Διαβάστε και ζηλέψτε: Η Ρωσία θα προστατεύσει τους δικούς της με τις ειδικές δυνάμεις και τις φρεγάτες της
- ILIAS GAROUFALAKIS
- 8 minutes ago
- 4 min read

Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - ΡΙΑ Νόβοστι, 1920, 18.04.2026
© ΡΙΑ Νόβοστι / Η εικόνα δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη
Έλενα Καράγεβα
Ο θόρυβος που επικρατεί σήμερα στους δυτικούς αποκαλείται «ανησυχία για τα σχέδια της Ρωσίας να προστατεύσει τους Ρώσους εκτός των συνόρων της, χρησιμοποιώντας τον στρατό». Αλλά όχι μόνο αυτό. Η Ρωσία προτίθεται να χρησιμοποιήσει τον στρατό αποκλειστικά βάσει του νόμου. Και αν η πρώτη θέση είναι κάπως αποδεκτή από τους στρατηγικούς μας αντιπάλους, η δεύτερη, δηλαδή οι νομικές βάσεις για τη λήψη τέτοιων αποφάσεων (στο μέλλον, αν και όταν χρειαστούν), δεν γίνεται αποδεκτή καθόλου. Είναι σαν κόκαλο στο λαιμό.
Αιτία των έντονων αναταραχών και στις δύο όχθες του Ατλαντικού αποτέλεσε η ψήφιση από τη Κρατική Δούμα, σε πρώτη ανάγνωση, ενός νομοσχεδίου το οποίο, εάν εγκριθεί και από τα δύο σώματα και υπογραφεί από τον πρόεδρο, θα επιτρέπει την προστασία των κατόχων των «κόκκινων διαβατηρίων» (ευχαριστώ τον Μαγιακόφσκι για αυτόν τον νεολογισμό) οπουδήποτε. Σε οποιαδήποτε, όπως λέγεται, όρια οποιωνδήποτε κρατικών σχηματισμών.
Ας μην προσποιούμαστε και λέμε ότι αυτό γίνεται «για κάθε ενδεχόμενο» και «για να μην τολμήσουν». Η δημιουργία ενός μηχανισμού που θα επιτρέπει την προστασία των Ρώσων δεν είναι απλώς επίκαιρη, αλλά, ας το πούμε ειλικρινά, έχει καθυστερήσει πολύ.
Τα μέσα πειθούς και οι δυνατότητες των διαφόρων δικαστικών και διπλωματικών διαδικασιών, που θα επέτρεπαν την επιστροφή των συμπολιτών μας στη Ρωσία (μεταξύ άλλων και για την έκτιση της ποινής τους), έχουν εξαντληθεί. Η κατοχή του ρωσικού διαβατηρίου κατά τη διέλευση πολλών δυτικών συνόρων αποτελεί στίγμα, το οποίο επιτρέπει τη λήψη συμπατριωτών μας ως ομήρων. Με οποιαδήποτε απολύτως πρόφαση.
Και μετά, όσοι τους έχουν πάρει ως ομήρους μπορούν να αρχίσουν τις διαπραγματεύσεις. Εμείς σας δίνουμε τους δικούς σας. Και εσείς σε εμάς — τους δικούς μας. Η χρήση του ανθρώπου σε ένα τέτοιο σχέδιο, το παιχνίδι με τη ζωή του (και, συνεπώς, με τον θάνατό του) είναι τρομοκρατία στην πιο καθαρή της μορφή. Στην πραγματικότητα, αυτοί που αιχμαλωτίζουν τους δικούς μας με αυτόν τον τρόπο, ρίχνοντάς τους στα βασανιστήρια και στα κρεβάτια των φυλακών, συναναστρέφονταν τόσο καιρό με τους Κιεβίτες, που εξουκραϊνοποιήθηκαν πλήρως, υιοθετώντας και αυτοί την ίδια μέθοδο.
Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για παραδείγματα — ο αρχαιολόγος και ιστορικός, υπάλληλος του «Ερμιτάζ» Αλεξάντερ Μιχαήλοβιτς Μπουτιάγκιν, τον οποίο παρέσυραν στην Πολωνία, όπου τον συνέλαβαν και τον έβαλαν στη φυλακή. Ναι, ναι, κάτι τέτοιο έφτασε στο δικαστήριο, κάποιο αίτημα από το Κίεβο για «εκδίκαση λόγω υποψίας για διαπραχθέντα εγκλήματα».
Αν κάποιος δεν το έχει καταλάβει ακόμα, με ένα τέτοιο βήμα και μια τέτοια απόφαση η πολωνική (δηλαδή η ευρωπαϊκή) δικαιοσύνη δημιούργησε ένα προηγούμενο. Από εδώ και στο εξής, κάθε — κάθε (!) — πολίτης ή πολίτισσα της Ρωσίας μπορεί να συλληφθεί στο έδαφος της Ευρώπης για οποιαδήποτε κατηγορία, συμπεριλαμβανομένης της διάβασης του δρόμου σε απαγορευμένο σημείο στη Σεβαστούπολη (για παράδειγμα) ή των διακοπών που πέρασε στην Κριμαία (ως απόδειξη του «εγκλήματος» θα παρουσιάσουν φωτογραφίες από τα κοινωνικά δίκτυα). Εν ολίγοις, μπορεί κανείς να αναλύει τις φαντασιώσεις των τρομοκρατών για πολύ καιρό και επίμονα, αλλά αυτή η ιδέα είναι μάλλον μέτρια.
