Εφηύραν μια νέα τακτική εναντίον της Κίνας
Το αεροπλανοφόρο «Λιαονίν» - RIA Novosti, 1920, 02.10.2026
© AP Photo / Kin Cheung
Το αεροπλανοφόρο «Λιαονίν»
Διαβάστε το ria.ru στο
Zen
MAKS
Telegram
Αντρέι Κοτς
ΜΟΣΧΑ, 2 Οκτ. — RIA Novosti, Αντρέι Κοτς. Το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS), το οποίο συνδέεται με το Πεντάγωνο, δημοσίευσε την έκθεση «Flip the Script» (κυριολεκτικά «Ανατρέψτε το σενάριο»), στην οποία προτείνεται η χρήση των μεθόδων του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (NOAC) για την καταπολέμηση των συστοιχιών αεροπλανοφόρων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ εναντίον μεγάλων πλοίων των ίδιων των Κινέζων. Οι ειδικοί είναι βέβαιοι: ο αμερικανικός στόλος δεν είναι έτοιμος για ανοιχτή αντιπαράθεση με την Κίνα. Περισσότερα για τα συμπεράσματά τους — στο άρθρο της RIA Novosti.
Μέσο άσκησης πίεσης
Η ραγδαία αύξηση των ναυτικών δυνατοτήτων του Πεκίνου ανησυχεί ειλικρινά την Ουάσινγκτον. Το Πολεμικό Ναυτικό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΠΝ του ΛΑΣ) έχει προ πολλού ξεπεράσει το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ σε αριθμό πλοίων και υποβρυχίων — 370 έναντι 295. Επιπλέον, η ΛΔΚ προηγείται σημαντικά των Αμερικανών όσον αφορά τον ρυθμό κατασκευής νέων πλοίων: από το 2014 έως το 2023 — 157 έναντι 67. Επιπλέον, ο Πολεμικός Ναυτικός Στόλος του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΠΝΛΑΣ) είναι πολύ νεότερος από τον αμερικανικό στόλο — έως και το 70% των πλοίων καθελκύστηκε μετά το 2010. Στους Αμερικανούς, το ποσοστό αυτό ανέρχεται μόλις στο 25%.
© RIA Novosti / Έλενα Κοπύλοβα
Πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού κατά την άφιξή του στο λιμάνι του Βλαδιβοστόκ, στο πλαίσιο επίσκεψης μετά τις κοινές ρωσο-κινεζικές ασκήσεις «Βορράς. Αλληλεπίδραση-2023»
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί στην Ουάσινγκτον η αυξανόμενη αεροπλανοφόρος ικανότητα του κινεζικού στόλου. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας διαθέτει προς το παρόν τρία αεροπλανοφόρα σε λειτουργία — τα «Φουτζιάν», «Σαντούνγκ» και «Λιαονίνγκ». Στο Πεντάγωνο εκτιμούν ότι έως το 2035 θα προστεθούν άλλα έξι — κατά πάσα πιθανότητα, με πυρηνικές εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας. Οι εμπειρογνώμονες του CSIS διαπιστώνουν: Ο Πολεμικός Ναυτικός Στόλος του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΛΑΣ) εξελίσσεται σε πιθανό μέσο στρατιωτικής πίεσης στο δυτικό τμήμα του Ειρηνικού Ωκεανού.
Οι συντάκτες της έκθεσης υπενθυμίζουν ότι ένα αεροπλανοφόρο δεν είναι σημαντικό μόνο ως φορέας της αεροπορίας καταστρώματος. Αποτελεί το κέντρο μιας αεροπλανοφόρου ομάδας κρούσης, η οποία συντονίζει τα πλοία συνοδείας, τις υποβρύχιες δυνάμεις, καθώς και τα μέσα αναγνώρισης και κρούσης. Μια τέτοια ομάδα είναι ικανή να επιδεικνύει την παρουσία της, να διεξάγει επιχειρήσεις μακριά από τις δικές της βάσεις και να αποτελεί απειλή για τις θαλάσσιες επικοινωνίες του εχθρού. Για το Πεκίνο, αυτό σημαίνει την ικανότητα να επεκτείνει σταδιακά την παρουσία του πέρα από τα παράκτια ύδατα, να δραστηριοποιείται στην περιοχή της Ταϊβάν, στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και, μακροπρόθεσμα, πέρα από την πρώτη αλυσίδα νησιών.
