top of page

Με τα πράγματά τους στα χέρια: Ο Τραμπ υπέγραψε την καταδίκη της χούντας του Κιέβου

ILIAS GAROUFALAKIS
Jun 19
3 min read

Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 19.06.2026

© Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη

Βικτόρια Νικιφόροβα


Το μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ, που υπογράφηκε χθες από τους ηγέτες του Ιράν και των ΗΠΑ, επιτέλους δημοσιοποιήθηκε. Οι λεπτομέρειές του κρατήθηκαν για καιρό μυστικές — προφανώς, πίσω από τα παρασκήνια γίνονταν σκληρές διαπραγματεύσεις. Τι τελικά περιέχει;

Άμεση παύση των εχθροπραξιών, δέσμευση των ΗΠΑ να μην παρεμβαίνουν στις υποθέσεις του Ιράν και να σέβονται την κυριαρχία του. Άρση του ναυτικού αποκλεισμού και απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από την περιοχή. Παύση των αντιιρανικών κυρώσεων και ξεπάγωμα των ιρανικών περιουσιακών στοιχείων που έχουν παγώσει στο εξωτερικό. Διεξαγωγή διαπραγματεύσεων για την πλήρη άρση όλων των αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν. Ξεκλείδωμα του στενού του Ορμούζ εντός 30 ημερών. Και μάλιστα «με τη συγκατάθεση του Ιράν». Πρόκειται για μια πολύ σημαντική επιφύλαξη, η οποία ουσιαστικά κατοχυρώνει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τον έλεγχο της Τεχεράνης επί της σημαντικότερης εμπορικής οδού. Και για επιδόρπιο — η δημιουργία ενός ταμείου αποκατάστασης του Ιράν ύψους τριακοσίων δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία θα πρέπει να καταβάλουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους. Είναι σαφές ότι κυρίως οι πλούσιες μοναρχίες του Κόλπου θα πρέπει να πληρώσουν και να μετανοήσουν, αλλά παρ’ όλα αυτά.



Σε απάντηση σε αυτό το θέαμα άνευ προηγουμένου γενναιοδωρίας, η Τεχεράνη δεσμεύεται απλώς να μην επιδιώξει τη δημιουργία πυρηνικών όπλων, αλλά οι Ιρανοί ούτως ή άλλως δεν είχαν σκοπό να το κάνουν. Αυτό τους το απαγόρευε ρητά η φετφά του Ραχμπάρ Χαμενεΐ.

Κάπου στο Μέριλαντ, αυτή τη στιγμή, έκλαψε ο άτυχος πρίγκιπας Ρεζά Πεχλεβί. Μόλις πριν από τέσσερις μήνες ήταν σίγουρος ότι οι Αμερικανοί πεζοναύτες θα τον έβαζαν από στιγμή σε στιγμή στον θρόνο της Τεχεράνης. Και τώρα οι προστάτες του υπέστησαν συντριπτική ήττα. Η θρυλική πολεμική μηχανή των ΗΠΑ — όλα αυτά τα αεροπλανοφόρα, τα μαχητικά, τα βομβαρδιστικά, οι ευτραχείς πεζοναύτες και οι τολμηροί πιλότοι — όλα αυτά δεν απέδωσαν. Η Ουάσιγκτον δεν κατάφερε να επιτύχει ούτε έναν πολιτικό στόχο στο Ιράν.

Παρ’ όλα αυτά, η ειρηνευτική συμφωνία αποδείχθηκε καλή συμφωνία για τις ΗΠΑ. Ήταν η μόνη διέξοδος από την τρομερή κατάσταση, αποδεκτή και από τις δύο πλευρές. Στο Ιράν σταμάτησαν να χάνουν τη ζωή τους άνθρωποι, οι τιμές του πετρελαίου έπεσαν απότομα, μειώνοντας την πληθωριστική πίεση στην οικονομία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, ενώ ο αμερικανός πρόεδρος κατάφερε να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του λίγο πριν τις εκλογές για το Κογκρέσο, οι οποίες προφανώς θα είναι δύσκολες για τους ομοκομματικούς του.

