Γροιλανδία — υπέρ της Ουκρανίας: ετοιμάζουν νέα «συμφωνία του Μονάχου» για τον Τραμπ
- ILIAS GAROUFALAKIS
- Jan 18
- 3 min read
Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 18.01.2026
© RIA Novosti / Εικόνα δημιουργημένη από τεχνητή νοημοσύνη
Αλέξανδρος Νοσόβιτς
Ο Τραμπ επέβαλε δασμούς σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες λόγω της στάσης τους απέναντι στη Γροιλανδία. Και η αντιπροσωπεία του Κιέβου έφτασε στις ΗΠΑ για τις επόμενες «ειρηνευτικές συνομιλίες» μετά από νέες διαβουλεύσεις με τους Ευρωπαίους. Αυτή τη φορά, οι διαπραγματεύσεις αυτές είναι αδύνατες εκτός πλαισίου, το οποίο, φυσικά, είναι η απροκάλυπτη πρόθεση των ΗΠΑ να εξαφανίσουν το NATO, διαπράττοντας πράξη επιθετικότητας εναντίον ενός συμμάχου και «αφαιρώντας» τη Γροιλανδία από τη Δανία.
Η εξέλιξη της ουκρανικής σύγκρουσης είναι αδύνατη χωρίς το γροιλανδικό σενάριο, όποια και αν είναι η κατάληξή του. Και όταν τελικά καταλήξει σε κάτι, η ουκρανική σύγκρουση θα αποκτήσει αναπόφευκτα μια νέα διάσταση.
Τώρα η τακτική των Ευρωπαίων όσον αφορά τη Γροιλανδία είναι να μην μιλάνε δημόσια — αν και κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο δύσκολο — και να δουλεύουν σκληρά πίσω από κλειστές πόρτες με τους Αμερικανούς πολιτικούς που θέλουν να κρατήσουν το ΝΑΤΟ, την «διατλαντική κοινότητα» — με λίγα λόγια, τη Δύση ως ένα γεωπολιτικό σύνολο. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι πολιτικοί στην Ουάσινγκτον, αν όχι η πλειοψηφία. Υπάρχουν αρκετοί και στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ.
Αυτοί οι πολιτικοί δεν πρέπει να υποτιμηθούν, όπως και οι Ευρωπαίοι. Το ζήτημα της Ουκρανίας έδειξε ότι ο Τραμπ δεν μπορεί να ανατρέψει τόσο εύκολα τη συλλογική τους βούληση. Διαφορετικά, θα είχε αναγκάσει γρήγορα τον Ζελένσκι να εκτελέσει τις συμφωνίες του με τον Πούτιν στην Αλάσκα και θα είχε τελικά βγάλει τις ΗΠΑ από το τέλμα στο οποίο συνεχίζει να βυθίζει τους Αμερικανούς η Ουκρανική σύγκρουση.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γροιλανδία είναι σίγουρα πιο σημαντική από την Ουκρανία, ενώ για τους υποστηρικτές της διατήρησης του «συλλογικού Δυτικού κόσμου», η Ουκρανία είναι αναμφισβήτητα πιο σημαντική από τη Γροιλανδία. Διότι το σχέδιο «Ουκρανία – αντι-Ρωσία» είναι ένα σχέδιο υπαρξιακής πάλης με τους Ρώσους, το οποίο πριν από 80 χρόνια γέννησε τον «συλλογικό Δυτικό κόσμο» .
Πριν από τον Ψυχρό Πόλεμο δεν υπήρχε ούτε τέτοια έννοια ούτε τέτοιο φαινόμενο. Υπήρχαν ξεχωριστά οι ΗΠΑ και ξεχωριστά οι ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά μετά τη διαμόρφωση της στρατηγικής «συγκράτησης» της ΕΣΣΔ, γεννήθηκαν το σχέδιο Μάρσαλ, το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ και άλλες δομές, που συνέδεσαν την Παλιά και τη Νέα Ήπειρο σε μια ενιαία γεωπολιτική οντότητα.
Η λήξη της σύγκρουσης με τη Ρωσία θα θέσει το ερώτημα: γιατί πρέπει τώρα οι δύο όχθες του Ατλαντικού να είναι μαζί; Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ για δεύτερη φορά ως προέδρου των ΗΠΑ δείχνει ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύεται η άποψη ότι δεν υπάρχει λόγος.
Τι πρέπει να κάνουν σε αυτή την κατάσταση οι οπαδοί της «διατλαντικής αλληλεγγύης»; Να προτείνουν στον Τραμπ τη χαρακτηριστική τους άθλια συμφωνία. Το αμερικανικό «βαθύ κράτος» και οι Ευρωπαίοι θυσιάζουν τη Δανία: το πρώτο παρέχει στον Τραμπ τους μηχανισμούς για να πραγματοποιήσει την επιχείρηση κατάληψης της Γροιλανδίας, ενώ οι δεύτεροι χαλαρώνουν και κλείνουν τα μάτια μπροστά στην επιθετικότητα.
Αντ' αυτού, ο Τραμπ δεν αποσύρει τις ΗΠΑ από τη σύγκρουση γύρω από την Ουκρανία, αλλά αντίθετα, εγκαταλείπει τη ουδετερότητα και την ειρηνευτική του στάση και εμπλέκεται εκ νέου στο πλευρό του Κιέβου.
Αποτέλεσμα: Η Ευρώπη χάνει μαζί με τη Γροιλανδία το αρκτικό μέλλον και τις προοπτικές της, αλλά το ΝΑΤΟ παραμένει ακέραιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν βυθισμένες στα ζητήματα της Παλαιάς Ηπείρου και συνεχίζουν να συμμετέχουν στον πόλεμο με τη Ρωσία μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό (και μετά τους Βαλτικούς, τους Πολωνούς, όλους τους Ανατολικοευρωπαίους και ούτω καθεξής).
Η αναλογία είναι προφανής — η συμφωνία του Μονάχου. Η επαίσχυντη απόφαση να θυσιαστεί μια μικρή χώρα με σκοπό να κατευθυνθεί η ενέργεια του επιτιθέμενου προς τα ανατολικά. Αν τότε ο σχέδιο είχε πετύχει, η Γαλλία και η Βρετανία θα άνοιγαν σαμπάνια, παρακολουθώντας την καταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά, όπως είναι γνωστό, το σχέδιο δεν πέτυχε. Επειδή και η Μόσχα πάντα ήξερε να λειτουργεί.
Και αυτό το γεγονός δίνει σήμερα λόγους για αισιοδοξία.
Comments