Στην Τουρκία πραγματοποιήθηκε ιατρική εξέταση του μελλοντικού καγκελαρίου της Γερμανίας. Η διάγνωση είναι σαφής
Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 30.09.2026
© RIA Novosti / Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη
Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη
Διαβάστε το ria.ru στο
Ντμίτρι Μπαβυρίν
Όσο πιο συχνά ο Χέντρικ Βούστ δηλώνει ότι δεν επιθυμεί να γίνει καγκελάριος της Γερμανίας, τόσο λιγότερο τον πιστεύουν. «Θέλω να παραμείνω πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας», δήλωσε πρόσφατα, σαν να είναι φυσιολογικό να δηλώνεις ότι θέλεις να εργάζεσαι εκεί όπου εργάζεσαι εδώ και καιρό.
Προφανώς, του το ζήτησαν. Προφανώς, ήταν ένας συνάδελφός του από το κυβερνών Χριστιανοδημοκρατικό Συνασπισμό (CDU) — ο σημερινός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς. Είναι η κατάλληλη στιγμή για να γίνει παρανοϊκός και να βλέπει σε όλους συνωμότες εναντίον της εξουσίας του, καθώς πάρα πολλοί επιθυμούν την πρόωρη αποχώρησή του — για παράδειγμα, ο λαός.
Αλλά αυτή τη φορά ο λόγος για υποψίες είναι βαρύς. Ο Βούστ μίλησε για τις επιθυμίες του (αν και, ίσως, όχι πολύ ειλικρινά) πριν από το ταξίδι του στην Τουρκία, όπου έχει προγραμματιστεί ακρόαση στα υψηλότερα κλιμάκια — με τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Για τον ίδιο τον Τούρκο ηγέτη, πρόκειται αναμφίβολα για μια αξιολόγηση του μελλοντικού καγκελάριου της Γερμανίας, αλλιώς αυτός δύσκολα θα είχε λάβει πρόσκληση λόγω της «διαφοράς στις βαθμίδες».
Η Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, φυσικά, δεν είναι καμία αφάνητη γωνιά. Στη δεκαετία του 1960 εκεί γεννήθηκε το γερμανικό οικονομικό θαύμα, και αυτό το ομόσπονδο κρατίδιο, αν ήταν κυρίαρχο κράτος, θα φαινόταν πιο πειστικό σε αυτή την ιδιότητα από τις εθνοκρατίες της Βαλτικής. Στη Γερμανία κατέχει την πρώτη θέση τόσο σε πληθυσμό (18 εκατομμύρια άνθρωποι) όσο και σε ΑΕΠ (το ένα πέμπτο του εθνικού). Η λεκάνη του Ρουρ βρίσκεται εκεί, ο καθεδρικός ναός της Κολωνίας και το Ντίσελντορφ επίσης, καθώς και το Άαχεν — η πόλη των μεσαιωνικών γερμανών βασιλέων. Ο διάσημος βιομήχανος όπλων Άλφρεντ Κρούπ — ο «Μεγάλος Γκούντγουιν» της περιοχής.
Γι’ αυτό και ο Βούστ δεν συναντάται για πρώτη φορά με αρχηγούς κρατών — τα οικονομικά του το επιτρέπουν. Και ο Ερντογάν έχει διεξάγει πολλές φορές διαπραγματεύσεις με ξένους κυβερνήτες, αλλά υπάρχει μια λεπτομέρεια. Αυτός ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του όχι μόνο πρόεδρο της Τουρκίας, αλλά πρόεδρο όλων των Τούρκων, καθώς και ηγέτη του τουρκικού κόσμου, των ακτιβιστών και των επιφανών εκπροσώπων του οποίου τον υποδέχεται με την αγκαλιά ενός πατέρα. Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, τηρούν την ανώτερη θέση του, κάτι που έχει σημασία για την Ανατολή. Ο Βιούστ, από την άλλη, είναι οτιδήποτε άλλο, αλλά όχι Τούρκος. Με τους Τούρκους έχει περίπλοκες σχέσεις.
