Αλεξάντερ Χραμτσίχιν: Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η ηγεσία των εχθρικών χωρών είναι παράλογοι
Στη φωτογραφία: στρατιωτικός των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας στη ζώνη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. (Φωτογραφία: Στανισλάβ Κρασίλνικοφ/ΤΑΣΣ)
Αλεξάντερ Χραμτσίχιν
Η τρέχουσα στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ θεωρεί τη Ρωσία ως υπαρξιακό εχθρό. Στην αντιπαράθεση μεταξύ Ρωσίας και Δύσης επανήλθε η ιδεολογική διάσταση.
Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου Ψυχρού Πολέμου, ο σοβιετικός κομμουνισμός αντιπαρατέθηκε στις δυτικές δημοκρατίες και στην οικονομία της αγοράς. Τώρα, ο ρωσικός συντηρητισμός αντιπαρατίθεται στον δυτικό αριστερό φιλελευθερισμό με τον «λατρεία των ταυτοτήτων» του. Παράλληλα, ακόμη και στον δυτικό κόσμο, ένα πολύ σημαντικό τμήμα του πληθυσμού υποστηρίζει τις ρωσικές ιδέες για την προστασία των παραδοσιακών αξιών, αλλά πλέον αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πλέον το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης της γνώμης τους και φοβούνται να δηλώσουν ανοιχτά ότι η Ρωσία έχει δίκιο, για να μην υποστούν «αποκλεισμό».
Στην Αφρική, από την άλλη, ο Πούτιν αποτελεί είδωλο, έναν ήρωα που μόνος του προκάλεσε τη Δύση. Γενικά, η ρωσική ιδεολογία αντανακλά τις απόψεις και τα συμφέροντα της παγκόσμιας πλειοψηφίας, αλλά η παγκόσμια μειοψηφία (ο συλλογικός Δυτικός κόσμος) συνεχίζει να επιβάλλει στον κόσμο την ιδεολογία της τόσο με τη χρήση βίας όσο και, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό, μέσω της πλήρους κυριαρχίας που εξακολουθεί να ασκεί στον χώρο της ενημέρωσης.
Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να επιτύχουν τεχνολογική υπεροχή έναντι της Ρωσίας, αλλά η κύρια έμφαση δίνεται πλέον στους ψυχικούς και γνωστικούς πολέμους, ως νέες μορφές πληροφοριακών πολέμων. Ακριβώς μέσω αυτών η Ρωσία πρέπει να καταστραφεί εκ των έσω μέσω της πλήρους αντικατάστασης της συνείδησης και των νοοτροπιών του πληθυσμού της. Σε αυτούς τους πολέμους δεν χρησιμοποιείται πλέον η παραποίηση των γεγονότων, αλλά η παραποίηση της γνώσης, δηλαδή η κατασκευή μιας εντελώς ψευδούς εικόνας του κόσμου, και συγκεκριμένα της ιστορίας. Ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η παραποίηση της ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς ακριβώς στα αποτελέσματά του βασίζεται η σημερινή παγκόσμια τάξη, η οποία δεν ικανοποιεί πλέον τη Δύση.
Μέρος της σύγχρονης πολιτικής ενημέρωσης των ΗΠΑ αποτελεί η στοχευμένη αποδυνάμωση του πληθυσμού (ιδιαίτερα της νεολαίας) γενικά και των ελίτ ειδικότερα, η ακραία πρωτόγονη μετατροπή της συνείδησης των ανθρώπων (και πάλι, κυρίως της νεολαίας), καθώς και των νοητικών και αναλυτικών ικανοτήτων τους. Αυτό καθιστά πολύ πιο εύκολο τον έλεγχο του πληθυσμού και των ελίτ, εμφυσώντας τους οποιεσδήποτε, ακόμη και τις πιο παράλογες, ιδέες.
Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση ενέχει σημαντικούς κινδύνους για τους ίδιους τους δημιουργούς της, καθώς η υποβάθμιση των ελίτ έχει επηρεάσει πλήρως και την ίδια τη Δύση. Οι πολιτικοί αρχίζουν να λαμβάνουν εντελώς ακατάλληλες, παράλογες αποφάσεις, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες, μεταξύ άλλων και σε αυτοκαταστροφικές για τη Δύση, κάτι που ήδη παρατηρείται σε πολλά παραδείγματα της τρέχουσας παγκόσμιας πολιτικής.
