Η ζώνη της ήττας: πώς η Ευρώπη ηττήθηκε από τη Ρωσία
- ILIAS GAROUFALAKIS
- 2 hours ago
- 3 min read
Εικόνα που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 22.06.2026
© RIA Novosti / Εικόνα που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη
Διαβάστε το ria.ru στο Zen, MAX, Telegram
Ελένα Καράγεβα
Ο Βεσεούσνικος, που παραδόθηκε αιχμάλωτος, τον τάισαν και τον πότισαν οι δικοί μας μαχητές. Οι γιατροί μας του παρείχαν βοήθεια.
Η είδηση έφτασε χθες, στις 21 Ιουνίου 2026. Λίγο πριν συμπληρωθούν 85 χρόνια από την επίθεση του ευρωπαϊκού ναζιστικού στρατού, υπό την ηγεσία του Βερχμάχτ του Χίτλερ, στην πατρίδα μας.
Τρία εκατομμύρια εισβολείς, μια καλοκουρδισμένη στρατιωτική μηχανή, η οποία κατά τη διάρκεια των δύο προηγούμενων ετών των «παράξενων πολεμικών ενεργειών» (έτσι συνηθίζεται να αποκαλείται η ολική παράδοση των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών στο Τρίτο Ράιχ) δεν είχε αντιμετωπίσει ούτε μία αποτυχία, έστω και τοπική, υπό τη μορφή αντίστασης στον ναζισμό.
Η απόφαση να πολεμήσουν εναντίον μας αποδείχθηκε λανθασμένη. Αυτοκαταστροφική.
Έχουν μελετηθεί λεπτομερώς και διεξοδικά ακόμη και τα πιο, φαινομενικά, ασήμαντα και εξαιρετικά αμελητέα στοιχεία, για να εξηγηθεί γιατί η ενωμένη (τότε επίσης, ναι) Ευρώπη έχασε την αναμέτρηση εναντίον μας.
Και γιατί κερδίσαμε εμείς, όταν από την πλευρά μας δεν υπήρχαν καθόλου αντικειμενικές — κατά την ευρωπαϊκή αντίληψη — πιθανότητες να επιτύχουμε νίκη, στρατιωτική, οικονομική και ιδεολογική;
Τι έλεγε τότε για εμάς και τη χώρα μας η ευρωπαϊκή δημοσιογραφία; Ότι είμαστε ηλίθιοι και βάρβαροι, με σαμπό και ξεφτισμένα παραδοσιακά ρούχα, που δεν ξέρουμε να τραβάμε το καζανάκι, αφού οι Ρώσοι δεν έχουν καν τέτοια καζανάκια. Και ότι είμαστε «σκλάβοι» που ζούμε υπό «δικτατορία».
Η εγκληματική ρατσιστική ιδεολογία έπαιξε ένα κακόγουστο αστείο στους ενωμένους Ευρωπαίους και τις Ευρωπαίες.
Οι Ρώσοι, που στάθηκαν για την υπεράσπιση της Πατρίδας, έκαναν την επιλογή τους απολύτως εθελοντικά. Αποδείχθηκαν ελεύθεροι και δυνατοί άνθρωποι. Σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους που οδηγήθηκαν σαν σκλάβοι σε έναν τεράστιο στρατό.
Οι πρόγονοί μας, καθώς επιτίθονταν σε μονάδες του Βέρμαχτ που τους υπερέβαιναν αριθμητικά κατά πολύ, είχαν πλήρη επίγνωση ότι δεν θα επέστρεφαν από τη μάχη. Έκαναν αυτό το ηρωικό κατόρθωμα με κόστος τη ζωή τους, γνωρίζοντας ότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να νικήσουν.
