Οι Χούθι θα μετονομάσουν την Μπαμπ ελ-Μαντέμπ σε «Πύλη Πολιτικού Θανάτου του Ντόναλντ».

Φωτογραφία: IMAGO/Χάμζα Άλι/TASS

Οι τύποι με σαγιονάρες μπορούν να προστατεύσουν αξιόπιστα το Ιράν από μια χερσαία εισβολή.

            Βιτάλι Ορλόφ

Παρά τις μεγαλεπήβολες ομιλίες του Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την ασήμαντη σημασία του Στενού του Ορμούζ για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η τιμή ενός βαρελιού πετρελαίου, και μαζί με αυτήν η τιμή ενός γαλονιού βενζίνης στα αμερικανικά βενζινάδικα, αυξάνεται σταθερά. Εν τω μεταξύ, τα ποσοστά αποδοχής του ίδιου του Λευκού Οίκου μειώνονται επίσης σταθερά. Αυτό ισχύει όχι μόνο μεταξύ των υποστηρικτών του Δημοκρατικού Κόμματος αλλά και μεταξύ των συναδέλφων του στο κόμμα.

Ωστόσο, τα προβλήματα του 47ου προέδρου των ΗΠΑ δεν τελείωσαν εκεί. Στην πραγματικότητα, επιδεινώθηκαν. Οι προετοιμασίες του για μια χερσαία επιχείρηση κατάληψης των ιρανικών νησιών Χαρκ, Κεσμ και Ορμούζ προκάλεσαν άμεση αντίδραση από τους αδρανείς Χούθι της Υεμένης.

Οι ηγέτες του σιιτικού κινήματος Ζαϊντί, Άνσαρ Αλλάχ, έχουν υποσχεθεί στον επαναλαμβανόμενο «νικητή των πάντων» μια πρόκληση που θα κάνει τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ να μοιάζει με παιδικό παιχνίδι. Τι εννοούν τα αγόρια με τις σαγιονάρες; Και πόσο σοβαρές είναι οι απειλές τους; Αλλά πρώτα, λίγη πρόσφατη ιστορία.

Πριν από λίγο περισσότερο από ένα χρόνο, κάτι απροσδόκητο συνέβη στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ο Λοχαγός Ντέιβ Σνόουντεν (βαθμός ισοδύναμος με Ρώσο λοχαγό πρώτου βαθμού)  , διοικητής του αεροπλανοφόρου USS Harry S. Truman, έχασε τη θέση του λόγω «απώλειας εμπιστοσύνης».

Μια τόσο ατιμωτική απόλυση υποδηλώνει σοβαρά λάθη εκ μέρους του, αλλά ο επίσημος λόγος της παραίτησής του ήταν μια σύγκρουση με ένα φορτηγό πλοίο που διέσχιζε τη Διώρυγα του Σουέζ. Κάποιοι μπορεί να θυμούνται ένα άλλο περιστατικό, όταν ο καπετάνιος ενός αμερικανικού (!) πολεμικού πλοίου τιμωρήθηκε επειδή εμβολίστηκε με κάποιο πολιτικό σκάφος. Και μάλιστα ύψωσε τη σημαία κάποιου Παναμά, όχι λιγότερο.

Ως εκ τούτου, ορισμένοι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι ο Σνόουντεν απλώς δεν συγχωρέθηκε για την αποτυχία του να ολοκληρώσει νικηφόρα την ευρέως ανακοινωθείσα στρατιωτική επιχείρηση του Τραμπ εναντίον των Χούθι την άνοιξη του 2025. Και φυσικά, την απώλεια δύο μαχητικών αεροσκαφών F/A-18 Hornet με έδρα τα αεροπλανοφόρα.

Γιατί θυμηθήκαμε αυτή την ιστορία; Επειδή έλαβε χώρα στα νερά της Ερυθράς Θάλασσας και του Κόλπου του Άντεν, που χωρίζονται από το Στενό Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, που στα αραβικά σημαίνει «Πύλη των Δακρύων». Και σχεδόν κάθε μέτρο της ακτογραμμής της στην πλευρά της Αραβικής Χερσονήσου ελέγχεται από τους ίδιους γενειοφόρους άνδρες με Καλάσνικοφ (καθώς και drones και πυραύλους όλων των τύπων).