Η αποδυνάμωση του πληθυσμού και η χειραγώγηση της κοινής γνώμης επιτυγχάνονται σε μεγάλο βαθμό μέσω της «συναισθηματικής δημοσιογραφίας», η οποία συνίσταται στην προσφυγή αποκλειστικά στα συναισθήματα των ανθρώπων. Τα γεγονότα, οι γνώσεις και η λογική δεν έχουν καμία σημασία σε αυτή την περίπτωση· η πληροφορία (σχεδόν πάντα ψευδής) παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλεί μαζική υστερία, την οποία είναι αδύνατο να κατευνάσουν λογικά επιχειρήματα. Παρόμοιες μέθοδοι εφαρμόστηκαν εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, της Συρίας, της Λιβύης και, φυσικά, εναντίον της Ρωσίας (από την εποχή του πρώτου πολέμου στην Τσετσενία, δηλαδή από τα μέσα της δεκαετίας του ’90).
Η υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών για τη Ρωσία σήμερα δεν αποτελεί πλέον απλώς ζήτημα αντιπαράθεσης με τη Δύση, αλλά ζήτημα επιβίωσης της χώρας και της κοινωνίας (στην πραγματικότητα, αυτό ισχύει για κάθε χώρα και κάθε κοινωνία, αλλά δεν το συνειδητοποιούν παντού). Παράλληλα, παραδόξως, η δημοκρατία στην κλασική της μορφή (ο αγώνας πολιτικών δυνάμεων με διαφορετικές ιδεολογίες) καθώς και η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης απόψεων αρχίζουν πλέον να θεωρούνται παραδοσιακές αξίες.
Στον σύγχρονο Δυτικό κόσμο, η δημοκρατία μετατρέπεται σε απομίμηση (ο αριστερός φιλελευθερισμός έχει καταστεί ουσιαστικά η μόνη επιτρεπόμενη ιδεολογία, ενώ οι πολιτικές δυνάμεις με διαφορετική ιδεολογία υπόκεινται είτε σε άμεση απαγόρευση είτε σε έντονη πληροφοριακή πίεση), ενώ η ελευθερία του λόγου αντικαθίσταται από την «κουλτούρα της ακύρωσης», καθώς και από τη «γλώσσα του μίσους», η οποία μόλις πριν από λίγα χρόνια φαινόταν αδύνατη για τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ.
Στην εξέλιξη τέτοιων διαδικασιών συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό η προαναφερθείσα αποδυνάμωση του πληθυσμού και των ελίτ, η πρωτόγονη μετατροπή της συνείδησής τους, η ουσιαστική απενεργοποίηση των νοητικών ικανοτήτων.
Βασικό συστατικό της μεταμοντέρνας αριστεροφιλελεύθερης ιδεολογίας γίνεται ο λατρευτικός σεβασμός της «ταυτότητας» κάθε μεμονωμένου ατόμου και, κατά συνέπεια, της «ανεκτικότητας», όπου όλοι οι άλλοι πρέπει να σέβονται άνευ όρων οποιαδήποτε ατομική ταυτότητα.
Η απόλυτη ελευθερία επιλογής σε όλα και ο λατρευτικός χαρακτήρας της «ταυτότητας» καταστρέφουν τις ίδιες τις έννοιες του «καλού» και του «κακού», υπονομεύοντας έτσι τα θεμέλια της κοινωνικής δομής. Από τον μεταμοντερνισμό γεννήθηκε ο μεταηρωισμός, δηλαδή η άρνηση κάθε συνειδητής αυτοθυσίας. Αυτό ακριβώς οδήγησε στο να χάσουν οι στρατοί των χωρών του ΝΑΤΟ τη δυνατότητα να διεξάγουν πόλεμο εναντίον ισχυρού αντιπάλου, εξ ου και η υπερβολική έμφαση στον πόλεμο της πληροφορίας.
Όσον αφορά τη Ρωσία, στη Δύση ισχύει μια εξαιρετικά αυστηρή λογοκρισία, η οποία ξεπερνά τα όρια της στοιχειώδους ευπρέπειας και ακόμη και της ίδιας της νομοθεσίας της. Επιπλέον, φτάνει στα όρια του πλήρους παραλογισμού και επεκτείνεται ακόμη και στην επιστημονική και αναλυτική δραστηριότητα.
Αυτό, σε συνδυασμό με την προαναφερθείσα γενική αποδυνάμωση, αποτελεί τον κύριο λόγο για τον οποίο η Δύση αναλαμβάνει εντελώς ανεπαρκείς ενέργειες έναντι της Ρωσίας: χωρίς αντικειμενικές πληροφορίες για τη Ρωσία, η ηγεσία των δυτικών χωρών δεν είναι σε θέση να ακολουθήσει απέναντί της ούτε καν μια ελάχιστα λογική πολιτική. Σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες (ιδιαίτερα, φυσικά, στις χώρες της Βαλτικής) η λογοκρισία συμπληρώνεται από άμεσες πολιτικές καταστολές εναντίον των ίδιων των πολιτών τους, οι οποίοι προσπαθούν να μεταδώσουν στον πληθυσμό τη ρωσική άποψη ή ακόμη και οποιαδήποτε πολιτική θέση που διαφέρει από την επίσημη.