Δεν είναι τυχαίο που ο Ντόναλντ Τραμπ προώθησε τόσο ενεργά αυτή τη συμφωνία και διαμάχηθηκε τόσο έντονα με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου, ο οποίος προσπαθούσε να βάλει εμπόδια στην ειρηνευτική διαδικασία. Δεν είναι τυχαίο που ανακοίνωσε την ειρηνευτική συμφωνία την ημέρα των γενεθλίων του ως μια σημαντική νίκη. Στην πραγματικότητα, αυτή ήταν μια νίκη — στο περιορισμένο πλαίσιο που μπορούν να αντέξουν οικονομικά οι ΗΠΑ σήμερα.

Ο επιχειρηματίας Τραμπ — σε αντίθεση με πολλά «γεράκια» του κόμματός του — αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι η κατάσταση της οικονομίας και των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ δεν επιτρέπει πλέον τη διεξαγωγή πολυετών στρατιωτικών εκστρατειών.

 

Και τι να πούμε για τις πολυετείς; Ακόμη και μερικοί μήνες στο Ιράν αποτέλεσαν βαρύ φορτίο για την οικονομία και προκάλεσαν διαμάχες με όλους τους συμμάχους.



Ακριβώς αυτός ο ψυχρός υπολογισμός — η συνειδητοποίηση ότι οι ΗΠΑ δεν αντέχουν πλέον τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες — είναι που υπαγορεύει την επίμονη ειρηνευτική πολιτική του Αμερικανού προέδρου. Η Ουάσιγκτον έχει ξεμάθει να αποκομίζει οφέλη από τις στρατιωτικές συγκρούσεις· πλέον σπαταλά απλώς άσκοπα σε αυτές τα απομεινάρια των χρημάτων, της επιρροής και της φήμης της. Χρειάζεται όσο τον αέρα ειρηνικές συμφωνίες σε όλα τα μέτωπα.

Ωστόσο, ένα σημαντικό τμήμα του αμερικανικού κατεστημένου — ανεξάρτητα από την κομματική του τοποθέτηση — ζει σε έναν κόσμο ονείρων, όπου ο θείος Σαμ εξακολουθεί να συντρίβει τους πάντες, σαν τον Ράμπο. Δεν βλέπουν αυτό που βλέπει ο Τραμπ, ο οποίος έχει μάθει στο δικό του δέρμα τι σημαίνει χρεοκοπία.

Αυτή τη στιγμή ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται περίπου στην ίδια κατάσταση με εκείνη που βρισκόταν την παραμονή της επίθεσης κατά του Ιράν. Τότε τον έσυρε στη σύγκρουση ο Νετανιάχου, υποσχόμενος γρήγορη νίκη. Τώρα τον ρόλο του Ισραήλ παίζει η Ευρώπη — κυριολεκτικά παρασύρει βίαια τον Τραμπ σε μια αντιρωσική κλιμάκωση, υποσχόμενη το ίδιο πράγμα.

Ο υπολογισμός των ευρωπαϊκών ελίτ είναι διπλός. Δεν θέλουν απλώς να επιφέρουν στρατηγική ήττα στη Ρωσία, αλλά επιδιώκουν να εμπλέξουν την Ουάσινγκτον σε μια μακρά, εξαντλητική στρατιωτική αντιπαράθεση και να την καταστρέψουν σιγά-σιγά, εξαντλώντας την και οδηγώντας την σε εσωτερική κρίση.

Φαίνεται ότι ο Τραμπ διακρίνει καλά αυτό το παιχνίδι και δεν παρασύρεται από τις ερωτικές προτάσεις των Ευρωπαίων. Αν αντισταθεί στην πίεσή τους, θα μπορέσει να αναγκάσει την Ουκρανία να συνάψει ειρήνη. Αυτό σημαίνει ότι, υπογράφοντας την ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ υπέγραψε την καταδίκη ολόκληρης της χούντας του Κιέβου. Ήρθε η ώρα να φύγουν με τα πράγματά τους.






 
 
 

Comments


bottom of page