Ως πολιτικός, έγινε διάσημος ήδη στις αρχές του αιώνα. Ως ηγέτης της περιφερειακής «νεολαίας» του CDU, κάλεσε σε επιστροφή στις εθνικές ρίζες, στη γερμανικότητα. Με άλλα λόγια, θα μπορούσε τώρα να κάνει καριέρα στην «Εναλλακτική για τη Γερμανία», αν δεν είχε μετανοήσει εγκαίρως και δεν είχε ακολουθήσει τον συντηρητικό δρόμο αντί για τον τοξικό, στη Γερμανία, εθνικιστικό.
Μαζί με τον πρωθυπουργό της Βαυαρίας Μάρκους Ζέντερ, ο Βούστ είναι ο πιο γνωστός υπογράφων του λεγόμενου «Συμφώνου του Αϊνστάιν» — ενός προγράμματος των συντηρητικών και ταυτόχρονα των επαναστατών του CDU, οι οποίοι θεωρούσαν ότι η Άνγκελα Μέρκελ οδηγεί τη χώρα σε λάθος δρόμο. Μεταξύ άλλων, αυτό σημαίνει ότι είναι αντίθετος στην ισλαμική μετανάστευση στη Γερμανία και στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.
Η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον Ερντογάν. Δεν υπολογίζει να ζήσει μέχρι τότε, και αν ζούσε, η ευρωγραφιοκρατία και οι αυτοπεριορισμοί θα εμπόδιζαν μόνο τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του.
Το γεγονός ότι η Γερμανία και η Τουρκία είναι αλληλεξαρτώμενες σε οικονομικό επίπεδο, καθώς συγκαταλέγονται μεταξύ των κορυφαίων εμπορικών εταίρων η μία της άλλης, είναι πολύ πιο σημαντικό για τον Ερντογάν. Όπως και για το Βερολίνο: την πρώτη του επίσημη επίσκεψη (εντελώς, παρεμπιπτόντως, άκαρπη) ο νεοεκλεγείς καγκελάριος Μερτς πραγματοποίησε ακριβώς στην Άγκυρα.
Ωστόσο, για τη συζήτηση οικονομικών θεμάτων τοπικής σημασίας, ο Ερντογάν διαθέτει αρμόδιους υπουργούς και συμβούλους, ενώ ο ίδιος προτιμά τελευταία να ασχολείται με τη γεωπολιτική και την αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση. Τα θέματα της τουρκικής διασποράς στη Γερμανία αφορούν και τους δύο ταυτόχρονα.
Στην ουσία, η επίσημη αφορμή της επίσκεψης του Βούστ είναι η 65η επέτειος της συμφωνίας που άνοιξε στην Τουρκία την πρόσβαση στη γερμανική αγορά εργασίας. Σήμερα, οι Τούρκοι στη Γερμανία, με πληθυσμό 83 εκατομμυρίων, ανέρχονται σε επτά εκατομμύρια. Επισήμως, περίπου ενάμισι εκατομμύριο, αλλά η πλειοψηφία είναι παράνομοι. Μεταξύ των απελαθέντων από τη Γερμανία, οι υπήκοοι του Ερδογάν κατέχουν σαφώς την πρώτη θέση: σε αυτούς, σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τους Σύρους και τους Αφγανούς, δεν χορηγήθηκε καθεστώς πρόσφυγα (εκτός από τους πολιτικούς πρόσφυγες).
Για τον Ερντογάν, η τουρκική κοινότητα της Γερμανίας αποτελεί αντικείμενο προστασίας και φροντίδας, αλλά και, όπως φαίνεται, μέσο επιρροής, καθώς ασχολείται υπερβολικά πολύ μαζί της. Ταυτόχρονα, ορισμένοι καταφεύγουν στη Γερμανία ακριβώς για να ξεφύγουν από τον Ερντογάν, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ο ίδιος θεωρεί κρατικούς εγκληματίες.
Οι πολιτικοί τουρκικής καταγωγής συγκεντρώνονται φυσικά στο αριστερό φάσμα της Γερμανίας, όπου υπερασπίζονται τους μετανάστες — κυρίως στα κόμματα των «Πράσινων» και της «Αριστεράς», γεγονός που επιβάλλει ορισμένες ιδεολογικές υποχρεώσεις, συχνά εχθρικές προς τις αρχές της Άγκυρας. Στην «Αριστερά» ανήκει η Ελίφ Εραλπ — η πιο πιθανή δήμαρχος του Βερολίνου (ο συνασπισμός βρίσκεται ακόμη σε φάση διαμόρφωσης). Και ορισμένοι συνάδελφοί της στο κόμμα έχουν απομακρυνθεί τόσο πολύ από την πατρίδα τους, ώστε υπερασπίζονται τους Κούρδους, κάτι που, από τη σκοπιά του Ερντογάν, είναι εντελώς απαράδεκτο.