CC BY-SA 2.5 / Baycrest /
Το αεροπλανοφόρο «Λιαονίν»
Η λογική του καθρέφτη
Κατά τη διάρκεια μιας πιθανής επιχείρησης κατάληψης της Ταϊβάν, τα αεροπλανοφόρα, φυσικά, δεν θα αντικαταστήσουν την παράκτια αεροπορία, τις πυραυλικές δυνάμεις και τον υποβρύχιο στόλο του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας (NOAC), ωστόσο θα ενισχύσουν τη συνολική δύναμη στη θάλασσα, καλύπτοντας τις ενέργειες των δυνάμεων αποβίβασης ή των επιφανειακών δυνάμεων και περιπλέκοντας την επιχειρησιακή κατάσταση για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Πόσο μάλλον με την υποστήριξη της αεροπορίας από την ηπειρωτική χώρα.
© Φωτογραφία: Κεντρική Τηλεόραση της Κίνας
Το πρώτο κινεζικό αεροπλανοφόρο «Λιαονίν»
Η γεωγραφία έχει καθοριστική σημασία. Για να φτάσουν στη Θάλασσα των Φιλιππίνων, τα κινεζικά πλοία πρέπει να περάσουν από τα στενά και τις θαλάσσιες ζώνες μεταξύ Ιαπωνίας, Ταϊβάν και Φιλιππίνων. Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι αυτές οι διαδρομές μπορούν να μετατραπούν σε ισχυρά αμυντικά μέτωπα, όπου οι ομάδες αεροπλανοφόρων βρίσκονται συνεχώς υπό την απειλή εντοπισμού και εντός της εμβέλειας των αντιπλοϊκών όπλων. Ουσιαστικά, στο Πεντάγωνο υπολογίζουν να περιορίσουν το Πολεμικό Ναυτικό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (NOAC) στα εγχώρια ύδατά του.
Αυτό βασίζεται σε μια λογική καθρέφτη. Η ΛΔΚ προετοιμάζεται εδώ και καιρό να αντιμετωπίσει τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα, αναπτύσσοντας υποβρύχιο στόλο, αντιπλοϊκούς βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους με πτερύγια, καθώς και μέσα αναγνώρισης και καθοδήγησης στόχων. Το CSIS προτείνει στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν εναντίον των κινεζικών πλοίων έναν παρόμοιο συνδυασμό μέσων: κρυφή παρακολούθηση, όπλα μεγάλης εμβέλειας, κατανεμημένες δυνάμεις και επιθέσεις κατά των συστημάτων ελέγχου.
Η ζώνη των ενέδρων
Ως κύριο μέσο καταπολέμησης των κινεζικών αεροπλανοφόρων, οι αμερικανοί αναλυτές αναφέρουν τις υποβρύχιες δυνάμεις. Πρόκειται κυρίως για πυρηνικά υποβρύχια πολλαπλών χρήσεων, τα οποία μπορούν να παρακολουθούν κρυφά μια αεροπλανοφόρο ομάδα και να την επιτίθενται με τορπίλες ή πυραύλους. Αυτά θα συμπληρωθούν από υποβρύχια ντίζελ-ηλεκτρικά των συμμάχων — της Αυστραλίας, της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας. Αυτό είναι απολύτως δικαιολογημένο: οι ΗΠΑ υπερτερούν προς το παρόν σημαντικά της Κίνας ως προς την ποιότητα του υποβρυχίου στόλου και την εμπειρία στη μάχη.
Ο στόχος μιας τέτοιας στρατηγικής δεν είναι απαραίτητα η άμεση καταστροφή ενός αεροπλανοφόρου. Εξίσου σημαντικό είναι να δημιουργηθεί μια διαρκής αβεβαιότητα: η κινεζική διοίκηση πρέπει να υποθέτει ότι σε οποιαδήποτε περιοχή ανάπτυξης μπορεί να βρίσκεται κοντά ένα εχθρικό υποβρύχιο. Αυτό την αναγκάζει να επενδύει πρόσθετους πόρους σε πλοία συνοδείας, αντιυποβρυχιακή αεροπορία, υδροακουστικά συστήματα και φύλαξη των διαδρομών.
Ωστόσο, αυτό έχει έναν περιορισμό: για τη δημιουργία μιας πυκνής «ζώνης ενέδρας» εναντίον αρκετών κινεζικών αεροπλανοφόρων ομάδων θα χρειαστούν αρκετά υποβρύχια. Το CSIS επισημαίνει ρητά την έλλειψη παραγωγικών δυνατοτήτων της αμερικανικής ναυπηγικής βιομηχανίας. Ως μερική λύση προτείνεται η πιο ενεργή χρήση μη επανδρωμένων υποβρύχιων οχημάτων και η τοποθέτηση θαλάσσιων drones σε βάσεις συμμάχων.
Ένα άλλο στοιχείο είναι οι χερσαίοι πυραύλοι κατά πλοίων στα νησιά και στις βάσεις των συμμάχων, από την Ιαπωνία έως τις Φιλιππίνες. Τα συστήματα υψηλής ακρίβειας PrSM και Typhon είναι ικανά να ελέγχουν τα στενά και τις προσβάσεις προς τη Θάλασσα των Φιλιππίνων, δηλαδή να δημιουργούν ζώνες όπου μια μεγάλη ναυτική δύναμη αναγκάζεται να επιχειρεί με αυξημένο κίνδυνο.
