Κανείς δεν θα τον σταματήσει: ο Τραμπ θα αποκτήσει τη Γροιλανδία

Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 20.01.2026

© RIA Novosti / Εικόνα δημιουργημένη από τεχνητή νοημοσύνη

Πέτρος Ακόποφ

Ο Ντόναλντ Τραμπ υποδέχεται την πρώτη επέτειο της έναρξης της δεύτερης προεδρικής θητείας του, που συμπληρώνεται σήμερα, σε εξαιρετική διάθεση: βρίσκεται στο αποκορύφωμα της εξουσίας και της προσοχής του κοινού. Η ιστορία θα δείξει αν η παρούσα στιγμή θα αποδειχθεί τελικά η κορύφωση της επιρροής και της επιτυχίας του, αλλά προς το παρόν έχει κάθε λόγο να είναι περήφανος για τον εαυτό του. Πριν από ένα χρόνο, η επιστροφή του στον Λευκό Οίκο έγινε δεκτή με ανάμεικτα συναισθήματα: οι αντίπαλοί του με ανησυχία, οι υποστηρικτές του με ελπίδα, ενώ οι παρατηρητές ήταν σίγουροι μόνο για ένα πράγμα: ότι σίγουρα δεν θα ήταν βαρετός. Ο Ντόναλντ δικαιολόγησε τις προσδοκίες — και η τρέχουσα χρονιά, που ξεκίνησε με την απολύτως απρόβλεπτη ενέργεια της απαγωγής του προέδρου της Βενεζουέλας, με μεγάλη πιθανότητα θα αποδειχθεί γεμάτη με τις εκπλήξεις του Τραμπ.

Ο Τραμπ δεν έχει τίποτα να χάσει — τον Ιούνιο γιορτάζει τα 80ά του γενέθλια, τα οποία συμπίπτουν με τον εορτασμό των 250 χρόνων ανεξαρτησίας των ΗΠΑ τρεις εβδομάδες αργότερα. Και τον Νοέμβριο — ενδιάμεσες εκλογές, τις οποίες πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσει (κάτι που είναι πρακτικά αδύνατο), ή τουλάχιστον να μην χάσει (δηλαδή να διατηρήσει τον έλεγχο της Γερουσίας, έχοντας χάσει τη Βουλή των Αντιπροσώπων). Ο Τραμπ δεν κινδυνεύει να εκλεγεί για άλλη μια προεδρική θητεία (όσο και αν το προωθούν αυτό ορισμένοι υποστηρικτές του), καθώς δεν θα ξαναθέσει υποψηφιότητα στις εκλογές, επομένως, πρέπει όχι απλώς να προετοιμάσει τη θέση του στην ιστορία, αλλά να την διαμορφώσει με τη μέγιστη σοβαρότητα — με τον τρόπο του Τραμπ, δηλαδή με επιχρύσωση και επιθετικούς χαρακτηρισμούς στον υπερθετικό βαθμό: ο ισχυρότερος, ο ταλαντώτερος, ο μεγαλοπρεπέστερος, ο μεγαλύτερος. Θα χρησιμοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα και μη διαθέσιμα μέσα και αφορμές, αλλά φαίνεται ότι ο Τραμπ έχει ήδη επιλέξει το κύριο εργαλείο για να διακοσμήσει τον «θρόνο του στην ιστορία».

Αν πριν από ένα χρόνο κάποιος προσπαθούσε να προβλέψει τι ακριβώς θα επιλέξει για ρόλο, αν όχι το χρυσό κλειδί και το μαγικό ραβδί, τότε σίγουρα θα είχε κάνει λάθος. Η καταπολέμηση της μετανάστευσης; Η κατασκευή μιας νέας πρωτεύουσας των ΗΠΑ; Ένας μικρός νικηφόρος πόλεμος με κάποιον; Τα λάφυρα του παγκόσμιου ειρηνοποιού; Ένας επιτυχημένος εμπορικός πόλεμος με όλο τον κόσμο; Όλα αυτά θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα, αλλά τελικά απορρίφθηκαν από τον Τραμπ ως μη υλοποιήσιμα ή ανεπαρκώς αποτελεσματικά. Ο Τραμπ επέλεξε κάτι άλλο: τον έλεγχο του δυτικού ημισφαιρίου και την προσάρτηση της Γροιλανδίας.

