Να ανοίξουν το στενό με κάθε κόστος: Οι ΗΠΑ ανεβάζουν τον πήχη

Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - ΡΙΑ Νόβοστι, 1920, 31.03.2026

© ΡΙΑ Νόβοστι / Η εικόνα δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη

Πέτρος Ακόποφ

Το τελευταίο τελεσίγραφο του Ντόναλντ Τραμπ προς το Ιράν ακούγεται ιδιαίτερα απειλητικό: πλέον, σε περίπτωση που το Στενό του Ορμούζ δεν ανοίξει, ο πρόεδρος των ΗΠΑ υπόσχεται να τερματίσει τον πόλεμο «ανατινάζοντας και καταστρέφοντας τα πάντα». Όχι κυριολεκτικά τα πάντα, αλλά σχεδόν όλα — ηλεκτροπαραγωγούς σταθμούς, πετρελαιοπηγές, το νησί Χαρκ και ακόμη και, «ενδεχομένως», όλες τις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης. Δηλαδή, ο Τραμπ εκφοβίζει το Ιράν με μια καταστροφή — οικονομική και περιβαλλοντική. Η προθεσμία του τελεσίγραφου είχε προηγουμένως μετατεθεί από τον ίδιο στις 6 Απριλίου — και αν την επόμενη Δευτέρα το στενό δεν ανοίξει, τότε ο Τραμπ θα χτυπήσει;

Είναι απίθανο — ακριβώς επειδή μια τέτοια επίθεση θα οδηγούσε σε κλιμάκωση της σύγκρουσης: σε αντίποινα χτυπήματα του Ιράν κατά των χωρών του Κόλπου, όπου θα ξεκινούσε μια πραγματική καταστροφή. Και αν οι Αμερικανοί αδιαφορούν βαθιά για τις ζωές των Ιρανών — τους σκοτώνουν ήδη κατά χιλιάδες —, δεν θα μπορούν να αγνοήσουν τα δεινά των κατοίκων του Κατάρ, του Μπαχρέιν, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας: θέλουν να πάρουν πάρα πολλά χρήματα από τις μοναρχίες του Κόλπου. Γι' αυτό ο Τραμπ εκφοβίζει — υπολογίζοντας ότι θα καταφέρει να πιέσει την Τεχεράνη να συμφωνήσει για το άνοιγμα του στενού. Και μάλιστα ισχυρίζεται ότι στις διαπραγματεύσεις με τους Ιρανούς έχει επιτευχθεί μεγάλη πρόοδος, δηλαδή ότι τελικά όλα θα πάνε καλά. Δεν έχει σημασία ότι στην πραγματικότητα το Ιράν δεν σκοπεύει να υποχωρήσει: δεν έχει τίποτα να χάσει, και θα ανοίξει το στενό μόνο σε περίπτωση επίτευξης συμφωνίας για τον τερματισμό της αμερικανο-ισραηλινής επιθετικότητας. Η προοπτική της παράτασης της σύγκρουσης δεν ικανοποιεί τους Αμερικανούς, αλλά στη θέση του αμυνόμενου, δηλαδή του Ιράν, αυτή είναι η μόνη σωστή επιλογή.

Το Ιράν έχει ήδη υποστεί τεράστιες απώλειες — τόσο στην ηγεσία της χώρας, όσο και στον εξοπλισμό, στην οικονομία και στον άμαχο πληθυσμό. Απλώς δεν μπορεί να πιστέψει στην υπόσχεση των Αμερικανών ότι δεν θα επιτεθούν ξανά — ούτε να αποδεχτεί τους ταπεινωτικούς όρους του αμερικανικού σχεδίου των 15 σημείων. Ο Τραμπ δηλώνει ότι θέλει να καταλάβει το ιρανικό πετρέλαιο, ο Νετανιάχου συνεχίζει τις προσπάθειές του να δολοφονήσει ιρανούς ηγέτες, και η στάση των ΗΠΑ και του Ισραήλ για την εξάλειψη της Ισλαμικής Δημοκρατίας ως μορφής κρατικής δομής δεν έχει αλλάξει, αλλά έχει απλώς αναβληθεί.

Έτσι, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανείς με τον οποίο να διαπραγματευτούν, όχι οι Αμερικανοί, αλλά οι Ιρανοί — γιατί αν ο εχθρός σου δεν κρύβει την πρόθεσή του να σε σκοτώσει, τότε οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις είναι άσκοπες. Γι’ αυτό το Ιράν πόνταρε σε μια μακροχρόνια άμυνα και στην παράταση του πολέμου — ώστε οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, υπό την πίεση των περιστάσεων και τρίτων χωρών, να σταματήσουν οι ίδιοι τις επιθέσεις. Και ο αποκλεισμός του Ορμούζ αποτέλεσε έναν επιπλέον και πολύ επιτυχημένο παράγοντα, που ενίσχυσε και επιτάχυνε την πίεση ολόκληρου του κόσμου προς τις ΗΠΑ. Και που τις ώθησε προς τον τερματισμό του πολέμου.

Γιατί όμως δεν θα οδηγήσει σε κλιμάκωση, όπως απειλεί ο Τραμπ; Επειδή η απόπειρα να «τα ανατινάξει όλα» θα οδηγήσει στην επέκταση της φωτιάς και θα σύρει τους Αμερικανούς σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο, κάτι που δεν επιθυμούν κατηγορηματικά. Έτσι, ο Τραμπ ουσιαστικά δεν έχει επιλογή, και αν τελικά επιφέρει ένα «αποχαιρετιστήριο χτύπημα», με αυτό απλώς θα απομακρύνει το τελευταίο εμπόδιο που ακόμα χωρίζει τις ΗΠΑ από τη «βιετναμοποίηση» της σύγκρουσης, δηλαδή έναν μακροχρόνιο πόλεμο που είναι αδύνατο να κερδηθεί. Δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα για το γιατί αυτό θα μπορούσε να είναι απαραίτητο για τον Τραμπ.

https://ria.ru/20260331/ssha-2083849070.html