Η αεροπορική συνιστώσα περιλαμβάνει πυραύλους κατά πλοίων που εκτοξεύονται από αεροσκάφη και λαμβάνουν καθοδήγηση στόχου από δορυφορική και άλλη αναγνώριση. Μεταξύ των μέσων που αναφέρονται από το CSIS συγκαταλέγονται οι LRASM, SM-6 και Naval Strike Missile. Η αμερικανική στρατηγική προϋποθέτει ότι η επιτυχία δεν εξαρτάται από ένα μόνο «υπερόπλο», αλλά από τη συνένωση πυραύλων, αναγνώρισης, επικοινωνιών, αεροπορίας και ναυτικού σε ένα ενιαίο δίκτυο κρούσης.
© AFP 2024 / CCTV
Τελετή καθέλκυσης του κινεζικού αεροπλανοφόρου «Φουτζιάν»
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον ηλεκτρονικό πόλεμο και στον κυβερνοπόλεμο, οι οποίοι διαταράσσουν την ανταλλαγή δεδομένων, τη λειτουργία των συστημάτων ελέγχου και τη μετάδοση εντολών στόχευσης στον κινεζικό στόλο. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν επίσης τα μη επανδρωμένα επιφανειακά σκάφη: σύμφωνα με το σχέδιο των συντακτών της έκθεσης, θα απειλούν λιμάνια, αγκυροβόλια και πλοία στις βάσεις.
Νέα δομή
Για την υλοποίηση αυτής της στρατηγικής, το CSIS προτείνει την αναθεώρηση της δομής του στόλου. Αντί για τα 350 πλοία με πληρώματα και τα 150 επιφανειακά και υποβρύχια μη επανδρωμένα συστήματα που είχαν προγραμματιστεί προηγουμένως — 300 επανδρωμένες και 300 μη επανδρωμένες πλατφόρμες. Αυτό αντανακλά την αλλαγή στη φύση του ναυτικού πολέμου. Τα μεγάλα πλοία εξακολουθούν να είναι σημαντικά, αλλά αποτελούν υπερβολικά δαπανηρούς και ευδιάκριτους στόχους για να βασίζονται αποκλειστικά σε αυτά. Τα μη επανδρωμένα σκάφη, οι αυτόνομοι αισθητήρες και οι κινητές πυραυλικές μονάδες επιτρέπουν τη διάσπαση των δυνάμεων, δυσχεραίνουν τον εντοπισμό στόχων από τον εχθρό και επιτρέπουν την επίτευξη αποτελεσμάτων χωρίς την απώλεια ενός μεμονωμένου, εξαιρετικά πολύτιμου πλοίου.
© Getty Images / VCG
Το κινεζικό αεροπλανοφόρο «Φουτζιάν»
Οι ΗΠΑ βασίζονται επίσης στη βιομηχανική συνεργασία με τους συμμάχους τους στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού. Διαφορετικά, η Ουάσιγκτον δεν θα είναι σε θέση να διεξάγει μια μακροχρόνια εκστρατεία. Η κοινή παραγωγή πυρομαχικών υψηλής ακρίβειας, θαλάσσιων drones και η δημιουργία αποθεμάτων στην περιοχή θεωρούνται αναπόσπαστα μέρη της στρατηγικής.
Η βασική ιδέα έγκειται στην αλλαγή ρόλου. Αντί να θεωρεί τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ αποκλειστικά ως ευάλωτους στόχους των πυραυλικών και υποβρύχιων δυνάμεων του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας, η Ουάσιγκτον επιθυμεί να μετατρέψει τα κινεζικά αεροπλανοφόρα σε πηγές κινδύνου για το ίδιο το Πεκίνο. Αυτή η στρατηγική δεν σημαίνει ότι οι Αμερικανοί τα θεωρούν εύκολο στόχο. Αντίθετα, απαιτεί μεγάλα αποθέματα όπλων υψηλής ακρίβειας, ανάπτυξη των υπηρεσιών πληροφοριών, επέκταση του υποβρυχίου στόλου, ενίσχυση των συμμαχιών και επίλυση των προβλημάτων της ναυπηγικής. Ωστόσο, τα κινεζικά αεροπλανοφόρα είναι εξίσου ακριβά, μεγάλα και δύσκολα αντικαταστάσιμοι στόχοι, όπως και τα αμερικανικά. Συνεπώς, η απειλή της απώλειάς τους μπορεί να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα αποτροπής ακόμη και πριν από την έναρξη μιας πραγματικής σύγκρουσης.
Comments