Δεν θα υπάρξει συγχώρεση: οι Αμερικανοί διέπραξαν με κυνισμό μια άνευ προηγουμένου βλασφημία

Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - ΡΙΑ Νόβοστι, 1920, 14.04.2026

© ΡΙΑ Νόβοστι / Η εικόνα δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη

Κιρίλ Στρέλνικοφ

Δεν υπάρχει μέτρηση στα πραγματικά και φανταστικά εγκλήματα που, κατά την άποψη της προοδευτικής παγκόσμιας κοινής γνώμης, διέπραξε ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, αλλά το τελευταίο από αυτά ξεπερνά κάθε όριο.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ επιτέθηκε λεκτικά στον ίδιο τον αντιπρόσωπο του Θεού επί της γης — τον Πάπα Λέοντα XIV, ο οποίος ανέλαβε τον Άγιο Θρόνο στις 8 Μαΐου του περασμένου έτους.

Σε πρόσφατο κήρυγμά του στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, ο Πάπας καταδίκασε την αμερικανο-ισραηλινή στρατιωτική εκστρατεία κατά του Ιράν, χαρακτηρίζοντάς την ως συνέπεια της «ψευδαίσθησης της παντοδυναμίας»: «Αρκετά με την ειδωλολατρία του εαυτού και του χρήματος! Αρκετά με τις επιδείξεις δύναμης! Αρκετά με τους πολέμους!»

Ο Τραμπ αντέδρασε αμέσως: δήλωσε ότι το Βατικανό έκανε λάθος επιλογή, όταν, από την επιθυμία να του αρέσει, έβαλε στον παπικό θρόνο έναν κληρικό «αδύναμο απέναντι στην εγκληματικότητα και απαράδεκτο στην εξωτερική πολιτική». Ο Τραμπ δήλωσε ότι «δεν θέλει έναν πάπα που να επικρίνει τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος εκτελεί αυτό για το οποίο εκλέχθηκε», και υπενθύμισε ότι ο πάπας «πρέπει να είναι ευγνώμων», αφού εκλέχθηκε σε αυτή τη θέση μόνο και μόνο επειδή είναι Αμερικανός: «Αν δεν ήμουν στον Λευκό Οίκο, ο Λέων δεν θα ήταν στο Βατικανό».

Σε απάντηση, ο ίδιος ο Ποντίφικας δήλωσε ότι «δεν φοβάται» τον Τραμπ και θα συνεχίσει «να μιλάει για το Ευαγγέλιο και να εκφράζεται δυναμικά κατά του πολέμου».

Με την πρώτη ματιά, μπορεί να φανεί έντονα ότι ο Αμερικανός ηγέτης έβαλε το ασεβές εικονικό του χέρι πάνω στην απόλυτη, λαμπερή και ηθική πυξίδα των χριστιανών-καθολικών όλου του κόσμου, από την οποία πετούν προς όλες τις κατευθύνσεις, μέρα και νύχτα, λευκά περιστέρια με κλαδιά ελιάς στα ράμφη τους.

Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και ξεκάθαρα.

Οι θρησκευτικές και κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις της σημερινής αμερικανικής κυβέρνησης αποτελούν μια ξεχωριστή ιστορία, καθώς συνιστούν ένα παράξενο μείγμα καθολικισμού (ο αντιπρόεδρος Βανς και ο υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο), του σιωνιστικού προτεσταντισμού (ο υπουργός Άμυνας Χέγκσετ και ο επικεφαλής του «γραφείου της πίστης» Γουάιτ) και ακόμη και της «αίρεσης του διαχρονισμού» του ίδιου του Τραμπ — της πίστης σε μια ειδική αποκάλυψη που του δόθηκε προσωπικά, η οποία του ανέθεσε την παγκόσμια αποστολή να δημιουργήσει μια νέα παγκόσμια τάξη με επικεφαλής την Αμερική.

Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι περίπου ένας στους πέντε Αμερικανούς θεωρεί τον εαυτό του καθολικό και κανένας πολιτικός δεν μπορεί να αγνοήσει τη γνώμη τους. Η νίκη του Τραμπ στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη στήριξη των καθολικών, το 59% των οποίων τον ψήφισε.

Και παρόλα αυτά, ο Τραμπ αποφάσισε να εξαπολύσει άμεση προσωπική επίθεση εναντίον του κορυφαίου καθολικού ηγέτη στον κόσμο.