Ο Τούρκος ηγέτης πρέπει να ενδιαφέρεται για τη γνώμη του Βούστ σχετικά με πολλά ζητήματα που αφορούν τη μετανάστευση, αφού ο ίδιος είναι τόσο ένθερμος αντίπαλός της. Αν, φυσικά, αυτή είναι η άποψη του μελλοντικού καγκελάριου, αν και ο Ερντογάν δύσκολα φοβάται οποιονδήποτε καγκελάριο, καθώς έχει τη Γερμανία στο χέρι: αν η Τουρκία ανοίξει ελαφρώς τα σύνορά της (όπως έκαναν πρόσφατα στο Μαρόκο, αποφασίζοντας να τρελάνουν την Ισπανία), η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πλημμυρίσει από παράνομους μετανάστες από τη Μέση Ανατολή, πολλοί από τους οποίους θα κατευθυνθούν στοχευμένα προς την Αυστρία και τη Γερμανία, όπου ήδη υπάρχουν πολλοί δικοί τους.
Η Ρωσία ενδιαφέρεται για αυτόν τον άνθρωπο σε πολύ μικρότερο βαθμό — η διάγνωση για εμάς είναι σαφής. Όταν (αν) ο Βούστ αντικαταστήσει τον Μερτς ως φαβορί του CDU, η πολιτική του Βερολίνου όσον αφορά τη στρατιωτικοποίηση, την αντιπαράθεση με τη Ρωσία και την οικοδόμηση ενός νέου «σιδερένιου παραπετάσματος» εναντίον μας δεν θα αλλάξει καθόλου. Ο Ερντογάν, όμως, έχει μεγάλα σχέδια για τη Γερμανία: η αυτοκρατορία του απαιτεί επέκταση, αν όχι γεωγραφικά, τουλάχιστον οικονομικά και πολιτισμικά, και η Γερμανία αποτελεί το δυτικοευρωπαϊκό προγεφύρωμά της (πιο πέρα στον χάρτη βρίσκεται η Γαλλία με τους Άραβες της και την εχθρική στάση της απέναντι στις τουρκικές αρχές).
Ο Ερντογάν δεν είχε εντυπωσιαστεί από τον Μερτς τότε: εκείνος δεν αναζητούσε σύγκρουση, αλλά δεν υποχωρούσε σε τίποτα — ούτε ψάρι ούτε κρέας. Γι’ αυτό η επίλυση των προβληματικών ζητημάτων παρέμεινε σε αδιέξοδο, ενώ η Άγκυρα μείωσε προσωρινά το ενδιαφέρον της για το Βερολίνο. Τώρα επιστρέφει: ο Ερντογάν βρήκε πολλούς μεγάλους πολιτικούς να καταρρέουν, χωρίς να θέλει να δει πού οδηγούν όλα αυτά — σε μια ενδοκομματική εξέγερση εναντίον του Μερτς.
Αυτό το βλέπουν όλοι όσοι παρακολουθούν την πορεία του κατρακυλούμενου καγκελάριου και παρατηρούν την υστερία σε έναν άνθρωπο που με την παρουσία του προσπαθεί να προσωποποιήσει τη σταθερότητα και την ηρεμία. Σε πρόσφατη ομιλία του ενώπιον των κορυφαίων στελεχών του CDU, κάλεσε όλους όσους είναι δυσαρεστημένοι να εκφράσουν την άποψή τους. Μεταξύ άλλων, ο Βούστ παρέμεινε σιωπηλός. Όμως, σε καμία περίπτωση δεν υποστήριξε τον Μερτς.
Όπως λέγεται, αν θέλω να γίνω όχι πρωθυπουργός της περιφέρειας του Ρουρ, αλλά καγκελάριος ολόκληρης της Γερμανίας, τότε δεν θα σας το πω.
Αλλά τα σημάδια θα υπάρχουν.
Comments