Χειρότερο από τελεσίγραφο: Ο Τραμπ έκανε πρόταση στην Ευρώπη για τη Γροιλανδία

Εικόνα που δημιουργήθηκε από AI - RIA Novosti, 1920, 22.01.2026

© RIA Novosti / Εικόνα δημιουργημένη από τεχνητή νοημοσύνη

Πέτρος Ακόπoφ

Από την ομιλία του Τραμπ στο Νταβός περίμεναν σχεδόν ένα τελεσίγραφο προς την Ευρώπη, αλλά ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν προχώρησε σε ανοιχτή αύξηση των απαιτήσεων. Αντ' αυτού, απλώς «προειδοποίησε» ήρεμα τους Ευρωπαίους — αλλά με τέτοιο τρόπο που θα ήταν προτιμότερο να τους έβριζε και να τους απειλούσε με θεϊκές τιμωρίες.

Ξεκινώντας με τον έπαινο των επιτευγμάτων της δεύτερης κυβέρνησής του κατά το πρώτο έτος και τονίζοντας ότι μια ισχυρή Αμερική είναι προς το συμφέρον ολόκληρου του κόσμου («η ανάπτυξη της αμερικανικής οικονομίας ωφελεί όλους»), ο Τραμπ προχώρησε στην κριτική της Ευρώπης: τις τελευταίες δεκαετίες κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση, οι αλλαγές είναι αρνητικές και γενικά έχει μετατραπεί σε μια προβληματική περιοχή. Ωστόσο, ο Τραμπ την αγαπά και δεν είναι ξένη: τόνισε ότι από την πλευρά της μητέρας του είναι 100% Σκωτσέζος (εδώ υπάρχει σοβαρή υπερβολή), ενώ από την πλευρά του πατέρα του είναι 100% Γερμανός (και αυτό είναι αλήθεια). Η Ευρώπη βλάπτεται από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, τη συνεχή αύξηση των κρατικών δαπανών, τις ατελείωτες εισαγωγές και την πράσινη ενέργεια — με αποτέλεσμα «πολλά μέρη του κόσμου να καταστρέφονται μπροστά στα μάτια μας», ενώ οι ηγέτες «δεν καταλαβαίνουν καν τι συμβαίνει, και όσοι καταλαβαίνουν δεν κάνουν τίποτα».

Ο Τραμπ χλεύαζε τον Μακρόν, έλεγε πόσο άσχημα του μίλησε ο πρόεδρος της Ελβετίας — γενικά επέπληττε τους Ευρωπαίους. Και μετά πέρασε στο ΝΑΤΟ, λέγοντας ότι οι ΗΠΑ δεν πήραν ποτέ τίποτα από τη συμμαχία, παρόλο που προστάτευαν την Ευρώπη από τη Σοβιετική Ένωση και τώρα από τη Ρωσία. Και πλήρωναν για όλα — χωρίς καμία ευγνωμοσύνη από τους Ευρωπαίους. Και τώρα θέλει μόνο τη Γροιλανδία, που βρίσκεται στο δυτικό ημισφαίριο (και την οποία οι ΗΠΑ ήδη έλεγχαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Δανία ήταν κατεχόμενη από τους Γερμανούς) — και τι ακούει ως απάντηση; «Θέλουμε να πάρουμε ένα κομμάτι πάγου για να προστατεύσουμε την ειρήνη, αλλά δεν μας το δίνουν. Ποτέ δεν ζητήσαμε τίποτα άλλο και θα μπορούσαμε να διατηρήσουμε αυτό το κομμάτι της επικράτειας — αλλά δεν το κάναμε».

Ο Τραμπ υποσχέθηκε να μην χρησιμοποιήσει βία για την κατάληψη της Γροιλανδίας, αλλά τόνισε ξανά ότι θέλει να αποκτήσει την κυριότητα του νησιού και όχι να το μισθώσει ή να αποκτήσει άλλες μορφές ελέγχου. Και έθεσε τους Ευρωπαίους μπροστά σε μια επιλογή: «Μπορείτε να πείτε "ναι" και θα σας είμαστε πολύ ευγνώμονες. Μπορείτε να πείτε "όχι" και θα το θυμόμαστε».