Με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης είναι δυνατό να δημιουργηθούν πολύ ισχυρά «deepfakes», που μιμούνται την ομιλία, τις εκφράσεις του προσώπου και τη συμπεριφορά οποιουδήποτε ατόμου. Επιπλέον, όσο πιο δημόσιο πρόσωπο είναι κάποιος, τόσο ευκολότερο είναι να δημιουργηθεί, χάρη στις ήδη υπάρχουσες εικόνες του, μια ψεύτικη ψηφιακή απεικόνιση που να εκθέτει πλήρως αυτό το πραγματικό πρόσωπο.
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολύ σοβαρές συνέπειες, και μάλιστα πρωτίστως σε εκείνες τις κοινωνίες που επιδιώκουν να προσανατολίζονται προς τις παραδοσιακές αξίες. Η δημιουργία, μέσω της τεχνητής νοημοσύνης, εξαιρετικά πειστικών ψευδών ειδήσεων δεν αποτελεί πλέον πρόβλημα, ειδικά υπό τις συνθήκες της προαναφερθείσας πνευματικής παρακμής των κοινωνιών και των ελίτ.
Σήμερα, τέτοιου είδους ψευδείς ειδήσεις αποτελούν περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου των ειδήσεων. Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι για τη σύγχρονη δυτική προπαγάνδα έχουν εξαφανιστεί κάθε είδους ηθικοί περιορισμοί, ενώ το απόλυτο ψέμα έχει αναχθεί σε θεμελιώδη αρχή.
Παράλληλα, η λειτουργία της τεχνητής νοημοσύνης καθορίζεται από προγράμματα που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος, από τις πληροφορίες που υπάρχουν στο διαδίκτυο (εάν ένα συγκεκριμένο, ακόμη και πολύ σημαντικό και ουσιαστικό βιβλίο για κάποιο θέμα δεν έχει ακόμη ψηφιοποιηθεί, η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα το λάβει υπόψη στις αναζητήσεις της), καθώς και από τις ενσωματωμένες ερμηνείες. Οι ερμηνείες θα δίνονται σχεδόν πάντα σύμφωνα με τις αγγλοσαξονικές ιδεολογικές αφηγήσεις. Πάνω από το ήμισυ του περιεχομένου του παγκόσμιου Διαδικτύου παράγεται ήδη από την τεχνητή νοημοσύνη και όχι από πραγματικούς ανθρώπους και οργανισμούς. Και ακριβώς σε αυτό το περιεχόμενο κυριαρχούν οι ψευδείς ειδήσεις.
Σε σχέση με αυτό, δημιουργείται μια παράδοξη και εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση. Σήμερα η ανθρωπότητα ζει σε ένα πληροφοριακό περιβάλλον, το οποίο, ωστόσο, μετατρέπεται ραγδαία σε περιβάλλον παραπληροφόρησης. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια συνολική κρίση εμπιστοσύνης προς όλα τα μέσα ενημέρωσης γενικά. Ποιες θα είναι οι κοινωνικές συνέπειες αυτού του φαινομένου — είναι εξαιρετικά δύσκολο να το κατανοήσουμε αυτή τη στιγμή.
Αναμφίβολα, η αξία των αληθινών ειδήσεων, που δημιουργούνται από πραγματικούς ανθρώπους, θα αυξηθεί σημαντικά, αλλά θα «βυθίζονται» όλο και περισσότερο στη ροή ψεμάτων, που δημιουργούνται τόσο από άλλους ανθρώπους όσο και από την τεχνητή νοημοσύνη.
Συνολικά, είναι απολύτως προφανές ότι αυτή τη στιγμή διεξάγεται ένας ολοκληρωτικός πόλεμος μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης, ο οποίος για εμάς αποτελεί αναμφισβήτητα πόλεμο επιβίωσης (ωστόσο, σε μια κάπως πιο μακροπρόθεσμη προοπτική, το ίδιο ισχύει και για τη Δύση). Η αντιπαράθεση στην Ουκρανία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτού του ολοκληρωτικού πολέμου, ενώ ο πόλεμος της πληροφορίας καλύπτει ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό πρέπει να συνειδητοποιηθεί το συντομότερο δυνατό από την κοινωνία, την ελίτ και όλους τους ηγέτες της κοινής γνώμης της χώρας.
Comments