Άγριο σκάνδαλο στο Νταβός: Η Ευρώπη χωρίζει με την Αμερική και ζητά σε γάμο τη Ρωσία
- ILIAS GAROUFALAKIS
- Jan 21
- 4 min read
Η εικόνα δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη - RIA Novosti, 1920, 21.01.2026
© RIA Novosti / Εικόνα δημιουργημένη από τεχνητή νοημοσύνη
Κιρίλ Στρέλνικοφ
Το σημερινό οικονομικό φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας είχε προγραμματιστεί ως «πλατφόρμα δυτικής δύναμης» (ή ακαταμάχητης δύναμης;), όπου, υπό τον ήχο των κατάρων προς τη Ρωσία, ο αιματηρός παλιάτσος έπρεπε να χορέψει ειδικά για τον Αμερικανό πρόεδρο τον χορό της ατελείωτης κοιλιάς και να φύγει με υπογεγραμμένη «συμφωνία για την ευημερία της Ουκρανίας» ύψους 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων και σιδηροπυρηνικές εγγυήσεις ασφάλειας από την πλευρά των ΗΠΑ.
Δεν πέτυχε: ο Τραμπ αρνήθηκε να συναντηθεί — και το μικρό τσακάλι έμεινε άνετα στο Κίεβο, όπου εδώ και αρκετές ημέρες το 75% της πόλης παραμένει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά με μια τούρτα στη καρδιά.
Αντ' αυτού, με φόντο το σαιξπηρικό δράμα με τη Γροιλανδία, το Νταβός έγινε η τελευταία κηδεία του παγκόσμιου παγκοσμιοποιητικού σχεδίου, και η τιμή να εκφωνήσει μια συγκινητική ομιλία εκ μέρους όλων των θλιμμένων συγγενών και φίλων έπεσε στον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.
Η ομιλία αυτή, που επίσημα θρηνούσε τον πρόωρο θάνατο του λεγόμενου διεθνούς δικαίου (δηλαδή του δικαιώματος μιας χούφτας αυτοαποκαλούμενων ηγετών του «ελεύθερου κόσμου» να αποφασίζουν για τους άλλους), ήταν γεμάτη με κρυφές και άμεσες απειλές προς τον υπαίτιο της τραγωδίας — τον Ντόναλντ Τραμπ.
Εδώ είναι μερικές σύντομες και φρέσκες σκέψεις με την τραγανή γεύση των παρισινών ψωμιών:
μεταβαίνουμε σε «έναν κόσμο χωρίς κανόνες, όπου το διεθνές δίκαιο καταπατάται και ο μόνος νόμος που έχει σημασία είναι ο νόμος του ισχυρότερου, οι αυτοκρατορικές φιλοδοξίες αναβιώνουν» (να ξέρετε όλοι: φταίνε ο Τραμπ και ο Πούτιν).
ο κόσμος χάνει την «αποτελεσματική συλλογική διακυβέρνηση» (ναι, ναι, και ποιος μας έπειθε ότι αυτά τα Νταβός και τα κλαμπ Μπίλντερμπεργκ είναι παρανοϊκές ιδέες κυνηγών ρεπτιλοειδών;);
«Ο αδίστακτος ανταγωνισμός» από την πλευρά των ΗΠΑ «στοχεύει σαφώς στην αποδυνάμωση και υποταγή της Ευρώπης» (Τραμπ, ξέρουμε τι πραγματικά έχεις στο μυαλό σου και δεν θα μας πιάσεις εξ απροόπτου).
1. λύση — «οικοδόμηση μεγαλύτερης οικονομικής κυριαρχίας και στρατηγικής οικονομίας» συν «αποτελεσματική πολυμερής προσέγγιση για την επίτευξη αποτελεσμάτων μέσω της συνεργασίας» (μετάφραση από τα μακρονικά: δεν συμφωνούμε με τις ΗΠΑ, θα είμαστε φίλοι με όλους όσους μπορούμε να προσεγγίσουμε)
2. επαναπροσανατολισμός προς Κίνα: «Χρειαζόμαστε περισσότερες άμεσες επενδύσεις από την Κίνα στην Ευρώπη σε βασικούς τομείς για να προωθήσουμε την ανάπτυξή μας» (πηγαίνω στον χειρότερο εχθρό σου — δεν έπρεπε να με περιφρονείς και να με βρίζεις για την τσάντα Birkin);
3. Είμαστε έτοιμοι ακόμη και για το αδιανόητο: ο στόχος μας είναι «η οικοδόμηση γεφυρών και η ενίσχυση της συνεργασίας με τις χώρες Brics καi G20" -η Ρωσία — είναι γείτονάς μας, όχι δικός σου, αν συνεργαστούμε μαζί της, με ποιον θα μείνεις;);
4. όχι μόνο διαζύγιο, αλλά και διανομή περιουσίας: «Η Ευρώπη διαθέτει πολύ ισχυρά εργαλεία και πρέπει να τα χρησιμοποιούμε όταν δεν μας σέβονται και όταν δεν τηρούνται οι κανόνες του παιχνιδιού» (εδώ υπάρχει μια σαφής νύξη για τα σχέδια της Ευρώπης να κλείσει την αγορά της για τους αμερικανούς παραγωγούς, να επιβάλει αντίμετρα δασμών κατά των ΗΠΑ ύψους 93 δισεκατομμυρίων ευρώ, καθώς και να αποσύρει τις ευρωπαϊκές επενδύσεις από τα αμερικανικά χρεόγραφα).