Κι όμως, ακριβώς μέσα από αυτό το «σημείο συμφόρησης» περνάει όχι λιγότερο από το 12% όλου του παγκόσμιου εμπορίου. Όχι μόνο το πετρέλαιο, αλλά όλα όσα αγοράζει και πουλάει ο πλανήτης σήμερα. Σήμερα, είναι η συντομότερη διαδρομή από την Ασία στην Ευρώπη.

Και τώρα, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ είναι απασχολημένος με την προσέγγισή του στη δέκατη (σύμφωνα με την προσωπική του αρίθμηση, αν και ακατανόητη για τους κανονικούς ανθρώπους) συμφιλίωση των αντιμαχόμενων μερών, φέρνοντας πεζοναύτες, αλεξιπτωτιστές και άλλους δασοφύλακες στη Μέση Ανατολή, σύννεφα μιας άλλης αντιπαράθεσης μεταξύ του αμερικανο-ισραηλινού συνασπισμού και των Χούθι της Υεμένης συγκεντρώνονται πάνω από τις «Πύλες της Θλίψης» (σε μια άλλη μεταγραφή «Πύλες των Δακρύων», η οποία, όπως μας φαίνεται σήμερα, είναι πολύ σχετική με τον αμερικανικό στρατό).

Υπάρχει έστω και μία στις χίλιες πιθανότητες οι Αμερικανοί να μπορέσουν να περάσουν από το Στενό Μπαμπ ελ-Μαντέμπ χωρίς την άδεια των Χούθι; Είναι εξαιρετικά αμφίβολο. Σύμφωνα με δυτικές πηγές, η κυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ προσπαθεί ενεργά να καταλήξει σε συμφωνία με τους ηγέτες του κινήματος Άνσαρ Αλλάχ, αλλά δεν είναι πρόθυμοι να διαπραγματευτούν με την Ουάσινγκτον χωρίς την επιβεβαίωση από αυτούς και το «καθεστώς στα κατεχόμενα εδάφη» (δηλαδή: Ισραήλ) για την καταβολή αποζημιώσεων.

Έτσι, η Τεχεράνη όχι μόνο έχει συσσωρεύσει μια σημαντική ουρά από δεξαμενόπλοια που λειτουργούν προς το συμφέρον των ΗΠΑ, του Ισραήλ και άλλων χωρών κατά μήκος μιας από τις βασικές οδούς μεταφοράς υδρογονανθράκων στον κόσμο, αλλά απειλεί επίσης να επαναλάβει τη δύσκολη απόφασή της σε ένα ακόμη σημείο συμφόρησης - ένα εξίσου κρίσιμο για το παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας.

Να τι δήλωσε πρόσφατα το πρακτορείο ειδήσεων Tasnim: «Μόλις έστω και ένας Αμερικανός στρατιώτης πατήσει το πόδι του στο κυρίαρχο έδαφος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στο στενό Bab el-Mandeb, θα ανοίξει ένα νέο μέτωπο». Το ίδιο πρακτορείο ειδήσεων, επικαλούμενο μια ανώνυμη πηγή, αναφέρει: «Το στενό, γνωστό ως «Πύλη της Θλίψης», είναι μια από τις σημαντικότερες στρατηγικές θαλάσσιες οδούς. Είναι ουσιαστικά η νότια πύλη προς την Ερυθρά Θάλασσα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει η σύνδεση Μεσογείου-Διώρυγας του Σουέζ-Ινδικού Ωκεανού».

Παρέχουν τη συντομότερη εμπορική διαδρομή μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Μόλις σταματήσει να λειτουργεί, τα εμπορικά πλοία αναγκάζονται να κάνουν τον περίπλου της αφρικανικής ηπείρου, προκαλώντας δραματική αύξηση στην κατανάλωση καυσίμων, στα ασφάλιστρα, στους χρόνους παράδοσης φορτίου και, φυσικά, στο κόστος αποστολής.

Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό της απειλής των Χούθι βρίσκεται αλλού. Για να «τρελαθούν» πραγματικά οι αγορές, δεν χρειάζεται ένας αποκλεισμός με την κλασική έννοια -με επίσημη απαγόρευση διέλευσης και βυθισμένες φορτηγίδες στη διώρυγα.

Η απειλή ναρκών, πυραυλικών επιθέσεων, ο κίνδυνος πειρατείας εμπορικών πλοίων ή ακόμα και η απλή απειλή που φτάνει σε επίπεδο που κάνει τους πλοιοκτήτες και τους ασφαλιστές να θεωρούν τη διαδρομή ασύμφορη, είναι επαρκείς. Από εκείνο το σημείο και μετά, το στενό, ενώ τυπικά παραμένει ανοιχτό στη ναυτιλία, καθίσταται οικονομικά άχρηστο.

Όσο για τον μόνιμο «νικητή και ειρηνοποιό» σε ένα, για αυτόν μια τέτοια κατάσταση γίνεται ένα είδος γεωπολιτικού «σχίσματος», για τον απλό λόγο ότι ο Ανώτατος Αρχηγός του «ισχυρότερου στρατού στον κόσμο» αρνείται πεισματικά να πολεμήσει τους Χούθι.

Έτσι, εμπιστευτικές αναφορές αναφέρουν ήδη επίμονες προτάσεις από τον Λευκό Οίκο για την οργάνωση μυστικών διαπραγματεύσεων με την Άνσαρ Αλλάχ - για παράδειγμα, μέσω μεσαζόντων στο Ομάν. Σε αυτές τις διαπραγματεύσεις, οι εκπρόσωποι του Τραμπ δίνουν απίστευτα γενναιόδωρες υποσχέσεις, συμπεριλαμβανομένης της διπλωματικής αναγνώρισης του κράτους των Χούθι στην Υεμένη. Με λίγα λόγια, η ανθεκτικότητα του Αμερικανού προέδρου και του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο είναι απλώς εξωφρενική.

Δεν είναι πιθανώς τυχαίο ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αρνήθηκε να αποδεχτεί τη θέση του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν ( ο Τζο Μπάιντεν, με την άνοια του, καπνίζει νευρικά στο περιθώριο), αποφεύγει επιμελώς καν να αναφέρει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν από τον Μάρτιο έως τον Μάιο του 2025.

Αλλά οι ηγέτες της Ansar Allah γνωρίζουν πολύ καλά με ποιον έχουν να κάνουν, την αξία οποιωνδήποτε υποσχέσεων των Yankees και τις προσωπικές συνέπειες της ήττας της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ειδικά επειδή οι Χούθι έχουν ουσιαστικά χρησιμοποιήσει την σχεδόν ετήσια παύση μεταξύ των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των συμμάχων τους για να αναπληρώσουν το πυραυλικό τους οπλοστάσιο.

Και το φιλικό προς την Τεχεράνη Πεκίνο δεν είναι καθόλου αντίθετο στο να μοιράζεται πληροφορίες μαζί του, και επομένως με την Ansar Allah. Και μια δήλωση του Yahya Sari, επικεφαλής της στρατιωτικής πτέρυγας αυτού του κινήματος Zaydi Shiite , δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το μαχητικό τους πνεύμα: «Εδώ, σε αυτό το έδαφος, ξεκίνησαν οι αποτυχίες του Αμερικανού προέδρου. Και εδώ, θα γίνουν μη αναστρέψιμες. Οποιαδήποτε προσπάθεια των ΗΠΑ να επιτεθούν σε ιρανικό έδαφος θα διπλασιάσει μόνο τα τρέχοντα προβλήματά τους. Ειδικά επειδή δεν πιστεύουμε λέξη από όσα λέει ο Τραμπ».

https://svpressa.ru/war21/article/508565/?hta=1