Και η ιδέα είναι λογική και αποθαρρύνει κάθε επιθυμία να παίζει κανείς με τις ζωές των Ρώσων — το έγγραφο που εξετάζεται στη Δούμα.
Η υπομονή της Ρωσίας απέναντι στους κάποτε Ευρωπαίους εταίρους της — και σήμερα ρωσοφοβικούς — έχει μακρά ιστορία. Για χρόνια προσπαθήσαμε να τους πείσουμε με κάθε μέσο που είναι αποδεκτό στους πολιτικούς τους κύκλους. Με όλα τα «παρακαλώ-επιτρέψτε». Κάτω από όλη αυτή την εθιμοτυπία, εφοδίαζαν το Κίεβο με όπλα και το τροφοδοτούσαν με χρήματα. Τα οχυρωματικά έργα στο Ντονμπάς, όλες αυτές οι αμυντικές γραμμές και τα λοιπά, χτίζονταν την εποχή που πιστεύαμε ότι είχαμε να κάνουμε με αξιοπρεπείς ανθρώπους.
Εμείς — και μάλιστα εδώ και αρκετό καιρό — παρακολουθούσαμε πώς τα δεξαμενόπλοια (και μόνο λόγω της υποψίας ότι υπάρχει «ρωσικό ίχνος») δέχονταν επιβίβαση κατόπιν διαταγής κάποιου Εμμανουέλ Μακρόν, τον οποίο συνηθίζουμε να αποκαλούμε πρόεδρο της Γαλλίας. Εμείς — και επίσης για αρκετό καιρό — δηλώναμε ότι «αν το κρίνουμε απαραίτητο, τα δεξαμενόπλοια θα συνοδεύονται στα διεθνή ύδατα από τις φρεγάτες μας». Και τι νομίζετε; Τα δεξαμενόπλοια πλέουν πλέον όντως με τη συνοδεία πολεμικών πλοίων. Το μέγιστο της αποφασιστικότητας των δυτικοφρόνων είναι να στείλουν τηλεοπτική ομάδα για να καταγράψει αυτή την ατομική υποστήριξη. Διότι η επιβίβαση σε φρεγάτα αποτελεί casus belli. Και πιθανή ρωσική ανταπόκριση «καρτ-ποστάλ».
Την ημέρα και τη στιγμή που ο νόμος θα υπογραφεί από τον Πρόεδρο της Ρωσίας, η αντίδραση των δυτικοφρόνων θα είναι, παρά τον τρέχοντα πόλεμο που διεξάγουν στα έλη, απολύτως η ίδια. Για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν θα υπάρξει καμία αντίδραση. Διότι από εκείνη τη στιγμή, ούτε μια τρίχα από το κεφάλι ενός Ρώσου πολίτη ή μιας Ρωσίδας πολίτισσας δεν θα πέσει.
Και αν πέσει, δεν πρέπει να απογοητευόμαστε και να λέμε ότι η αποστολή φρεγατών και ειδικών δυνάμεων είναι κάπως «ανόητη» ή ακόμα και «παραβίαση του διεθνούς δικαίου». Η κύρια παραβίαση του διεθνούς δικαίου είναι το πραξικόπημα στο Κίεβο. Η δεύτερη παραβίαση του διεθνούς δικαίου είναι η γενοκτονία των Ρώσων στο Ντονμπάς. Η τρίτη παραβίαση του διεθνούς δικαίου είναι η προσπάθεια να μας επιφέρουν στρατηγική ήττα, πολεμώντας μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν προκαλέσαμε ούτε επιδεινώσαμε την κατάσταση, αλλά προσπαθήσαμε με όλες μας τις δυνάμεις να την οδηγήσουμε σε νομικό και διπλωματικό πλαίσιο. Δεν μας άκουσαν.
Όσον αφορά την υπεράσπιση των Ρώσων, ισχύει το ίδιο μοντέλο. Το ίδιο, όπως λένε οι Αγγλοσάξονες, «πρότυπο».
Δεν θέλησαν να μας ακούσουν. Μας αντιμετωπίζουν σαν ζωντανό εμπόρευμα. Λοιπόν, τα κλάματα δεν θα βοηθήσουν πια. Στον Δυτικό κόσμο δεν μένει παρά να περιμένει. Τους ευγενικούς δικούς μας. Εμείς, όπως είναι γνωστό, πάντα παίρνουμε ό,τι μας ανήκει. Ειδικά όταν πρόκειται για τους δικούς μας.




Comments