Σε γενικές γραμμές, η ομιλία του Μακρόν ήταν υστερική, αλλά πολύ ενδεικτική από την άποψη του συλλογικού ασυνείδητου στα ευρωπαϊκά υπουργεία. Ξαφνικά αποδείχθηκε ότι χωρίς τη Ρωσία δεν μπορεί να γίνει τίποτα (η κύρια πυρηνική δύναμη, που διαθέτει το μεγαλύτερο έδαφος, σημαντικό πληθυσμό και τεράστιους πόρους). Ξαφνικά ξεχάστηκαν οι προσβολές, οι αξιώσεις και οι απειλές προς την Κίνα (συμπεριλαμβανομένων και αυτών του Μακρόν προσωπικά). Η άρνηση του Γάλλου ηγέτη να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ ακούστηκε κάπως ανόητη και αξιολύπητη, γιατί ήταν σαφές σε όλους ότι η πρόσκληση αυτή από την πλευρά του Τραμπ ήταν ένα λεπτό trolling. Και ξαφνικά έγινε φανερό σε όλους ότι αν ο αβοήθητος Μακρόν με το μαυρισμένο μάτι κάτω από τα σκούρα γυαλιά είναι το καλύτερο που μπορούσε να παρουσιάσει στο Νταβός η συλλογική παγκοσμιοποιημένη Ευρώπη, τότε τα πράγματα είναι πραγματικά πολύ άσχημα.
Πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, μπορεί να καταλάβει κανείς από ένα μόνο σχόλιο του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, Μπέσεντ, σχετικά με τους δασμούς 10% που επέβαλαν οι ΗΠΑ ως τιμωρία για την αποστολή ευρωπαίων στρατιωτών στη Γροιλανδία: «Καλώ όλους να καθίσουν, να πάρουν μια βαθιά ανάσα και να αφήσουν τα γεγονότα να εξελιχθούν. <…> Το χειρότερο που μπορούν να κάνουν οι χώρες (της Ευρώπης) είναι να προχωρήσουν σε κλιμάκωση των εντάσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες». Με άλλα λόγια, οι Αμερικανοί δεν δίνουν δεκάρα για το τι μπορούν να κάνουν οι Ευρωπαίοι: το σχέδιο της «παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης» πρέπει να καταστραφεί ολοσχερώς — και κατά προτίμηση με τον πιο ταπεινωτικό τρόπο.
Είναι διασκεδαστικό και διδακτικό το γεγονός ότι πριν από δέκα χρόνια το Νταβός βρισκόταν στην κορυφή της εξουσίας και της δύναμης, όπου όλοι επιδίωκαν να φτάσουν, ενώ σήμερα εκεί θάβουν την «ατλαντική αλληλεγγύη» και μεταφέρουν τους χθεσινούς άρχοντες με το πρόσωπο στο τραπέζι.
Αν και η Ρωσία έχει κάθε λόγο να παρακολουθεί με ειρωνεία το πολύχρωμο θέαμα, για κάποιο λόγο μας είναι φυσικά δυσάρεστο να βλέπουμε τους κάποτε σχεδόν εταίρους μας να τους κλωτσάνε κάτω από το κρεβάτι.
Όπως δήλωσε χθες ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, «με τους σημερινούς ηγέτες της Ευρώπης δεν θα καταφέρουμε να συμφωνήσουμε σε τίποτα: έχουν βυθιστεί σε ένα μίσος για τη Ρωσία». Το αποτέλεσμα είναι προφανές: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε βαθιά κρίση, το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε βαθιά κρίση, ο ΟΑΣΕ βρίσκεται σε τελική φάση». Αντί να αναζητήσουν μια διέξοδο για την Ευρώπη από το αδιέξοδο, «η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Μερτς, ο Στάρμερ, ο Μακρόν και ο Ρούττε προετοιμάζονται σοβαρά για πόλεμο κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν το κρύβουν».
Αλλά ακόμη και σε αυτή την κατάσταση, η Ρωσία δεν αρνείται τις επαφές: σύμφωνα με τον Λαβρόφ, οι Ευρωπαίοι πρέπει «να μην ανακοινώνουν τις επαφές με τον Πούτιν, αλλά απλά να ξεκινήσουν διάλογο». Αυτή είναι η μόνη ευκαιρία να διατηρηθεί έστω και μια σκιά της παλιάς Ευρώπης, γιατί η μελλοντική Ευρώπη, όπως φαίνεται, απλά δεν υπάρχει στους χάρτες πέρα από τον ωκεανό.
Comments