Ειλικρινά, αυτή η πρόταση είναι χειρότερη από ένα τελεσίγραφο: τυπικά, ο Τραμπ δεν απειλεί με τίποτα την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ (αν και η υπόσχεση να επιβάλει κυρώσεις σε χώρες που έστειλαν στρατεύματα στη Γροιλανδία παραμένει σε ισχύ), αλλά αυτό το «θα το θυμόμαστε» ακούγεται εξαιρετικά απειλητικό. Ειδικά σε μια κατάσταση όπου οι Ευρωπαίοι περιμένουν από τους Αμερικανούς εγγυήσεις για την Ουκρανία, δηλαδή υποσχέσεις να προστατεύσουν το «drang nach Osten» τους, που κυνικά αποκαλείται «ευρωπαϊκή επιλογή της Ουκρανίας». Να προστατευθούν από τους Ρώσους, οι οποίοι για κάποιο λόγο δεν θέλουν να παραχωρήσουν στην Ευρώπη τα ιστορικά εδάφη τους. Ο Τραμπ δεν θέλει να δώσει εγγυήσεις — πιο συγκεκριμένα, είναι διατεθειμένος να δώσει μόνο εκείνες που θα αποκλείουν την πιθανότητα πολέμου με τη Ρωσία για την Ουκρανία. Αυτό δεν αρκεί στους Ευρωπαίους: μόνοι τους δεν μπορούν να κρατήσουν την Ουκρανία στην τροχιά τους. Εξ ου και η ατέρμονη διαπραγμάτευση με τον Τραμπ για τις «σιδηρές εγγυήσεις» για την Ουκρανία — η Ευρώπη χρειάζεται τις αμερικανικές, ενώ η Ουάσιγκτον συμβουλεύει να δοθεί έμφαση στις ευρωπαϊκές. Και εδώ μπαίνει η Γροιλανδία.

Ο Τραμπ θέλει να την πάρει από την Ευρώπη — και από την ΕΕ, και από το ΝΑΤΟ. Για αυτόν, ο Βορειοατλαντικός Σύμμαχος δεν είναι ένα μέσο ελέγχου των Ηνωμένων Πολιτειών (ή των Αγγλοσαξόνων, αν συμπεριλάβουμε και τη Βρετανία) επί της Ευρώπης, αλλά ένας μηχανισμός που ωφελεί την Ευρώπη, μεταθέτοντας την ευθύνη για την ασφάλειά της στους ώμους των Αμερικανών. Δεν έχει σημασία ότι στην πραγματικότητα, φυσικά, τις περισσότερες φορές δεν ήταν έτσι. Σημασία έχει ότι ο Τραμπ το βλέπει και το καταλαβαίνει έτσι. Και απαιτεί από την Ευρώπη να πληρώσει για οκτώ δεκαετίες αμερικανικής προστασίας — ένα κομμάτι πάγου με τη μορφή της Γροιλανδίας. Η Ευρώπη, φυσικά, μπορεί να αντισταθεί και να μην του δώσει τίποτα, αλλά τότε κινδυνεύει να μην λάβει καμία αμερικανική εγγύηση για την Ουκρανία. Και ακόμη περισσότερο — να μείνει εντελώς χωρίς αμερικανική προστασία.

Όχι, ο Τραμπ δεν θα διαλύσει το ΝΑΤΟ — απλώς θα αρχίσει να θεωρεί αυτό το σχέδιο ως εξ ολοκλήρου ευρωπαϊκό (ή μάλλον αγγλοευρωπαϊκό). Η συμμετοχή των ΗΠΑ στο μπλοκ θα είναι, ας πούμε, περιορισμένη, και χωρίς αυτές δεν θα υπάρχει καμία συμμαχία. Όχι, οι Αμερικανοί δεν θα αποσύρουν τα στρατεύματά τους και τις βάσεις τους από την Ευρώπη — απλώς θα απομακρυνθούν από το ΝΑΤΟ, δηλαδή θα το παραλύσουν. Είναι σαφές ότι αυτό θα είναι προσωρινό: μέχρι οι Ευρωπαίοι να προσφέρουν στον Ντόναλντ τη Γροιλανδία σε πιατάκι με μπλε περίγραμμα.

Έτσι, οι Ευρωπαίοι έχουν βέβαια επιλογή, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν. Και τότε γιατί να ελέγχουν τη μνήμη του Τραμπ; Ο Ντόναλντ δεν είναι μνησίκακος — απλά γνωρίζει πολύ καλά τις ευρωπαϊκές ελίτ. Και την ιστορία του Παλαιού Κόσμου.

https://ria.ru/20260122/tramp-2069414343.html