Είναι σαφές ότι το πρώτο — η «δοξασία του Ντονρο» — είναι, για να το θέσουμε ευγενικά, ανέφικτο. Αλλά ακόμη και αν πιστέψουμε στην πιθανότητα εγκαθίδρυσης πραγματικής ηγεμονίας των ΗΠΑ σε μισό κόσμο, οι προθεσμίες υλοποίησης ενός τέτοιου σχεδίου υπερβαίνουν τη διάρκεια της προεδρικής θητείας του Τραμπ. Αντίθετα, το δεύτερο — η προσάρτηση της Γροιλανδίας — είναι απολύτως εφικτό να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια των τριών ετών που απομένουν στον Ντόναλντ ως πρόεδρος. Γι' αυτό η Γροιλανδία είναι πάνω από όλα.

Το μεγαλύτερο νησί στον κόσμο, τεράστια (δυνητικά) αποθέματα όλων των ειδών στα έγκατα και στην υφαλοκρηπίδα, σημαντική αύξηση του «αρκτικού μεριδίου» των Ηνωμένων Πολιτειών, στρατιωτική-στρατηγική σημασία και άλλα οφέλη — όλα αυτά είναι στην πραγματικότητα δευτερεύοντες λόγοι για την επιλογή της Γροιλανδίας ως κύρια κληρονομιά του Τραμπ. Η Γροιλανδία πρέπει να κάνει τον Τραμπ «μεγαλύτερο» απλώς και μόνο επειδή θα γίνει ο πρώτος πρόεδρος από τα τέλη του 19ου αιώνα που κατάφερε να αυξήσει τόσο αισθητά το έδαφος των ΗΠΑ. Ο ΜακΚίνλεϊ, φυσικά, τελικά δολοφονήθηκε, αλλά υπό την ηγεσία του οι Φιλιππίνες, η Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο έγιναν αμερικανικά! Ναι, η Κούβα απέκτησε (τυπική) ανεξαρτησία μετά από τέσσερα χρόνια, οι Φιλιππίνες ήταν «εξαρτημένο έδαφος» για σχεδόν μισό αιώνα και στη συνέχεια αυτόνομο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών, τώρα (ακόμη και χωρίς το καθεστώς της πολιτείας) έχει απομείνει μόνο το Πουέρτο Ρίκο, αλλά ούτως ή άλλως η κλίμακα είναι εντυπωσιακή. Επιπλέον, τότε έπρεπε να πολεμήσουν σοβαρά με τους Ισπανούς (και στη συνέχεια ακόμη πιο σοβαρά με τον δυσαρεστημένο τοπικό πληθυσμό), ενώ τώρα όλα μπορούν να γίνουν χωρίς έναν μόνο πυροβολισμό. Ο Τραμπ απλά θα πάρει τη Γροιλανδία — είναι ήδη σαφές ότι δεν θα υποχωρήσει και δεν θα στρέψει την προσοχή του σε άλλο θέμα. Η Γροιλανδία — πάνω απ' όλα.