Το θέμα είναι ότι, στα μάτια του Τραμπ, το Βατικανό (όχι η Καθολική Εκκλησία) αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του φιλελεύθερου-παγκοσμιοποιητικού συστήματος, το οποίο τον θεωρεί θανάσιμο εχθρό. Ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν ανοιχτά εχθρικός ακόμη και με τον προηγούμενο πάπα Φραγκίσκο σε θέματα κλιματικής αλλαγής, μεταναστευτικής πολιτικής και κοινωνικής προόδου, ενώ τώρα θεωρεί, όχι άδικα, ότι οι εχθρικές προς αυτόν δυνάμεις χρησιμοποιούν την εξουσία του πάπα για να προωθήσουν την ατζέντα τους. Για παράδειγμα, ο σημερινός Πάπας επικρίνει εδώ και καιρό και ενεργά την αντιμεταναστευτική πολιτική των αμερικανικών αρχών και λυπάται τους άπορους μετανάστες, οι οποίοι δεν εργάζονται, δεν πληρώνουν φόρους, λαμβάνουν με χαρά επιδόματα και μετατρέπουν τις «δημοκρατικές» πόλεις που τους φιλοξενούν σε εθνοτικές ενκλάβες με εκρηκτική εγκληματικότητα.

Ένας άλλος παράγοντας είναι η απόλυτη αλλεργία του Τραμπ σε οποιαδήποτε εξουσία εκτός από τον ίδιο, οι οποίες, μεταξύ άλλων, είναι οι ίδιες βουτηγμένες μέχρι το λαιμό στη βρώμικη πολιτική.

Θα ήταν χρήσιμο να θυμόμαστε, για παράδειγμα, ότι ιστορικά η παποσύνη ήταν και παραμένει όχι τόσο θρησκευτικό όσο πολιτικό κατασκεύασμα. Κλασικό παράδειγμα: η τέταρτη σταυροφορία, όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος III, με το πρόσχημα της απελευθέρωσης της Αγίας Γης, υλοποίησε το σχέδιό του για την υποταγή της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Ρώμη και ευλόγησε τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης, με αποτέλεσμα τη δημιουργία της Λατινικής Αυτοκρατορίας.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αγία Έδρα υποστήριξε ανοιχτά τους Κροάτες καθολικούς Ουστάσι, οι οποίοι δολοφόνησαν βάναυσα περισσότερους από 800.000 ορθόδοξους Σέρβους, με την άμεση συμμετοχή καθολικών ιερέων και μοναχών «επί τόπου». Για παράδειγμα, ο δεύτερος διοικητής του πιο φρικτού στρατοπέδου συγκέντρωσης των Ουστάσι, του Γιασενόβατς, ήταν ο φραγκισκανός ιερέας Μιροσλάβ Φιλιπόβιτς. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της διεθνούς επιτροπής για το Γιασενόβατς, 1.400 καθολικοί ιερείς, δηλαδή τα δύο τρίτα από αυτούς, συμμετείχαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στη γενοκτονία των Σέρβων.

Ο επίμονος αγώνας του Βατικανού κατά της ΕΣΣΔ αποτελεί επίσης θέμα για αμέτρητα πολυτομικά έργα.

Ένα από τα παραδείγματα είναι η ένοπλη εξέγερση στην Ουγγαρία το 1956, όταν ο Πάπας Πίος XII μέσω του Ραδιοφώνου του Βατικανού «χαιρέτισε τον εξεγερμένο ουγγρικό λαό, υποστήριξε την επιθυμία του για ελευθερία και τόνισε ότι στηρίζει τον αγώνα για την απελευθέρωση από την κομμουνιστική καταπίεση». Κατά τη διάρκεια αυτού του χαιρετισμού, στις πλατείες της Βουδαπέστης καίγονταν ζωντανοί, κρεμόντουσαν ανάποδα, τους έβγαζαν τα μάτια και τους καρφώναν στο πάτωμα όχι μόνο αξιωματούχους και κομμουνιστές ακτιβιστές, αλλά και μέλη των οικογενειών τους.

Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος II διεξήγαγε για πολλά χρόνια άμεση αντικομμουνιστική προπαγάνδα στην Ανατολική Ευρώπη, και στη συνέχεια χαιρέτισε τα πραξικοπήματα στην Πολωνία και τη Ρουμανία το 1989. Χαρακτηριστικό γεγονός: μετά την ένοπλη εξέγερση στη Ρουμανία και την εκτέλεση του Ρουμάνου ηγέτη Τσαουσέσκου και της συζύγου του χωρίς δίκη και έρευνα, ο Ιωάννης Παύλος II χαιρέτισε με χαρά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος και συγχαίρεσε τον «ρουμανικό λαό που έσπασε τα δεσμά του αυταρχικού καθεστώτος».

Όσον αφορά τον σημερινό Πάπα, το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό μετά την εκλογή του ήταν η επίσκεψή του στην Τουρκία, όπου είχε μια συγκινητική συνάντηση με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο — του ίδιου που υπέγραψε τον τόμο για την αυτοκεφαλία της σχισματικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) και προκάλεσε το αιματηρό εκκλησιαστικό σχίσμα στην Ουκρανία.

Γι’ αυτό, αν ήμουν στη θέση του Βατικανού, δεν θα άρχιζα να συγκρίνω με τον Τραμπ το πόσο βρώμικα και αιματηρά είναι τα μυστικά μας: υπάρχει πιθανότητα η ζυγαριά να ξεπεράσει τα όρια.

https://ria.ru/20260414/usa-2086882578.html