Μην παραβλέπετε το βασικό: η Ρωσία δεν αντιλαμβάνεται την τεράστια τύχη της
Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - ΡΙΑ Νόβοστι, 1920, 29.09.2026
© ΡΙΑ Νόβοστι / Εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη
Διαβάστε το ria.ru στο Zen, MAX, Telegram
Ντμίτρι Ολσάνσκι
Οι κοινωνιολόγοι του VTsIOM ασχολήθηκαν με την εφηβική εγκληματικότητα — ένα θέμα που αναστατώνει συχνά την κοινωνία, αν και προς το παρόν, ευτυχώς, παραμένει σε ηρεμία — και τα στοιχεία που παρουσίασαν προκαλούν έκπληξη.
Αποδεικνύεται ότι το 36% των συμπολιτών μας πιστεύει ότι, σε σύγκριση με την εποχή της νεολαίας τους (δεν διευκρινίζεται, βέβαια, πότε ήταν αυτή, μήπως και το ταραχώδες 1919), το επίπεδο της εγκληματικότητας των νέων έχει αυξηθεί — και αυτοί είναι περισσότεροι από όσους πιστεύουν το αντίθετο. Επιπλέον, το 53% υποστηρίζει τη μείωση της ηλικίας ποινικής ευθύνης — βέβαια, σε περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων — στα 12 έτη. Και η πλειοψηφία των ερωτηθέντων πιστεύει ότι στους ανήλικους λείπει η ανατροφή και ο έλεγχος.
Έχουμε σκληρούς ανθρώπους στη χώρα μας.
Κι εγώ, παρεμπιπτόντως, είχα κάποτε νεότητα — και μπορώ να δηλώσω με βεβαιότητα ότι η εγκληματικότητα γενικά, και πόσο μάλλον αυτή που σχετίζεται με ανηλίκους, — από εκείνες τις εποχές που θυμάμαι, δηλαδή τα τελευταία τριάντα και κάτι χρόνια, δεν μειώθηκε απλώς, αλλά κατέρρευσε κυριολεκτικά σαν χτυπημένο αεροπλάνο σε πολεμική ταινία. Και τα στατιστικά στοιχεία με επιβεβαιώνουν — οι μετρήσεις δείχνουν πτώση σχεδόν δέκα φορές από το 1993.
Και δεν είναι μόνο βαρετοί αριθμοί.
Η ίδια η ζωή έχει αλλάξει ριζικά.
Στα σχολικά και φοιτητικά μου χρόνια, δηλαδή εκείνη την εποχή της δεκαετίας του ’90 — η επίσκεψη σε μια ροκ συναυλία ήταν μια επικίνδυνη περιπέτεια. Ο λεγόμενος «αντισυμβατικός», που είχε στολιστεί με ό,τι επέβαλε η μόδα της εποχής — μακριά μαλλιά, δερμάτινη ζακέτα, κολιέ, παντελόνια καμπάνα, καπέλο, με λίγα λόγια, ντυμένος φανταχτερά — διακινδύνευε να φάει ξύλο από ολόκληρη συμμορία συνομήλικών του από διαφορετικό κοινωνικό κύκλο, που κυνηγούσε κάθε είδους χίπις, πανκ και μέταλ στη γειτονιά του εκάστοτε Οίκου Πολιτισμού.
Και πώς τσακώνονταν μεταξύ τους οι τότε «γκόπνικ», οι μελλοντικοί κακοποιοί; Και πώς οποιοσδήποτε ήθελε, χωρίς να δίνει σημασία στην ηλικία, μπορούσε να αγοράσει βότκα από μια συμπαθητική γυναίκα που την πουλούσε από το χέρι — ούτε καν από το παραθυράκι ενός πάγκου — σε κάθε σταθμό του μετρό, — και τι συνέβαινε μετά σε αυτόν τον πεινασμένο, ήταν πάντα κάτι ευχάριστο και νόμιμο; Και ήταν φυσιολογικό, αν επέστρεφες στο σπίτι σε λάθος ώρα ή σε λάθος μέρη, να σου κλέψουν εύκολα την τσάντα, το καπέλο, το πορτοφόλι — ας ήταν και πενιχρό, αλλά παρόλα αυτά είχε αξία για τους ληστές της γειτονιάς.