Αν και οι μορφές απόκτησής της μπορεί να είναι διαφορετικές — από την άμεση παραχώρηση της Δανίας και την ένταξή της στις ΗΠΑ ως πολιτεία έως την «ελεύθερη ένωση» της Γροιλανδίας με τις ΗΠΑ, η οποία απέκτησε την ανεξαρτησία της (παρόμοιο καθεστώς έχουν σήμερα τρία κράτη στην Ωκεανία — τυπικά ανεξάρτητα και μάλιστα μέλη του ΟΗΕ). Και παρόλο που η μορφή είναι σχεδόν πιο σημαντική για τον Τραμπ από το περιεχόμενο, φυσικά θέλει να τακτοποιήσει αμέσως τα πάντα στο έπακρο, δηλαδή να προσθέσει ένα νέο αστέρι στη σημαία, αλλά τελικά θα συμφωνήσει και σε κάτι λιγότερο (ειδικά επειδή η ένωση μπορεί να είναι απλώς μια μεταβατική περίοδος προς την πλήρη προσχώρηση). Σε κάθε περίπτωση, στα σχολικά βιβλία ιστορίας θα γραφτεί: ο Τραμπ, που ένωσε τη Γροιλανδία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και αυτό το γεγονός δεν μπορεί να ερμηνευθεί με διπλό τρόπο — είναι γεωγραφία, άλλωστε.

Φυσικά, παράλληλα ο Τραμπ καταστρέφει τη Βορειοατλαντική Συμμαχία — δεν το βλέπει αυτό; Φυσικά, το ΝΑΤΟ δεν θα διαλυθεί μετά από μια τέτοια αμερικανική παρανομία, αλλά η τρύπα στο πλοίο της «ατλαντικής αλληλεγγύης» θα είναι σοβαρή, ικανή — σε περίπτωση νέας γεωπολιτικής καταιγίδας — να το βυθίσει. Γιατί το θέλει αυτό ο Τραμπ και, ακόμη περισσότερο, η Αμερική;

Δεν υπάρχει λόγος, γιατί βασίζεται στην υπόθεση ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα πάνε πουθενά. Η Αμερική, σε κάθε περίπτωση, άρχισε να τους συνηθίζει να πληρώνουν για τη δική τους, ευρωπαϊκή ασφάλεια — τώρα θα καταλάβουν ότι θα πρέπει να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Γιατί η Ρωσία θύμωσε σοβαρά, ελπίζοντας στην αμερικανική ασπίδα ασφάλειας. Και τώρα αποδεικνύεται ότι ο «μεγάλος αδελφός» επικεντρώνεται στο δυτικό ημισφαίριο (το οποίο, παρεμπιπτόντως, περιλαμβάνει όχι μόνο τον Ατλαντικό, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του Ειρηνικού Ωκεανού, ωστόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες προτιμούν εδώ και καιρό να μιλούν για την περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού — και αυτό είναι το μισό ήδη του ανατολικού ημισφαιρίου). Δηλαδή, η Ευρώπη, που έχει βάλει στο μάτι την Ουκρανία, απλά δεν έχει την επιλογή να «στείλει τις Ηνωμένες Πολιτείες»: από μόνη της, όχι μόνο δεν θα μπορέσει να πολεμήσει για την Ουκρανία, αλλά δεν θα καταφέρει να αντιμετωπίσει ούτε τον δικό της φόβο.

Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Τραμπ αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τον φόβο που καλλιεργούν οι Αγγλοσάξονες στην Ευρώπη απέναντι στη Ρωσία, προκειμένου να διευκολύνει τη διαδικασία «αποσύνδεσης» της Γροιλανδίας, δηλαδή οι Ευρωπαίοι (με την ενεργή συμβολή των Αγγλοσαξόνων) έσκαψαν οι ίδιοι τον λάκκο τους. Για να μην πέσουν οι ίδιοι, θα πρέπει να πετάξουν τη Γροιλανδία, όπου θα την μαζέψει ο Τραμπ.

Μετά από αυτό, θα επαναλάβει το κάλεσμά του προς τους Ευρωπαίους: ασχοληθείτε με την Ουκρανία σας αντί να λυπάστε τη Γροιλανδία. Τι; Ο Πούτιν λέει ότι η Ουκρανία δεν είναι ευρωπαϊκή, αλλά ρωσική; Λοιπόν, βρείτε μια λύση μεταξύ σας, κάτοικοι του ανατολικού ημισφαιρίου.

https://ria.ru/20260120/grenlandiya-2068908962.html