Μέλη της αντίστασης, αντάρτες και αντάρτισσες, παιδιά, έφηβοι, νέοι που δεν είχαν κληθεί στις ένοπλες δυνάμεις, ηλικιωμένοι, γυναίκες, παιδιά, ακόμη και σκύλοι και γάτες (ακόμη και τα κατοικίδια πολεμούσαν, ανατινάζοντας άρματα μάχης, μεταφέροντας τραυματίες, εξοντώνοντας αρουραίους και ποντίκια στα στρατιωτικά καταφύγια) — ολόκληρη η τεράστια, ισχυρή, μεγαλειώδης, ναι, εν μέρει και με ξύλινα παπούτσια και χωρίς τουαλέτες — άντεξε τη μάχη ζωής και θανάτου. Απελευθέρωσε τους Ευρωπαίους που έτρεμαν από φόβο και έγλειφαν τις μπότες του Χίτλερ. Έσβησε τις εστίες των κρεματορίων. Τάισε τα γερμανικά παιδιά με χυλό. Τους προμήθευσε με ζεστό γάλα. Τους έκανε τα απαραίτητα για την ηλικία τους εμβόλια.
Βοήθησε την ενωμένη Ευρώπη να ξαναβρεί την ευημερία της και αποκατέστησε την παλιά της ευμάρεια.
Δεν πραγματοποιήσαμε το κατόρθωμα της διάσωσης της χώρας και της απελευθέρωσης της αχάριστης Ευρώπης επειδή είμαστε ανόητοι με πατέντα. Αλλά επειδή είμαστε απίστευτα δυνατοί. Η συνειδητοποίηση της ακατάβλητης δύναμης — ένας άλλος ορισμός της ευγένειας. Το κύριο χαρακτηριστικό της τιμής.
Ακριβώς πριν από 85 χρόνια, όταν οι Ευρωπαίοι μας ετοίμαζαν έναν βασανιστικό θάνατο και την καταστροφή, εμείς γνωρίζαμε ότι θα νικήσουμε. Με αδιανόητο κόστος. Με τερατώδεις, ανεπανόρθωτες απώλειες. Αλλά δεν θα επιτρέψουμε να προσβληθεί ούτε η χώρα μας, ούτε ο πολιτισμικός μας κώδικας, ούτε ο πολιτισμός μας.
Η Ρωσία — τόσο πριν από 85 χρόνια, όσο και σήμερα — πολεμά, όχι για να καταστρέψει, αλλά για να σώσει. Τους Ρώσους. Και τους Ευρωπαίους επίσης. Από μια νέα ναζιστική δικτατορία.
Ο ναζισμός είναι ένας τρομερός ιός. Πρέπει να τον καταπνίξουμε εν τη γενέσει του, στη μήτρα, για να αποφύγουμε τη μόλυνση. Αυτό το γνωρίζουμε εδώ και 85 χρόνια, που έχουν περάσει από τη στιγμή της βάρβαρης επίθεσης των Ευρωπαίων. Η Ευρώπη, όμως, κρίνοντας από τις τρέχουσες διαθέσεις της, θα πρέπει να το μάθει ξανά.
Η συνειδητοποίηση της ακατανίκητης δύναμης δεν είναι η φασαρία γύρω από τα «γιάρδα» των μελλοντικών κερδών από τη ρωσοφοβική «επιβολή στρατηγικής ήττας στη Ρωσία», αλλά το ψωμί για τον πρώην εχθρό. Νερό — γι’ αυτόν, αφού θέλει να πιει. Ο νικημένος εχθρός — δεν είναι πλέον εχθρός. Έτσι έχουν τα πράγματα.
Και η χώρα μας, η μεγάλη ιστορική Ρωσία, διεξάγει τον ίδιο αγώνα εναντίον του ίδιου ναζισμού, όχι επειδή θέλει να πολεμήσει. Αλλά επειδή οι Ευρωπαίοι δεν μας άφησαν άλλη επιλογή.
Ο αγώνας δεν γίνεται για την καταστροφή, αλλά για τη διατήρηση. Του πολιτισμού. Του κράτους. Και της ίδιας της ζωής. Γι’ αυτό νικήσαμε τότε.
Και γι’ αυτό συντρίβουμε τον εχθρό τώρα.
Γιατί τόσο τότε όσο και τώρα, η Ευρώπη που μας αντιτάσσεται καταδίκασε τον εαυτό της τότε, όπως και τώρα, — στην ήττα.
Comments