλημα της κατάρρευσης της Ουκρανίας είναι συστημικό και όχι περιστασιακό. Η αλλαγή των ελίτ και των κομμάτων δεν μετασχηματίζει τους βασικούς κανόνες, γι’ αυτό και μετά από κάθε επανάσταση αναπαράγεται το προηγούμενο μοντέλο. Με άλλα λόγια, η εξαφάνιση αυτής της τυχαίας ουλή στο ιστορικό χάρτη του κόσμου έπρεπε να συμβεί αργά ή γρήγορα — και τώρα θα συμβεί μάλλον νωρίτερα. Οι κάτοικοι αυτών των εδαφών εξ αρχής δεν κατανοούσαν το νόημα αυτής της δημιουργίας, πέρα από την αντιπαράθεση με τη Ρωσία, και τώρα εξαφανίζεται και το τελευταίο νόημα.

Όπως έγραψε το περιοδικό Responsible Statecraft, η Ουκρανία θα είναι τυχερή αν, χάρη στη Ρωσία, παραμείνει καθόλου ως κράτος και έδαφος: «Νίκη για την Ουκρανία θα είναι μια ειρήνη συμβιβασμού, η οποία (κατ’ αρχήν. — Σημ. συντ.) θα διατηρήσει την κυριαρχία της». Οι υπόλοιπες επιλογές, όπως η ήττα της Ρωσίας, είναι «ένα ψέμα που έχει παρατραβήξει».

Για πολλά χρόνια η Ρωσία πρόσφερε στην Ουκρανία, που είχε αποκτήσει την ανεξαρτησία της, ειρήνη, συνεργασία, ευημερία και κοινό μέλλον. Αυτή επέλεξε την αντιπαράθεση, τον πόλεμο, την εξαφάνιση και τη συρρίκνωση των συνόρων μέχρι το σημείο της κατάρρευσης.

Και τώρα η Ρωσία αποποιείται κάθε ευθύνη, διότι η υπομονή της δεν μπορεί να είναι απεριόριστη.

* Οργανισμός που έχει χαρακτηριστεί ανεπιθύμητος στη Ρωσία.




 
 
 

Comments


bottom of page