Οι εφημερίδες εκείνης της ταραχώδους εποχής έγραφαν σοβαρά — όχι, δεν υπερβάλλω — ότι δεν είχε νόημα για τη νέα γενιά να κάθεται στις σχολικές αίθουσες και να ακούει ξεπερασμένους, άχρηστους δασκάλους — όχι, έπρεπε να βγει στον δρόμο και να πλένει τα διερχόμενα αυτοκίνητα! Αυτή είναι η καλύτερη σχολή επιχειρηματικότητας.
Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς ότι οι τύχες εκείνων που αντάλλαξαν ακόμη και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με ένα αυτοσχέδιο πλυντήριο αυτοκινήτων — εξελίχθηκαν, για να το θέσουμε ευγενικά, με διαφορετικό τρόπο, και αυτή η επιλογή ζωής είχε άμεση σχέση με την έξαρση της εγκληματικότητας.
Και τώρα — ένας νέος αιώνας, και όλα έχουν ανατραπεί.
Στη θέση εκείνης της νεολαίας — εν μέρει απλώς τολμηρής, περιπετειώδους, εν μέρει — αυθάδους και ανόητης, και συχνά και εγκληματικής, για την οποία το γνωστό σύνθημα «ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος» ήταν τραγικός νόμος της πραγματικότητας — ήρθε μια εντελώς διαφορετική, η σημερινή.
Ήσυχη και νομοταγής, που πάντα σταματάει στο φανάρι όταν ανάβει το κόκκινο, ακόμα κι αν ο δρόμος είναι άδειος και κανείς δεν θα την τιμωρήσει για την παράβαση. Μια νεολαία βυθισμένη στα gadget και στην ψηφιακή ύπαρξη — αντί για καβγάδες και δρόμικες συμπλοκές. Νεολαία που σχεδόν δεν πίνει, σπάνια κάνει φασαρία — και ποτέ, ποτέ (το έχετε παρατηρήσει;) δεν κάθεται στην πλάτη του παγκακίου με τα πόδια πάνω στο κάθισμα. Κι όμως, ακριβώς έτσι — στα πιο άγρια χρόνια — τα αγόρια και τα κορίτσια, δυστυχώς, κάθονταν.
Η σύγχρονη νεολαία είναι τόσο καλή, τόσο ευημερούσα, αθώα, απασχολημένη με την οικοδόμηση των — όπως λέγεται τώρα — «ορίων» της απέναντι στον «τοξικό» εξωτερικό κόσμο, και καθόλου με την καταστροφή αυτού του εξωτερικού κόσμου· είναι τόσο σωστή, που σχεδόν σε κάνει να νιώθεις αδικημένος.
Και θέλω να φανταστώ τον εαυτό μου ως χούλιγκαν του 20ού αιώνα — καπέλο, τσιγάρο, αυθάδης βλέμμα — για να πλησιάσω, να κοιτάξω με ελαφριά υπεροψία και να προτείνω: ελάτε λοιπόν, βαρετοί, κάντε κάτι λάθος! Πετάξτε μια άδεια κονσέρβα όπως πρέπει στο πεζοδρόμιο!
Μα τι λες τώρα. Σε απάντηση θα καλέσουν όχι μόνο την αστυνομία, αλλά και ψυχοθεραπευτή — για να θεραπεύσει το τραύμα που προκάλεσε μια τέτοια αγένεια.
Γιατί λοιπόν η κοινωνιολογία καταγράφει αύξηση της ανησυχίας για τους νέους;
Νομίζω ότι εδώ ισχύει ένας περίεργος κανόνας: όσο λιγότερα προβλήματα, τόσο πιο έντονα βιώνονται.
Όταν οι ατίθασοι έφηβοι ήταν καθημερινότητα, σχεδόν κανείς δεν τους πρόσεχε. Όλοι ήταν απασχολημένοι με την επιβίωση, και τον βανδαλισμό τους απλώς τον αγνοούσαν, λέγοντας «δεν σας αφορά, ανόητοι».
Τώρα όμως, που η ζωή είναι πολύ πιο σταθερή — μας έρχεται να γκρινιάξουμε. Κάθε γραφή στον φράχτη — είναι πλέον γεγονός.
Αλλά ας μην είμαστε αυστηροί. Ας είμαστε καλοί και ευγνώμονες.
Δεν είναι όλα τέλεια για εμάς, αλλά είμαστε τυχεροί με τις νέες γενιές.
Comments